Bloem, je bent samen.

Latest posts by Cèliah Fernandes (see all)

Magnolia ligt eenzaam op de stoep 
Zij ziet haar blad niet meer zoals het was
Door tranen uit haar kroon en moeder aard
Cumulus voed haar met het heilig blauw
Haar roze blad blijft stevig, ongekrenkt
Maar in haar steel de diefstal van haar hoop
Onwillig vastgeprikt naast steen en staal
Een enkel grassprietje als metgezel
Discreet verborgen uit het zicht van bloem
De spriet voelt kou maar geen verlatenheid
Verwonderd door de glorie van zijn liefste
Zou hij gestadig staren tot zijn dood

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *