nick-fewings-532590-unsplash
26th Feb

De liefdesdokter.

‘We krijgen een college van een liefdesdokter’ zegt een klasgenoot van me. Er komen direct verschillende vragen in mij omhoog. Waarom is het een ‘dokter’? Moet ik persoonlijke verhalen delen? En, hoe sluit dit aan binnen de opleiding?

Ik loop de zaal binnen en zie een vrouw staan in een doktersjas die liefdevol iedereen één voor één een hand geeft. Als ik aan de beurt ben kijkt ze mij diep in de ogen aan, nog wat onwennig kijk ik terug.

Als we zitten staat Luuk op en gaat voor de groep staan. Hij vertelt zenuwachtig dat dit college naar aanleiding is van een eerder college waarin de communicatie verkeerd was gelopen. Wij communiceren continu met elkaar, maar het is belangrijk dat we dit op de juiste manier doen. Daarnaast communiceren de personages die wij schrijven ook. Volgens Luuk is er dus genoeg noodzaak voor een consult bij de liefdesdokter.

Ze heet Inge. Ze heeft een zachte stem die wel goed verstaanbaar is. We luisteren stil en aftastend naar haar. Ze vertelt dat de liefde overal is. Ze kwam deze ochtend aan op Utrecht Centraal en zag daar een bord waarop stond dat vandaag de paringsdans van de futen begint. Ze begon over de naam van dit college ‘King Kong College’. De grote en gevaarlijke gorilla Kong die verliefd raakt op de klein en lieve Ann.

Het is overal om ons heen. Daarom is het belangrijk dat we met deze liefde en communicatie goed omgaan. Want als de verbinding met anderen veilig is, staan we sterker in onze autonomie.

Het is belangrijk om een veilig gevoel te hebben. Inge vertelt dat geen een van ons een blank blad is, we hebben allemaal krassen en scheuren. Soms herken je je eigen scheuren alleen niet. Die kunnen ontstaan zijn door een verleden dat je zelf niet kent. Ze vertelde dat ze erachter kwam dat haar geboorte te vroeg kwam voor haar ouders. Ze was niet helemaal gepland en gewild in het leven opgeroepen. Toen ze hier achter kwam besefte ze dat dat haar beïnvloedt in haar hedendaagse leven.

Ze praat veel en dwaalt veel af, zo ook ik. Ik denk na over mijn krassen en scheuren. Zijn er dingen die ik niet weet, die mij wel beïnvloeden? Ik vraag me af of het wel nodig is om dit te weten. Ik ben wie ik ben, en of sommige eigenschappen nu uit het onbekende verleden komen of niet, ik ga er al mijn hele leven mee om. En dat gaat mij prima af, geloof ik.

We gaan vandaag drie lessen leren. Ik kijk naar de tijd en gok dat niet alle vier de lessen aan bod gaan komen.

De eerste les: ‘We zijn gemaakt voor verbinden’.
Eenzaamheid is een nationale epidemie. We sluiten onszelf af voor elkaar. Dit wordt ons extra makkelijk gemaakt door onze mobieltjes. We hebben meer fysiek contact met onze mobiel dan met elkaar.

Omdat de eerste les gaat over verbinding, is het dan ook onvermijdelijk dat we verbinding gaan maken. We moeten in tweetallen een verhaaltje vertellen over jezelf dat niet waar is. Aron en ik kijken elkaar aan en grinniken even. Ik vertel een verhaal over wandelende takken en Aron over een boot Als de gesprekjes klaar zijn, krijgen we de opdracht om op zoek te gaan naar de waarheid van het verhaal. ‘Wat betekent het en zegt het over jou?’ vraagt Inge. ‘Alsof een wandelende tak veel over mij zegt’, zeg ik sceptisch. Aron en ik komen erachter dat het inderdaad iets zegt over ons. De boot staat voor vrijheid en de wandelende tak voor verbinding. Ze had dus toch gelijk.

We hebben het over waardering naar elkaar uitspreken en doen dat ook. Het voelt ongemakkelijk maar ook goed. Ik geloof dat als we dit vaker deden, de sfeer veel fijner zou zijn. Maar complimenten geven en ontvangen is nog niet zo makkelijk als het lijkt.

Ik dwaal af in gedachtes en denk aan hoe het zou zijn als ik willekeurige mensen op straat complimentjes geef. Sommige wimpelen het af, sommige vinden het leuk.

Dan voel ik wat onrust in de zaal. Ik kijk naar de tijd en zie dat het college is afgelopen, maar Inge is nog niet eens tot les twee gekomen. Luuk probeert een stilte te vinden waarin hij kan zeggen dat het tijd is. Inge is van haar à propos en wil toch nog één tabel bespreken als afsluiter. Na de nodige eh-tjes vertelt ze over ‘Window of tolerance’, het is interessant maar mijn hoofd is al buiten de deur. Ik maak een foto van de PowerPoint, dat kan ik thuis nog eens goed bekijken.

Hier en daar worden tassen ingepakt en Inge voelt aan dat het is afgelopen. Ze klikt nog één dia verder waarop de quote staat: ‘There is a crack in everything, that’s where the light gets in.’ Ze wenst ons een fijne dag toe en hoopt op een vervolg. Voor meer informatie of een persoonlijk consult kunnen we kijken op https://deliefdesdokter.nl.

Bij het verlaten van de zaal krijg ik geen hand van de liefdesdokter, die ik wel verwacht had. Wel loop ik de zaal uit met een nieuw initiatief om de mensen om mij heen meer liefde te sturen. Hoe, weet ik nog niet, maar het is een goed begin.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *