Schermafbeelding 2017-03-13 om 23.38.25
13th Mrt

Berneja zeikt, Janneke lacht

Beste Berneja,

Je was mijn koffiemaatje, mijn kroegbuddy die de lat nogal hoog legde voor mijn tere lever, en mijn nuchtere rots in tijden van keuzevak. En nu heb je de afgelopen maanden een genoeg-te-zeiken-gevoeletje opgebouwd én ben je ‘soort van overspannen’. Foto’s en nog meer foto’s met hoofden die op ‘meh, nee hè, niet weer een dag’ staan volgden.
En toen was je weg. Of nou ja, weg, je bleef in Rotterdam, en ik was in Utrecht. Of nou ja, Utrecht, ik was er ook niet echt. Maar nu ben ik er wel weer en heb je me achtergelaten. Ik bevind mij als ik om me heen kijk in een voor mij onbekende leegte. Wat mis ik toch? Ja, ik mis gemoppert met een t. Amersfoorts optimisme heeft zijn Rotterdamse mopper nodig, zoals de yin haar yang en de yang zijn yin. Voor nu moeten we ons maar laven aan je 6 (!) zeikhoofden op de foto.

‘Ik heb ben dus een soort van overspannen zoals dat heet blijkbaar. En ik ben pas 22 jaar. Moet je nagaan hoe de rest van mijn leven eruit gaat zien.’

Dat stuurde je mij. Uit het feit dat je heb EN ben in één zin wil gebruiken, blijkt al dat je te veel wil. Je loopt alles tegelijk te doen. Wil je dat mensen zeggen ‘I don’t know how she does it?!’ Waarom mag je niet gewoon van het leven genieten? Want dat mag gewoon niet. Dat is volkomen niet de bedoeling. LIJKT HET WEL.

Maar is dat ook zo? NEE!
Hierbij je portie onmeunig optimisme vanuit zonnig Nederland.

Ik ga even tegen onze generatie praten nu, voel je dus niet aangevallen. Misschien praat ik ook wel tegen mezelf, off character. Goed, komt ie:
Misschien denk je nu: ‘is dit nou later?’, met een dramatisch gezicht. Want alles valt tegen. Wat is alles leeg, wat is alles zwaar. Wat is het soms verslavend om je rot te voelen, omdat dat is wat je kent.
Oké. Laat dat dan maar lekker zo zijn. Deze ontgoocheling, deze val uit het paradijs, het mag er zijn (het is er toch wel), zodat het vanaf hier alleen maar beter kan worden.

Want was het niet zo dat deze tijd de lastigste is?
Is het niet zo dat het hierna allemaal makkelijker wordt?
Zou het misschien in plaats van slechter ook beter kunnen worden?

Stel je deze (bereikbare!) idylle eens voor: je loopt over straat. Ineens zie je hoe je je druk hebt lopen maken al die tijd. Ja, je moet alles alleen doen. Ja, dat is eenzaam. Maar nee, dat alles wat je moet doen, hóef je misschien helemaal niet te doen. Je staat stil, een vogeltje poept op je hoofd vanaf de niet bebloemde boom boven je, maar het deert je niet. Het is er allemaal al, alles om gelukkig te kunnen zijn. Ineens gaat de zon schijnen, God of de moeder van al dit leven of jouw kern heeft jou gehoord. Je gooit je tas af, huppelt omdat het niet meer uitmaakt wat mensen van je denken en in welk hokje je nu dan weer zal passen, vergeet je tas, huppelt weer terug, gaat naar je werk maar serveert met aandacht lekkere koffie en neemt er zelf ook één, hoeft niets meer dan dat. Je gaat naar huis en beseft je dat het enige wat je echt hebt het Nu is en dat er in het Nu geen problemen zijn. JA! Je wordt wakker en begint gewoon met leven. Dag per dag. Meer hoeft niet. En dat dat dan gewoon genoeg is! Niks hoeft en alles mag. Waarom zouden we überhaupt ons leven lang hard werken en onszelf straffen? Wat heeft de mens aan het geld dat daaruit voortvloeit, aan al zijn bezit? Als jij lekker de hele dag wil roken en drinken, dan doe je dat toch?! O nee, ‘je lichaam is een tempel’ past misschien beter bij deze optimistische stroming. Maar ach, wat betekent dat dan weer… als jij lekker loops achter iemand aan wil lopen, dan doe je dat toch?! Fuck the rules!

En dan nog iets: die quarter life crisis, de overspannenheid van jongvolwassenen, als je het zo wil noemen, heeft prachtige kunst voortgebracht: een snelle googlesessie leert dat John Mayer zijn hit ‘Why Georgia’ schreef over deze fase en dat Fleetwood Mac’s Stevie Nicks zich er ook door liet inspireren. De film Lost in Translation die jij zo mooi vindt, maar ook Vicky Christina Barcelona en Eternal Sunshine of the Spotless Mind, de serie Girls, ze gaan er allemaal over en wat zit er ook veel humor in het zelfgecentreerde wereldbeeld van de hoofdpersonages! Gelukkig, we mogen erom lachen. Dat lucht op.

En als lachen niet lukt: ook dit zijn maar woorden. ‘Probeer de blijdschap achter de woorden te voelen’, zou Eckhart Tolle zeggen. Ook dat is grappig. Ik vond ergens: ‘zolang de mens leeft, is er hoop. Net zoals er voor een levende hond meer hoop is dan voor een dode leeuw.’ En dat, Berneja, is een waarheid als een koe.

Zoals onze klasgenoot Luuk zo mooi kan zeggen: Nou blij?!

Ik hoor het graag van je.

Was getekend,
De Lach

(Meer lezen? Deze klasgenoten gingen Berneja voor in al dan niet realistisch gezeik en kregen de optimistische ellende van Janneke over zich heen gestort. Zie deschrijfopleiding.nl)

Schermafbeelding 2017-03-13 om 23.28.09

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *