dateleed
14th Nov

De nacht van ontkenning, onbevredigde lusten en emoties

In de rubriek Daniëls Date-leed schrijft Daniël Klunder over zijn ervaringen en teleurstellingen in de datingwereld. Voor het eerst in drie jaar tijd is hij single (en misschien nog niet helemaal ready to mingle)

Het is dinsdagavond, 4 dagen nadat het uit is met mijn vriend (nu dus ex vriend, ik blijf ex een naar woord vinden…) Ik ben alleen en heb al 4 dagen geen mannenlichaam tegen me aan gehad. Ik download Grindr (voor de mensen die dat gemist hebben, grindr is een gay “dating” app. Het is de nog oppervlakkigere en nog meer op seks gerichte voorloper van tinder. Een app waar je, als je twee minuten online bent overladen wordt door dickpics en dingen als: Ben je geil? Heb je zin om te neuken? Of mijn persoonlijke favoriet: “Heb jij ook zo’n lekkere lange voorhuid die je dan over je eikel kan trekken als je stijf bent?” Nee dit kun je niet verzinnen…) Goed, op deze beruchte app maak ik dan toch een profiel aan want ja… alleen en verdrietig enzo…

Ik beland in een oerwoud van gezichtsloze, naamloze, strak gespierde torso’s. Ik kijk mijn ogen uit en vraag me af hoe dit in godsnaam werkt. Ik krijg een berichtje van iemand. Hij is 145 meter van mij vandaan (grindr geeft nog preciezer dan tinder aan waar je potentiële fuckbuddy zich bevindt voor optimaal gemak.) 145 meter is dichtbij, dat betekent dat hij in mijn gebouw zit denk ik. We raken aan de praat en hij blijkt inderdaad een paar verdiepingen onder mij te wonen. Het gesprek verloopt soepel, hij is aardig en flirterig en ik ga er gewillig op in. Ik denk dat ik een beetje snap hoe dit werkt. Nog steeds alleen en mijn behoefte naar een mannenlijf des te groter, vraag ik of ik even langs zal komen. Hij reageert enthousiast een geeft zijn huisnummer.

Mijn hart gaat te keer. “Ga ik dit echt doen?” denk ik bij mezelf. Ik kijk in de spiegel, spuit snel wat deo op, fix mijn haar en poets mijn tanden. Ik trek toch nog even een leuk shirt aan want ik wil wel indruk maken natuurlijk. Ik slaak een diepe zucht als ik de deur achter me dicht trek. In de lift zie ik hoe de verdiepingen langzaam afdalen tot die van hem. Ik loop de gang door en aan het eind van de gang zie ik een jongen in zijn joggingpak zwaaien. Ik glimlach lief en voel me stom dat ik blijkbaar overdressed ben. Hij opent zijn mond om me te begroeten en na de eerste klanken van zijn stem is al mijn opwinding verdwenen. Zijn stem, zijn uiterlijk en zijn gedrag doen me denken aan Gordon, en hoewel dat misschien om te lachen is, is het zeker niet om op te geilen. Ik loop mee naar binnen en vraag me af hoe hij op zijn foto er zoveel stoerder en knapper uitzag. Gelukkig, zoals een echte Gordon praat hij vooral veel over zichzelf en is van de eerste move nog even geen sprake We zitten naast elkaar in zijn bed. Ik lach vriendelijk om zijn grapjes en stel vragen om het gesprek zo lang mogelijk te rekken. Af en toe legt hij zijn hand op mijn been of mijn schouder, hij streelt me. Ik krijg er rillingen van. Dan komt het moment… Hij vraag of hij me mag zoenen (op zich lief dat hij het vraagt, moet ik toch respect voor geven) Ik ontwijk zijn blik en antwoord met een lange uuuuuuuuhhhm… Hij begint te lachen en zegt: “Nee dus, geen probleem.” Dankbaar kijk ik hem aan en ik kan weer even ademhalen. Ik zeg dat ik morgen vroeg op moet en dat ik maar is moest gaan slapen.
We nemen afscheid en ik probeer mijn rillingen van me af te schudden.

Ik kom weer thuis in een donker appartementje. Ik ben misselijk en wil niets liever dan veilig en warm tegen mijn lieve vriend aan kruipen en in zijn armen in slaap vallen. De hele nacht lig ik wakker, te walgen van wat ik gedaan heb en hoe een andere jongen aan me heeft gezeten. Om 4 uur ’s nachts hou ik het niet meer. Ik voel me vies en onveilig en mis mijn vriend. Ik begin heel hard te huilen, maar echt heel hard, mijn kussen is doorweekt en elke keer als ik denk dat het over is komt er weer een nieuwe golf tranen. In pure wanhoop grijp ik naar mijn telefoon en app mijn (nu dus ex…) vriend de volgende reeks berichten: “Hej” “Hoe is het?” “Ik wil je eigenlijk wel heel graag weer zien” “Kun je vanavond?”
Ik weet heus wel dat het geen goed teken is al je, je ex om 4 uur ’s nachts appt maar ik zag geen andere mogelijkheid. Iets gekalmeerd maar met de spanning van het afwachten van zijn antwoord leg ik mijn telefoon weg en val ik weer in slaap op mijn nog vochtige kussen.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *