Dien verwarden

Roos van Waveren

Ik heb één paar helderblauwe ogen en een heleboel flauwe grapjes. Ik ben eerstejaars studente aan de schrijfopleiding en tevens verantwoordelijk voor de performatieve teksten die op deze blog geplaatst worden!

Latest posts by Roos van Waveren (see all)

De gezichten met de diepe groeven
als van de omgeploegde bollenvelden
Het kacheltje wat op den diek loopt
Het kerkhof
Het zand waarin zij straks niet begraven worden
omdat zij niet zalig zijn de doden die in den heere sterven
Halleloeja jutteperen
De één-potige meeuw die hen wakker kraait


Hij die de buurman niet verstaat omdat hie un vremde veugel binne
Hie binne te lucht gezouten
Hij laat de hond uit, hij groet iedereen die hij tegenkomt
Een enkeling gromt wat terug of steekt
een eeltige hand in de lucht 
alle anderen blaffen tegen zijn hond


Zij die lachend ingaat op de grappen van de buurman die hij niet verstaat
Zij wier biologische moestuin, waar zij elke dag met borst vooruit het onkruid wied
door diezelfde buurman stiekem tóch bespoten wordt
Zij die de regenboogvlag laat wapperen voor haar oudste jong
de volgende dag dertien in een dozijn op de ruit
Zij is niet door een uil uitgebroed
Zij plukt rustig de schalen van het raamkozijn 
Zij mist de overkant
de oranje jongens op de even zo oranje fiets
de wielen van de bus en alle dansers
Midden in de nacht belt zij de enige gekleurde panharing


twee kapsalon graag 

                                                                                     De friet is helemaal op

Dan twee Turkse pizza’s

                                  Die zijn ook op

Broodjes shoarma?

                    Op

Door de telefoon hoort ze haar ademhaling in haar schelp

We hebben hier alleen nog
zout in open wonden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *