#1

Latest posts by Renske van Dijk (see all)

  • #1 - 12 december 2016

Mijn gedachten zijn vandaag nogal gericht. Ik kan het beeld van zebrapaden niet meer van mijn netvlies krijgen. Ik heb er nogal wat genomen de afgelopen dagen tijdens mijn wandelingetjes naar het gemeentehuis en terug omdat ze de zelfgeschreven huurovereenkomst van mijn huisbazin niet wilden accepteren. Om het gemeentehuis zijn trouwens opvallend veel zebrapaden te vinden. Blijkbaar is het bij uitstek een plek waar men veilig aan moet komen. Gek eigenlijk, het lijkt me minder papierwerk en meer koffiepauze als er minder mensen op deze wereld wonen.

Afijn, ik stak vanmorgen doelbewust zo veel mogelijk zebrapaden over. Ik wilde weten wat ze voor me betekenen, soms is het fijn te weten wat dingen voor je betekenen, zodat je er waarde aan kan hechten. Daar kan je dan andere mensen weer van op de hoogte stellen en heb je weer een goed verhaal. Ligt er een beetje aan wie je dit vertelt; mensen die gekke kleren dragen of bijvoorbeeld een lange baard, een palmboomstaart of gele regenlaarzen hebben zullen je eerder overtuigd aanhoren dan de eerste de beste zwarte jas en lange blonde haren op straat. Mocht je het hier niet mee eens zijn, kan je me altijd een mail sturen en dan zal ik je antwoorden met een exclusief verhaal op maat over het zebrapad.

Wat zou een zebra er zelf eigenlijk van vinden dat hij gebruikt wordt op straten? In 2D nog wel.

Ik bestijg, vol goede moed, met een extra grote pas van mijn rechterbeen (soms de linker als het in het de wandelgang even net niet zo lekker uitkomt) het zebrapad. Zebrapaden moet je vol overtuiging nemen. Ik vertraag mijn pas niet. Fier loop ik er ritmisch, in een rechte lijn overheen. Ik denk niet na over overreden worden, botsingen met fietsers en hoe je dan verstrengeld tezamen op de grond ligt en het even stil is in de wereld om te voelen of alles er nog wel aan zit en wat je dan tegen elkaar zegt en dat je eigenlijk boos moet worden, maar even kwijt bent hoe dat ook alweer ging, boos worden.

Over boos worden gesproken. Vanochtend liep ik dus met die ferme pas over dat ene zebrapad en terwijl ik mijn appel eet, staat er plotsklaps een meneer voor mijn neus. Een meneer ja, geen man.  Hij passeert me niet omdat het zebrapad toch breed genoeg is, maar durft mijn geweldige pas te onderbreken. Ik wil niet tegen hem aan lopen, of door hem heen lopen, zo ben ik niet, al had ik dat achteraf gezien graag uitgeprobeerd. Ik sta stil, hij kijkt me aan, ik kauw nonchalant op mijn klokhuis (want die eet ik ook op) en kijk hem vragend aan. Het puntje van zijn tong komt uit zijn mond naar buiten en tergend langzaam gaat hij zijn boven- en onderlip drie keer rond. Het lukt me pas bij het derde rondje tong van bovenaf naar de situatie te kijken. Ik besef me dat deze man misschien wel iets heel anders bedoelt dan mij te laten zien hoe hij zijn lippen langzaam af kan likken.

Dit is voor hem geen toevallige aangelegenheid, dit is met voorbedachten rade, ja, ik besluit een stap opzij te doen, weg te kijken en deze man te negeren. Hij is me te snel af, doet ook een stap opzij en doet een nieuwe truc: met zijn tong nog steeds naar buiten geschoven beweegt hij deze nu van links naar rechts, steeds sneller. ‘Hoe bedenk je dit?’ zou ik willen vragen. Op welk moment heeft hij besloten mij te kiezen? Ik zou zoiets nooit durven. Deze man zou een fantastisch personage kunnen zijn, ik zou hem zo veel willen vragen. Stop, zegt mijn gevonden stukje feministische aard, nu duurt het lang genoeg. Ik besluit te reageren als een echte vrouw; ik giechel ongemakkelijk, stap opzij, ben hem te snel af en ga voorbij. Mijn ferme prachtige pas wordt hem niet meer. Ik kom uiteindelijk veilig aan op de stoep, waar ik boos word op mezelf met bijbehorende stem: zie ik er uit alsof ik iemand ben die zoiets zou pikken? Als ik achterom kijk zie ik de man de boekwinkel in duiken.

Zo zie je maar, zebrapaden leveren naast veiligheid ook avonturen op (waarde hechten). Avonturen kun je ook zelf maken, probeer maar eens een ferme pas te behouden als je zowel de witte vlakken als de asfaltvlakken ertussen aan moet raken, die ferme pas krijgt dan een fitness-achtige uitstraling en zo krijgen mensen toch een heel ander idee van zebrapaden nemen; je schudt de wereld een beetje op.

Wanneer je in een warm bed in iemands armen ligt, bij je moeder op schoot zit of een hut hebt gebouwd en de hele familie jou kwijt is, overkomt je toch een gevoel van veiligheid? Dat heb ik op zebrapaden. Het is een duidelijk afspraak; je rijdt niet over de mensen op witte strepen heen. Ik ben degene die het voor het zeggen heeft, men moet mij goed in de gaten houden.

Tot mijn spijt worden zebrapaden tegenwoordig nauwelijks serieus genomen. Ken je die twijfel bij bestuurders als je op het punt staat het zebrapad over te steken? Ze lijken te denken: misschien gaat deze voetganger vandaag wel even op mij wachten. Ken je die fietsers die hard blijven fietsen, ook al naderen ze een zebrapad? Als je een beetje zebramens bent, besluit je gewoon over te steken en te doen alsof je die fietser niet gezien hebt, het is tenslotte jouw moment. De fietser blijft fietsen en als je niet totaal gefocust bent op je gedisciplineerde nonchalante houding ten opzichte van degene die zich niet aan de regels houden, poppen er toch zeker angstgedachten en fysieke boodschappen van je spieren naar boven? De fietser gaat vervolgens met een boog om je heen, je waardigheid aangetast.

Het zebrapad moet óns beschermen, maar kan niet roepen. Ik ben daarom vanaf nu van de eerste generatie demonstranten die zich met gevaar voor eigen leven inzet om te redden wat er te redden valt. Je kan me een mail sturen als je mee wil doen. Dan kunnen we ervaringen delen. Wie weet ontstaat er een geweldig idee voor een of andere guerrilla actie, of organiseer ik een cursus ‘ferme pas’. We zullen natuurlijk ook ons steentje bijdragen als een van ons helaas begraven moet worden en er niemand is die iets voor wil lezen op de uitvaart.

Voor de goede kijker: was het je opgevallen dat de afbeelding wél zebra’s bevat, maar géén zebrapad? Het zijn lijnen, eindeloze lijnen, die als ze maar lekker om de aarde door blijven lijnen, uiteindelijk toch (oké oké) een zebrapad zullen vormen.

P.S. Ik heb een website gevonden, een werkstuk over Zebra’s (zebrapaden), voor als je iemand bent die net zo goed in één keer alles weten kan, met onder andere de volgende quotes:

‘In grote lijnen is Veilig Verkeer Nederland van mening dat een zebra een verkeersteken is dat nuttig is als het goed gebruikt wordt.’

‘Veilig Verkeer Nederland vindt voetgangers even belangrijk als fietsers of automobilisten.’

‘Het kan tot gevaarlijke situaties leiden als automobilisten de strepen niet herkennen als zebrapad en voetgangers het gevoel hebben dat ze wel gebruik maken van een zebra.’

 

renske.vandijk@student.hku.nl

https://zebrapaden.hotglue.me/?Onderzoek%20Judith/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *