Een varenlandschap vol ver(r)assingen

Woensdag 27 november, Theater Kikker, ‘Ghost’ van Abattoir Fermé

Door Leila van Wetten (jaar 2)

In een decor van varens en steigerhout, wekt het Vlaamse theatergezelschap Abattoir Fermé gedurende de bijna twee uur durende voorstelling ‘Ghost’ continu nieuwe personages tot leven. Figuren komen uit het groen tevoorschijn, verhouden zich op hun eigen manier tot de ruimte waarin ze zich bevinden, om elkaar vervolgens tegen te komen, mis te lopen, om na verloop van tijd weer te verdwijnen.

Schermafbeelding 2014-01-12 om 18.46.14 Schermafbeelding 2014-01-12 om 18.46.28

Wat deze figuren precies motiveert, beangstigt of opwindt, komen we niet te weten. Hierdoor zijn ze lastig te doorgronden en zeer mysterieus. Anderzijds vertonen ze, hoe buitenaards sommigen ook doen voorkomen, in veel opzichten overeenkomsten met mensen die wij uit onze eigen, dagelijkse werkelijkheid kennen. Hierdoor kunnen we zelf invulling geven aan de dingen die we te zien krijgen en het mysterie dat deze figuren samenbrengt, zelf concretiseren.
Het gezelschap maakt in ‘Ghost’ nauwelijks gebruik van gesproken tekst door acteurs. Wel krijgen we veel tekstfragmenten op band en muziek te horen. Dit draagt  in grote mate bij aan het zelf construeren van een mogelijk verhaal.
Abattoir Fermé toont een voorstelling die niet alleen voor het oog een genot is, want de hoeveelheid aan beelden en kleuren is overweldigend, maar tevens een voorstelling die aanspoort om actief te kijken, te denken en verbindingen te leggen, om daarmee medemaker van het verhaal en ontdekker van de achterliggende boodschap te zijn.
Dat betekent echt niet per definitie dat die achterliggende boodschap hoopvol is. De dingen zijn maakbaar, personen inwisselbaar en de wereld vergankelijk. Abattoir Fermé schuwt dan ook niet om dit op gruwelijke wijze zichtbaar te maken. Waarom we er naar kijken, is  omdat het gruwelijk goed is gedaan. Niets dan lof voor de acteurs, die moeiteloos (tenminste zo lijkt het) tussen de ene en de andere rol wisselen. De mate waarin ze op elkaar ingespeeld zijn en de opperste concentratie die ze gedurende het hele stuk behouden, maken dat de timing telkens weer perfect is. De acteurs weten de juiste hoeveelheid aandacht te vragen voor hun personage(s), niet te veel, niet te weinig, waardoor onze aandacht wordt verdeeld en de focus verspreid. Zo is er altijd wat te zien en te construeren.
Al lijken bepaalde figuren of sommige van hun acties in eerste instantie nogal willekeurig te zijn en slechts om het mooie, grappige of angstaanjagende beeld dat ermee teweeg werd gebracht, te zijn gekozen, naarmate het stuk vorderde kwamen steeds meer lijntjes samen en aan het einde zouden we geen personage of actie kunnen noemen die met ‘onbelangrijk’ of ‘onnodig’ te bestempelen valt.
Alleen al de vindingrijkheid, waar ‘Ghost’ bol van staat, is voldoende om deze voorstelling te gaan bezichtigen. Abattoir Fermé schept een wereld waar we ons enerzijds oneindig over kunnen blijven verbazen en die maar lastig te plaatsen is, en tegelijkertijd komt diezelfde wereld ons zo bekend voor dat we eigenlijk niet zouden geloven dat we de figuren die de zojuist genoemde wereld tot leven wekten, nooit meer zullen zien.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *