photo by Ian - unsplash
25th Mei

C-O-O-L

Na mijn reisjes naar het buitenland, kreeg ik ook eindelijk hier bezoek! Van Gabriel uit Noorwegen en van Omar uit Mexico. Ik liet ze Amsterdam zien, want Amsterdam is.. Nederland (echt niet). Hier volgen twee verslagen van hun bezoek. Het eerste bezoek waar ik over zal schrijven is het bezoek van Gabriel.

Toen ik in februari als verrassing bij mijn vrienden in Oslo op de stoep stond (lees dat avontuur hier), had Gabriel ook een verrassing voor mij! Hij zou twee weken later een paar dagen in Nederland zijn om familie te bezoeken. Gabriels moeder is half Nederlands, maar hij is eigenlijk een lopende globe. Hij heeft in zijn vierentwintig jarige leven al in Miami, Aruba, Zweden, Denemarken en ook even in Nederland gewoond. Momenteel heeft hij zijn vaste stek in Oslo, in een mooi oud pand waar zomaar de ziel van Ibsen zou kunnen ronddwalen (stel ik me dan heel romantisch voor).

Omdat hij Nederland al een beetje kent, dacht ik dat hij misschien Utrecht wel eens zou willen zien. Hij was heel stellig, maar echt heel stellig, in zijn keuze: AMSTERDAM. We zouden elkaar daar zien. Oké, let’s go dan maar. Lekker zwetend tussen de toeristen, want hoewel het februari was, was het prachtig weer.

We struinden langs de grachten, waar zoveel troep in lag dat het niet meer in het water dreef maar een soort Jenga van plastic en fiets onderdelen was geworden. De verlegen lentezon scheen op onze bolletjes. Hij liep op een gegeven moment alleen in een t-shirtje rond want in Noorwegen, ja, daar is het pas echt koud.

We dronken ergens koffie en probeerden een gesprek te voeren. Ik zeg proberen omdat het enthousiasme van Gabriel ervoor zorgde dat we om de minuut aan een ander gespreksonderwerp begonnen. Ik was na een half uur zo uitgeput dat ik hem een beetje haatte. Waarom vond hij alles, maar dan ook alles bijzonder en ‘cool’?

Noem me een chagrijn maar ik begrijp die overdreven blijdschap niet. Als je over alles enthousiast bent, hoe blijft iets ècht geweldigs dat dan ook?

Zijn vrolijkheid is iets wat ik bewonder en waar ik soms ook zeker behoefte aan heb, maar het was me iets te veel. We namen afscheid van elkaar en ik wandelde verder in Amsterdam, net buiten het centrum want daar was het ineens veel meer zoals het Amsterdam dat ik me kon herinneren. Ik liep langs het water, een park met bomen in de bloesem, blauwe regen in de bloei. Ik voelde ineens mijn vrolijkheid weer opborrelen.

 

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *