uitroepteken_318-55838
6th Jun

Brief van de hoofdredactie

Oké. Jaar 2.

De KKC-columns en ISA-producten van diverse derde- en vierdejaars vliegen ons om de oren, en wij zijn met een volle vaart in een weiland neergestort. Een heel stil weiland. Ik heb het natuurlijk over de blog.

Deze brief bestaat uit twee delen: een serie korte kritische berichten over ieder van jullie en een serieus deel waarin ik jullie aanzet tot werken. Het serieuze deel waarin ik jullie aanzet tot werken bewaar ik voor het laatst, omdat dit jullie daadwerkelijk moet motiveren om aan het werk te gaan. Als ik met de zure appel zou eindigen, dan zou dit averechts werken. Dan zou ik de opvliegende motivatie eigenhandig neerhalen. Dus, ik begin met de kritische berichten.

Luuk.
Ik begin met jou, omdat je de eerste blogpost van het jaar had. Je ging voortvarend van start, met maar liefst één post per week, maar helaas heeft dokter Van Der Steen de eindstreep niet gehaald. As a matter of fact, hij zit nog steeds onder de tafel in de kantine. Gezien jouw romantische (Oscar Wilde-achtige) invalshoek is het vrij triest dat die man de hele lente naar de onderkant van een tafel heeft moeten kijken. Moet je hem er niet eens vandaan halen?

Bas.
Met jouw Flarf Barf schuwde je de actualiteit niet, met veel verwijzingen naar die oranje dude met het blonde toupetje. Heel fijn, jouw voornemen om in het nieuwe jaar een nieuwe weg in te slaan. Maar helaas, de brug staat open en een lange boot vaart sloompjes voorbij.

Julia en Sterre.
Tot op de dag van vandaag zijn er meer King Kong Colleges dan King Konclusies. Misschien komen ze nog. Ik ga ervan uit. Of liggen jullie met elkaar overhoop? Zitten jullie dagen- en nachtenlang via WhatsApp ruziegesprekjes te voeren over de toon van de conclusie of over wie het laatste woord mag hebben? Nee, het valt niet mee om gezamenlijk tot een conclusie te komen.

Renske.
Jij ging regelmatig schrijven over jouw avonturen in Zeist. Helaas lijkt het nu alsof je niks hebt meegemaakt. Misschien moet je meer de straat op, meer zebrapaden opzoeken. Als ik kijk naar jouw radicale stilstand in het schrijven voor de blog, dan ben ik geneigd om de titel van jouw eerste (en tot op heden enige) post aan te wijzen als verklaring. “#1” heet die post. Wellicht voer je hiermee de druk te veel op? Wellicht voelt het verkeerd om jezelf van de eerste plaats te stoten?

Roos.
Ach lieve Roos. Jij ging jouw rubriek vullen met uit het leven gegrepen anekdotes waarin je je uiterste best doet maar waarin het net niet helemaal lukt. Men zou sommige door jou beschreven momenten ongemakkelijk of awkward kunnen noemen, misschien zelfs een beetje gênant. Maar weet je wat pas echt gênant is? Het aantal blogposts. Twee, Roos. Twee.

Janneke.
Er is al veel geklaagd over jouw toon. Je citeert klasgenoten en gijzelt daarbij hun beschaafde vocabulair in jouw zee van hysterie, daarbij hun eerlijke en ontwapenende ideeën luidkeels corrumperend. Ik mag van geluk spreken dat ik dat niet heb meegemaakt; ik kan me voorstellen hoe beklemmend het moet zijn. Maar genoeg over de inhoud. Nu even een korte noot over jouw productiviteit; die laat ook veel te wensen over.

Laurens.
Een quote van jou, Laurens: “Twitter is leuk. Facebook is leuk. Maar Instagram: dáár gebeurt het. Behalve de schrijfopleiding, die gebeurt daar niet… blablabla… verandering in brengen… blabla…” Maar Laurens, laten we het eens omdraaien. Wanneer gebeurt Instagram weer eens op de schrijfopleiding? “De toekomst is nu”, schrijf je. Maar nee Laurens, de toekomst stopte op 2 april 2017. Verdrink je soms een beetje in Instagram? Ik snap dat het moeilijk is om je hoofd boven water te houden in die stortvloed van inspirerende momenten op en rondom de schrijfopleiding. Probeer het toch maar eens en spuw het uit. En het liefst raak. Op déze website graag, al die andere van jou kunnen even wachten.

Falun.
Na jouw psychedelische avontuur door het landschap van de nieuwsberichten, ging je iets anders doen; je ging momenten tussen mensen opvangen en noteren. Je leek zo enthousiast, maar toch… jouw laatste mensmoment werd gepost op… even kijken… 30 maart. Mankeert er iets aan je zintuigen, waardoor je fysiek niet meer in staat bent om de momenten te vangen? Had je je schrijfblokje niet bij je? Of ben je gewoon uitgekeken op mensen?

Ivo.
Die discussie met Een Vrouw op basis van jouw essay over de vrouw heeft er wel ingehakt, of niet? Ik bedoel, daarna heb je nooit meer iets geplaatst. Of is daar een andere verklaring voor? ‘Elke week een essay’; die uitspraak van jou in oktober hangt nog ergens in mijn bovenkamer. Of hallucineerde ik? Ik weet het niet meer. Wat weet ik, Ivo? Weet jij het? Ivo, bevrijd me uit mijn onwetendheid.

Oké. Jaar 2.
Om even duidelijk te zijn; dit is geen roast-post, zeker niet. Niet primair. En daarmee kom ik bij het tweede deel van de brief, het serieuze deel waarin ik jullie aanzet tot werken.
Het zij zo, ons blogjaar is niet zo booming als we hadden gehoopt. Maar het is nog niet verloren. We kunnen er nog wat van maken. En dit is dan ook vooral een bericht van hoop, van positieve opschudding. Kijk naar mij. Ik begon in september aan deze missie omdat ik dacht een soort natuurlijk gezag te kunnen ontwikkelen; dit streven heb ik nog niet opgegeven. Hebben jullie je streven opgegeven? Kunnen we nog booming worden?

Ik hoop op een eindsprint.

Dus.

Aan het werk. Potverdorie.

Met vriendelijke groet,
Uw hoofd- en eindredacteur,
Lars

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *