S149238-R1-035-16
9th Jun

#2 Lief New York – Turning bitches en nog meer bitches

Derdejaars studente Tessa loopt momenteel stage in New York. Elke week deelt zij haar avonturen, zielenroerselen en diepste geheimen in haar niet zo geheime dagboek. Vorige keer deed ze dat voor het eerst. In deze tweede editie lucht ze haar hart over de stage.

How’s it hanging New York,

26/5

Hier hangt ie voldaan. Er zijn veel interessante dingen gebeurd op theatergebied. Laten we eerst even terugspringen in de tijd.

12/5 – Faking it

   ‘Hoor je mij?’ zeg ik.
   ‘Hallo! Doet ie het?’ Ik kijk naar Jets schokkende gezicht op mijn beeldscherm. ‘O,  nu zie ik je. Hoi!’ Ik mag Jet Vos graag, maar ik kan nu haast huilen, zo blij ben ik om haar te zien. ‘Zo vertel, hoe is het daar?’
   ‘Ja. Matig,’ ik lach, en probeer het ondertussen echt grappig te vinden, ‘ik werk 6 dagen in de week, 13 uur per dag en houd me vooral bezig met koffie zetten en seltzer halen voor de regisseur,’ en me afvragen waarom hiervoor een stagiaire nodig is en mijn ochtendhumeur verbergen (want: “please, fake it until you make it” zoals me vriendelijk verzocht werd door de stagemanager)‘eerst vond ik het nog wel grappig dat het zo cliché was. Nu zijn we alleen een maand verder en vind ik het toch wat minder grappig’.

12/5 – Even helemaal tussen ons

New York, even helemaal tussen jou en mij (dit is tenslotte een dagboek): ook is de andere stagiaire waarmee ik werk echt een rotkind. Ze spreekt Engels, dus weet toch niet wat ik schrijf. Ik weet het, dit is een dagboek dus dat moet helemaal niet uitmaken, maar in het uiterste geval dat ze mijn dagboek vindt (je weet maar nooit waar ik die laat slingeren), ben ik blij dat ze Engels spreekt.

Ik weet niet of ik haar bij de naam moet noemen, New York. Je lijkt me op zich geen beoordelaar van Goed en Kwaad. Ook weet ik dat ik in een dagboek mag zeggen wat ik wil, maar toch (je weet dat ik mijn dagboek-vorm niet ga doorbreken, maar je weet waar ik het over heb), New York. Ik noem haar daarom Stagiaire Twee.

“Als je Turning Bitches niet een kléín beetje grappig vindt, ben ik bang dat we geen vrienden gaan worden.”

Stagiaire Twee is een heel alert persoon. Ik ben een minder alert persoon. Stagiaire Twee heeft het haar missie gemaakt om dit verschil zoveel mogelijk (publiekelijk) duidelijk te maken. Stagiaire Twee doet dit echter op een heel geraffineerde manier, zodat het tegelijkertijd moeilijk is om het duidelijk aan te wijzen. Eerst wilde ik een fragment schrijven om te illustreren hoe ze is, maar ik ben er alleen niet zeker van of ik deze delicate manier van vervelend doen goed in een fragment kan vangen.
De essentie is: het maakt het hier extra niet leuk. Als mensen nou gewoon eens even gezellig konden zijn met elkaar, zou dat alles zo veel leuker maken.

De volgende fragmenten en dit hebben echt niets met elkaar te maken, en zijn geen verwoede pogingen dit toch te illustreren. Ik zal in de volgende weken ook waarschijnlijk niet vaker verwoede pogingen doen dit vast te leggen. Echt niet. Echt niet. Echt niet.

10/5 – Echt niet. (let op: we springen nog verder terug in de tijd)

Emma zit op de grond. Ik loop langs.
   ‘Can you get the spike tape,’ zegt Emma.
   ‘Sorry, what is spike tape?’ zeg ik.
   ‘It is the tape we use every day’.
   ‘Okay. Where can I find it?’
   ‘At the spot we put it every day’.
   ‘Okay great, thanks’.

11/5 – Echt niet.

   ‘Egypt, the lacrosse stick, goes in the back right?’ vraag ik
   ‘Yes, that’s right,’ zegt Egypt
   ‘Yes,’ zegt Emma
   ‘And the short one goes out front?’
   ‘Yes,’ zegt Egypt
   ‘Yes,’ zegt Emma
   ‘Shall I put it there right now?’
   ‘No,’ zegt Emma
   ‘Let’s set props later,’ zegt Egypt
   ‘Yes, we are not doing that right now,’ zegt Emma
   ‘Thanks, Egypt,’ zeg ik

12/5 – Turning Bitches (en let op: we gaan weer terug naar 12 mei)

   ‘Maar hoe heb je het verder? Voel je je thuis daar?’ zegt Jet. Ik denk na. De meeste tijd breng ik door met het stagemanagement. Ik heb daar altijd het gevoel alsof alles wat ik zeg fatsoenlijk moet zijn. Zelfs mijn anekdote over de Nederlandse benaming voor French Toast (= wentelteefjes = letterlijk vertaald Turning Bitches) viel niet in de smaak. Toen ik dat vertelde keek Emma me aan alsof ik in haar mond had gepist. Oké, het is niet de hoogste kwaliteit humor, maar als je turning bitches niet een kléín beetje grappig vindt ben ik bang dat we geen vrienden gaan worden. Het artistiek team is tof. Bovendien konden zij mijn wentelteefjesverhaal wel waarderen.
   ‘Het is meer dat ik het gevoel heb dat ik iets doe waar niet mijn kracht ligt,’ besluit ik, ‘ik heb Michael gemaild, hij is de associate director daar. Ik hoop eigenlijk met hem te kunnen praten of ik misschien iets extra’s kan doen wat meer past bij wat ik doe. Ik ben alleen een beeetje bang om de aandacht op te eisen’.
   ‘Een stage moet een wisselwerking zijn, hè. Jij hebt tijd en geld geïnvesteerd om helemaal daarheen te komen om hen te helpen. Je mag best de aandacht opeisen’.

5/6 – Toen gebeurde er iets bijzonders

En ben ik helemaal niet toegekomen aan wat ik wilde vertellen. Gelukkig is er volgende week weer een week.

Kusjes!

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *