De schrijfopleiding in de bus
17th Nov

De lach van Laurens en verraad in de bus

Het is donderdag, ochtend, en kutweer. Het moment bij uitstek om een trip naar Londen te maken.

Vanuit Utrecht- (blabla niet interessant.)

De bus tuft ronkend Rotterdam binnen, en waar dit zware voertuig in eerstgenoemde stad nog piepte en kraakte, rijdt het nu adembenemend soepel de Maasstad in, blij als het is om terug te zijn in de warme moederschoot van de zware industrie. Bij het vertrek begint het gepiep en gekraak alweer, erger nog dan in het begin omdat er nu ook de droevige overtonen van een te snel afscheid doorheen klinken.

 

De gehele schrijfopleiding staat op het punt elkaar veel beter (niet altijd vrijwillig) te leren kennen. Eerst moet men nog bijkomen van alle woordgrappen over steuren en wat is er dan een betere remedie dan een Oost-Europese, Duits gesproken softcore pornofilm?

Zo een beetje alles. Maar lieve mensen, dat is wijsheid achteraf. Want het kan erger.

Onder auspiciën van Yoeri Knijnenburg ontketent zich bijvoorbeeld een spel wat meer vriendschappen en familiebanden naar de Filistijnen heeft geholpen dan Monopoly. Menig student zal nu nog spastisch opspringen bij het horen van dat duivelse woord “Gotcha!”. Als een kapotgeslagen, gepensioneerde bokser die ergens een bel hoort.

Machteld, de kwade genius achter het spel lacht tot op de dag van vandaag haar spreekwoordelijke vuistje vol.

 

De bus gaat in de boot, de studenten uit de bus, op de boot. De eerste porties ‘Fish ’n Chips’ glijden al via gulzige keelgaten de buikjes in en de drank vloeit rijkelijk. Overal vinden er gesprekjes plaats tussen mensen die elkaar normaliter straal voorbijlopen op weg van en naar O15. Iedereen is op zijn hoede. Woorden, normaliter onze grootste vrienden, onze steun en toeverlaat, zijn nu de grootste vijand.

 

In Londen aangekomen slentert men nog wat rond, verdwaalt er op zoek naar restaurants en enkele uren later liggen de schrijvers van de toekomst onwennig en schaars gekleed naast elkaar in kleine doch knusse bedjes.

 

De volgende ochtend gaat iedereen eropuit in Londen. De eerste slachtoffers zijn al gevallen en degenen die het spel nog wel spelen zorgen ervoor dat er zoveel mogelijk Londen tussen hen en hun tegenstanders in zit. Angstige blikken vliegen over schouders. Je weet maar nooit wie er achter je staat als jij nietsvermoedend ‘bodylotion’ wil bestellen in de drogisterij. But we didn’t choose the thuglife, Machteld Touwen did.

Als de avond valt zijn de meesten geveld en is er tijd om ontspannen aan het bier te hangen. Laurens, onze Vlaamse vlam, is vastbesloten de Hollanders te laten zien hoe men met bier hoort om te gaan: roekeloos en zonder enige achting voor de gezondheid.

Zijn klasgenoten lopen in cirkelformatie om hem heen en houden hem kunstmatig op de been. Ze proberen hem het hostel in te werken maar Laurens weigert. Hij blijft op de stoep staan en om de 30 seconden ontsnapt er een ijl, ‘twangy’ gehinnik aan zijn met bier besmeurde keelgat.

Het snijdt door de ijle Londense nachtlucht en stuitert via de gevels tegen de keiharde betonnen stoep om in duizend stukken uiteen te spatten. Maar Laurens wil meer geven. Veel meer. Hij begint klein. Bij de plastic balletjes die aan de touwtjes van zijn capuchon hangen. Dan zijn jas, zijn trui, broek, oren, ogen. Steeds harder hinnikend. Hij rukt het vlees van zijn botten, nietsvermoedende Londenaren krijgen hompen vlees in hun handen gedrukt. Zijn haar, zijn tanden, zijn bril. Twee vrouwen worden gesignaleerd op King’s Cross Road met de vermoedelijke lul van Laurens in hun handen. Totdat hij totaal verdwijnt (De taak van elke goede schrijver) en alleen nog zijn lach overblijft. Net vaak genoeg om elk gesprek te verstoren. Hihihihihi.

 

Als iedereen de volgende ochtend de bus instapt en Laura de koppen telt blijkt er een iemand te missen.

“Wie missen we nou?” zegt Laura bezorgd.

Hihihihihihi klinkt het vanuit de bus.

“Dag Laurens” zegt Laura gerustgesteld.

 

Op de terugweg vallen er nog enkele slachtoffers. Zo vormen Job Kramer en Fieke Kloppenburg een monsterverbond en schakelen ze de koploper uit met een ‘backstabbing-actie’ die sinds de kus van Judas niet meer is vertoond.

Vele uren en enkele slachtoffers later rijdt de bus weer de ‘oming louwe’ stad binnen. En daar badend in het licht van de lantarenpalen van haar stad wordt ze tot winnaar uitgeroepen: Laura de Groot.

De studenten druppelen beteuterd de bus uit.

Londen, ik vond het nogal wat.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *