Even kennismaken met Irene Bakker

Even kennismaken met… Irene Bakker
door Wessel de Vries

irene bakker

Leeftijd: 59 (mentale leeftijd 34, volgens een Facebook-testje)
Op de schrijfopleiding sinds: 2000
Als wat Docent: prozaschrijven (in het verleden ook als docent didactiek en scriptiebegeleidster)
Neven-activiteiten: Cultuurcoach in Den Haag, waarbij zescholen adviseert op het gebied van cultuureducatie. Ook maakt ze zo af en toe beeldend werk: schilderijen.
Favoriet gedicht: De visser van Judith Herzberg. ‘Een prachtig contemplatief gedicht.’
Favoriete film: De Canadese film Incendies (2010) waarin een broer en een zus naar het Midden-Oosten gaan om hun vader te zoeken en de film A Good Year (2006) met Russel Crowe. ‘Die kijk ik elk jaar minstens één keer.’
Favoriet toneelstuk: King Lear van Shakespeare. ‘Prachtig gegeven, schitterend stuk.’
Wat is het beste wat je zelf geschreven hebt?
‘Een beeldgedicht naar aanleiding van een foto. Een meisje sorteert bonen.
Ik heb lang gewerkt om dat gedicht zuiver te krijgen,
maar het is zuiver geworden en het klopt op alle fronten.’

Wat zou je zelf nog willen schrijven?
‘Als ik iets had willen schrijven, dan had ik dat toch allang gedaan? Grapje.
Ik zou nog wel een toneelstuk willen schrijven over de spanningen tussen
moeders en dochters. En een roman over vriendschap. Ook zou ik wil iets
willen schrijven over wat emigratie met een mens doet, maar ik weet nog
niet in wat voor vorm.’ (Irene is zelf op haar zesde van Amsterdam naar
Australië verhuisd, om op haar elfde weer terug naar Nederland te komen.)
Is er nog toekomst voor de schrijver?
‘Toekomst? Absoluut. Absoluut. Soms zal er wat meer vraag zijn naar
schrijvers en soms wat minder, maar schrijvers zullen altijd blijven
bestaan. Er zijn tegenwoordig ook zoveel mogelijkheden om te schrijven, je
kunt voor zoveel verschillende media en vormen schrijven. Wat geen
toekomst heeft, is de stille schrijver. De persoonlijkheid van de schrijver
wordt namelijk steeds belangrijker, een schrijver moet zich manifesteren.
Dat is soms wel jammer.’

Heb je onlangs nog iets gelezen of gezien, waarvan je denkt: dat
moet iedereen lezen of zien?
‘Ik ben begonnen aan het werk van de Canadese Nobelprijswinnares Alice
Munro. Dat is erg mooi. Daarnaast heb ik afgelopen zomer het vroege werk
van James Salter gelezen en dat zou ik iedereen aanraden. Je wordt er niet
vrolijk van, het vereist wat doorzettingsvermogen, maar het is erg, erg
indrukwekkend.’
Hieronder De visser, het favoriete gedicht van Irene. Daaronder het gedicht
van Irene zelf, over het meisje en de koffiebonen, dat Keukengeheim heet.

De visser

Er is verslaving in mijn staren
zodra ik uitgooi komt in mij
het woelen en het zoeken tot bedaren
mijn oog rust op de dobber, maar het is meer
dan rusten, het is alsof ik eindelijk
vrij ben op één plek te blijven,
en zo verstijft mijn blik- ik wacht niet
op het bijten van een vis – ik lijm
het ogenblik. Ik hoef niets hoef niet
te kijken. Bepaal mij tot de rimpelingen
bemoei mij niet in diepte door te dringen.
Los van wat boven of wat onder mij
verschijnt, verdwijnt, los van wat was
en los van wat nog te gebeuren staat.
De gladde kleuren die het vlakbij water glanst
zijn mij al veel te veel gebeuren
en kijk daar komt de eerste ring
van één of andere verre dompeling.
Wat kan ik beter doen dan niets,
dan niet bewegen. Zelfs het geringste
opslaan van een oog haalt onherstelbaar
overhoop en brengt teweeg en brengt teweeg.

Judith Herzberg

Keukengeheim

hand als kom aan de tafelrand
vinger gericht, verschuift ze bonen
ze beslist tussen goed en slecht
ze leest een oeroud alfabetboon
in de hand, die boon niet
vandaag is haar kostje gekocht
op de tafel ligt het maal
vanavond speelt ze het weer klaar
en maakt van een gewone bonenpot
chili con amor

Irene Bakker

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *