De onervaren docent in Kathmandu

Aron Goossens

-
Aron Goossens (1997) is schrijver van theater en film. Met een liefde voor de absurditeit van het dagelijks leven, tragikomedie en tekst met een ruw randje. Volgens hem zijn veel mensen geobsedeerd door grote verhalen, terwijl echte grootsheid bij hem pas begint in de ‘kleine mens’.

“Persoonlijke verhalen fascineren me. Er is vaker gezegd dat we de realiteit niet kunnen verzinnen en daar ben ik het wel mee eens. Het begint bij het leven en vanaf daar kan je alles fictionaliseren.”

Zijn grootste kracht vindt hij bij het schrijven voor theater én film. Zodra een theaterstuk op een film begint te lijken en een film op een theaterstuk, weet hij dat hij als schrijver op de goede weg zit.

Derdejaars student Aron loopt stage bij het Shilpee Theatre in Kathmandu, Nepal, waar hij schrijflessen geeft aan acteurs in opleiding. Op Deschrijfopleiding.nl doet hij verslag van zijn ervaringen. Vandaag deel 2: ‘Door samen te maken, te schrijven en te spelen, vloeien de ideeën.’

De eerste week lesgeven zit erop. De studenten zijn enthousiast en komen steeds meer los. Dit is vooral te merken aan de hoeveelheid Engels die ze nu durven te spreken. Waren het er eerst drie of vier die Engels spreken is dat nu verschoven naar zeven of acht (meer dan de helft).

Het enthousiasme waarmee de opdrachten en de lesstof die ik aandraag ontvangen wordt, is gigantisch. Iedere opdracht zien de studenten als een nieuwe uitdaging. Ondanks dat ik nog steeds weinig van het Nepalees versta en dus op taalniveau weinig feedback kan geven, is de uitvoering die ze als acteur bij hun tekst geven vaak erg goed.

De lessen zijn voor mij een enorme inspiratiebron en zetten vanaf moment één mijn creatieve brein aan. Zodoende ben ik de vraag gaan stellen: hoe voedt lesgeven je als schrijver en wat voor inspiratie brengen studenten?

Mijn belangrijkste voornemen is om je studenten als mede-makers te zien. Vanaf de eerste les is dit mijn insteek geweest. Niet alleen omdat ik net als zij nog midden in mijn leertraject zit en verre van een theatergoeroe ben, ook omdat ik daarmee de studenten serieus neem. Het uiteindelijke doel van deze stage is om een uitwisseling teweeg te brengen tussen twee (theater)culturen, waar iedereen veel van kan leren. Daarnaast is ondertussen een toffe tijd hebben ook niet onbelangrijk.

De eerste (vakantie)week in Nepal heb ik me een beetje zorgen gemaakt om mijn stage. Niet alleen door de zenuwen maar ook omdat ik niet veel schrijfideeën had. De inspiratieput leek opeens nogal leeg te zijn en dit is geen goede basis om een stuk te gaan schrijven. Zodra de lessen zijn begonnen zijn die zorgen weg. Door samen te maken, te schrijven en te spelen vloeien de ideeën.

In iets meer dan een week tijd voel ik me zeker in mijn positie. Zowel als docent en als maker. Door gemeenschappelijk aan het werk te gaan raak ik snel ‘gevoed’. Nieuwe ideeën voor een stuk komen snel en ik kan naast de lessen gaan schrijven. Momenteel ligt er een eerste deel klaar van het stuk dat we gaan maken. Na een vertaling kunnen we hier mee gaan repeteren.

Zo kan zelfs de onervaren docent in een korte tijd veel van zijn studenten leren.

Lees alle Nepal-verhalen van Aron:
Deel 1: Aapjes, bergen, tempels en theater.
Deel 2: De onervaren docent in Kathmandu.
Deel 3: Hoe theater én scenarioschrijven samenkomen in Nepal
Deel 4: Schrijven, regisseren en hoe je van mild naar streng gaat
Deel 5: Hoe de reis van mijn toneelstuk mijn eigen reis werd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *