S149238-R1-049-23
1st Jun

#1 Lief New York – Intro

Derdejaars studente Tessa loopt momenteel stage in New York. Vanaf deze mooie dag in juni zal zij wekelijks haar avonturen, zielenroerselen en diepste geheimen delen in haar niet zo geheime dagboek. Vandaag is de eerste keer.

Lief New York,

29/5

Dit is mijn eerste blog en dagboekschrijfsel, ook al zit ik hier nu al bijna twee maanden.

Zoals jij vast weet (jij weet alles) ben ik een tijdje bezig geweest met nadenken over de vorm van mijn blogs. Er gebeurt hier zo veel dat ik geen manier kan vinden waarin alles past dat ik wil vertellen en laten zien. Lars zei tegen me:
“misschien is een dagboek bijhouden een leuk idee” (thanks redacteur Lars voor het meedenken). Gezien de snelheid waarmee alles hier gebeurt leek me dat ook het beste. Ik heb alleen twee bezwaren:

  1. Ik vind het lastig om ‘lief dagboek’ te schrijven zonder enige spot. En ik wil niet dat spot of sarcasme de overhand heeft.

Om dat op te lossen dacht ik eerst om te doen alsof het brieven aan iemand zijn. Misschien aan Mathijs. Misschien aan Anouk. Misschien aan Lars. Misschien aan een fictief personage. Uiteindelijk ben jij het dus geworden.

Je bent geen persoon, maar mensen hier behandelen je wel alsof je iets bent dat bestaat buiten de wolkenkrabbers om.  Er wordt over je gepraat alsof je een soort constante externe factor bent die van grote mate bepalend is voor je levensloop. Een soort geest. Een God, if you will.
“New York is going to change your life”,  blijven mensen steevast zeggen met de daarbij horende veelbetekenende blik. Vooral toen ik hier net kwam hoorde ik dat vaak. Ook hoor ik vaak hoe je ‘mij op zal slokken’ en ‘mij zal gaan leven’. Hoewel ik de mystiek die om de stad heen hangt stiekem lekker vind, vind ik het tegelijkertijd grappig hoe mensen me dit keer op keer met grote ernst op het hart drukken. Hoe kun je geloven dat een stad een hogere macht is?

Bovendien ben je ook best wel een shithole. De mensen zijn hier hard. Het is hier vies, vochtig en plakkerig. Ik kan nog steeds niet wennen aan het feit dat mensen hier niet de telefoon opnemen met hun naam, maar direct zeggen wat ze willen. Ik kan ook niet wennen aan het gezicht van de groenteman, dat 180 graden draait van blij naar chagrijnig als je blijkbaar niet zo veel koopt als hij zou willen. Als het één groenteman is, oké, maar hier zijn alle groentemannen zo.

Ook hoor ik vaak hoe je ‘mij op zal slokken’ en ‘mij zal gaan leven’ 

Nu begin ik te begrijpen dat die imperfectie waarschijnlijk is waar het om gaat. Nooit is hier iets zoals je verwacht dat het is. Niet voor niets hebben mensen het over het fenomeen ‘My First New York’; iedereen die verhuist naar New York maakt gelijk iets mee waarbij je geconfronteerd wordt met de kutheid van New York (een poepende zwerver voor je deur, een badkuip in de keuken. Een actrice van onze cast vertelde dat ze een oorinfectie had opgelopen nadat ze had getelefoneerd in een telefooncel). Ik merk bij mezelf dat het constant bijstellen van verwachtingen een raar soort kick geeft. Alsof je in een doolhof loopt of smekkies in alle smaken eet.

In ieder geval ben je blijkbaar meer dan een gebied met een hoge concentratie van gebouwen, je bent iets dat om de gebouwen heen zweeft. Dus schrijf ik mijn dagboek aan jou.

  1. Ik vind het gek om de lezer te ontkennen in een dagboek-blog.

Dat is a-typisch voor de gemiddelde blog, waarbij je direct tegen de lezer praat. Niks aan te doen.

Nou, New York, dawassem dan. Ik weet het: intro’s zijn een beetje saai, maar het wordt beter. Pretzel promise.

Tot snel,

Tessa

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *