Aapjes, bergen, tempels en theater

Aron Goossens

-
Aron Goossens (1997) is schrijver van theater en film. Met een liefde voor de absurditeit van het dagelijks leven, tragikomedie en tekst met een ruw randje. Volgens hem zijn veel mensen geobsedeerd door grote verhalen, terwijl echte grootsheid bij hem pas begint in de ‘kleine mens’.

“Persoonlijke verhalen fascineren me. Er is vaker gezegd dat we de realiteit niet kunnen verzinnen en daar ben ik het wel mee eens. Het begint bij het leven en vanaf daar kan je alles fictionaliseren.”

Zijn grootste kracht vindt hij bij het schrijven voor theater én film. Zodra een theaterstuk op een film begint te lijken en een film op een theaterstuk, weet hij dat hij als schrijver op de goede weg zit.

Derdejaars student Aron loopt stage bij het Shilpee Theatre in Kathmandu, Nepal, waar hij schrijflessen geeft aan acteurs in opleiding. Op Deschrijfopleiding.nl doet hij verslag van zijn ervaringen. ‘Mijn eerste vraag was: “Wie van jullie heeft er al eens iets geschreven?” Het bleef oorverdovend stil.’

Kathmandust, is het lokale woordgrapje. Nu ik een kleine twee weken in Nepal verblijf, is het stof en vuil mijn huid ingekropen en mag ik mezelf langzamerhand een inwoner van de stad noemen. 

Thamel, de toeristenbuurt van de stad, is levendig genoeg om me de eerste dagen na mijn aankomst bezig te houden. De toeristen zijn voornamelijk de verzameling hippiebroeken die ik verwacht had, maar de meeste zijn vriendelijk genoeg voor een gesprekje of een gezamenlijk biertje.

De eerste paar dagen in Kathmandu is er tijd voor vakantie. Om wat van de omliggende natuur te zien, tempels te bezoeken en mensen te ontmoeten. Wat me al heel snel opvalt, is hoe vriendelijk de Nepalezen over het algemeen zijn. Goed, je moet in Thamel wel regelmatig de “psst, hasjiesj, hasjiesj?” dealers en straatverkopers ontlopen. Maar na al meerdere keren bijna als voetganger of scooter-passagier in een ongeluk betrokken te zijn, waarna je een vriendelijke glimlach of een verontschuldigend gebaar krijgt, is mijn conclusie toch dat de mensen hier goedgezind zijn. In ieder geval is het iets heel anders dan scheldende Amsterdammers die al pissig zijn als er weer een toerist op het fietspad staat om te fotograferen.

Sinds een aantal dagen ben ik nu begonnen met mijn stage bij Shilpee theater. De eerste twee weken van mijn stage geef ik les in creatief- / toneelschrijven. De les is voor de acteurs in opleiding. In mijn belgesprekken met Yubaraj, de artistiek leider van Shilpee, werd me beloofd dat de studenten allemaal prima Engels spreken en ook wel schrijven. Dit blijkt toch niet helemaal het geval. Sterker nog, van de twaalf studenten zijn er ongeveer drie die genoeg Engels spreken om me te begrijpen. De grote vraag waar ik gelijk mee in aanraking kom, is hoe ik toch iets over kan brengen met een enorme taalbarrière.

Allereerst vraagt het van mij een extra investering om zo snel mogelijk wat Nepalees te leren. Het is me al snel genoeg duidelijk dat schrijven in het Engels een te grote opgave is voor de meeste studenten. Zodoende ga ik snel op zoek naar de schrijfopdrachten die universeel begrijpelijk zijn. 

De werkmethode die ik voor ogen had – studenten teksten laten schrijven en ze gezamenlijk bespreken – moet snel overboord. In plaats daarvan laat ik de studenten teksten schrijven in het Nepalees, die ze gelijk ook als het personage voordragen/presenteren. 

De studenten schrijven in het Nepalees, zodoende kunnen ze onderling op elkaar reageren, maar kan ik dat maar amper. Het is de uitdaging om de juiste ‘tools’ en begrippen aan te reiken in mijn les zodat de gesprekken die ze voeren (hopelijk) inhoudelijk wat opleveren. Op deze manier kan ik alsnog de ‘schrijfspier’ trainen en ook een onmiddellijke vertaalslag maken naar het acteursvak waarvoor de studenten worden opgeleid. 

In mijn eerste les was mijn eerste vraag: ‘Wie van jullie heeft er al eens iets geschreven?’ Op deze vraag bleef het oorverdovend stil. Hierdoor is de allermooiste en allergrootste vangst van deze eerste paar lessen alleen al dat de studenten aan de slag gaan met maker- en schrijverschap. Om te ervaren dat er heel veel creativiteit in hen schuilt als ze simpelweg de pen oppakken.

De grootste uitdaging voor mij is om schrijfopdrachten te blijven verzinnen die door mijn studenten in het Nepalees uitgevoerd kunnen worden en in hun universaliteit nuttig zijn. Door te blijven oefenen met creatief schrijven kunnen we gezamenlijk verder gaan werken, verder gaan schrijven, verder gaan theater maken en tot nieuwe creatieve vondsten komen, waar Nepal en Nederland elkaar theatraal gaan ontdekken. 

Idealiter.

Met uitzicht op een aapje dat hier midden in de stad over de elektriciteitskabels klimt, met een flinke fles Nepal Ice Beer (het standaard flesformaat hier is 650 ml, wat precies bij mij past) geef ik mijn warmste Nepalese groeten aan iedereen aan het thuisfront. Volgende week meer.

Lees alle Nepal-verhalen van Aron:
Deel 1: Aapjes, bergen, tempels en theater.
Deel 2: De onervaren docent in Kathmandu.
Deel 3: Hoe theater én scenarioschrijven samenkomen in Nepal
Deel 4: Schrijven, regisseren en hoe je van mild naar streng gaat
Deel 5: Hoe de reis van mijn toneelstuk mijn eigen reis werd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *