Schermafbeelding 2017-03-26 om 16.12.17
27th Mrt

Falun zeikt, Janneke lacht

Beste Falun,

We zijn bijna even oud en hebben soms soort van dezelfde kleding aan. Dat is leuk! Het is goed om te zien hoe jij je zaakjes op orde lijkt te hebben. Maar, wat hoorde mijn virtuele oor…?
Je hebt een soort van ‘geen fucking evenwicht’, stuurde je mij.

‘Ik doe soms kei veel yoga en dan kan ik als ik goed mijn best doe best mijn been in mijn nek leggen of mijn neus op mijn knie maar zodra ik op één been ga staan dan lig ik op de grond. In andere aspecten van mijn leven gaat het net zo: ik maak mijn huiswerk twee weken van tevoren, of de dag zelf op een nat notitieblok want mijn flesje is altijd aan het lekken. Ik eet of de hele dag alleen maar spinazie en appels en noten, of ik eet drie kilo chocola. ik slaap 10 uur, of twee. Ik sport elke dag, of nooit. Het is altijd alles of niets. Geen fucking evenwicht. Het is erg vermoeiend.’

Hallo! Weer een quarterlifer! Wat leuk om te horen, dat hebben wij nou ook! De balans altijd onvindbaar. Kijk maar naar de vorige blog. Maar vinden we dat nou niet juist zo leuk aan onszelf? Uitersten! Leven in de brouwerij! Mysterie! Hoe zit dat nou / ‘what’s in that head’? Het leuke van ‘een soort van’ is ook dat je alles wat de ander heeft ook hebt. We hebben allemaal een soort van burn out omdat we werk of school hebben. En zo hebben we ook allemaal een soort van geen evenwicht omdat we wel eens omvallen. Zo kunnen we ons relateren aan alles en iedereen. Zo handig!

En bekijk het eens zo…

Het is nooit saai met jou (met ons). Je (wij) bent (zijn) nooit voorspelbaar. Wij zijn awesome en de rest zuigt. Dat is toch hoe er over onze generatie gepraat wordt?!
Ik kan mij dan ook niet aan de indruk onttrekken dat je eigenlijk iets POSITIEFS van jezelf wilde delen. DIT IS WEL EEN ZEIKBLOG JA! Of komt dat doordat de yoga-zandloper bij mij half vol is en bij jou half leeg?
Ik kan je wel vertellen, we weten allemaal, vooral na onze kortfilmpremière van afgelopen vrijdag: je kunt maar beter een vol glas hebben. Vooral als je zo’n goeie film hebt gemaakt als jij.

Het is ook nooit goed met die millennials. Berneja was ‘een soort van overspannen’. Jij hebt ‘een soort van geen balans’, maar eigenlijk vinden we onszelf ‘een soort van heel interessant’, met onze ‘soort van problemen’, geef toe. En als we ons ‘een soort van interessant’ vinden, schrijven we teksten die voor ons groepje soort van leesbaar zijn maar wat gebeurt er daarbuiten met onze teksten zijn die nog wel te volgen zijn die nog wel balanceerbaar op de balansbalk van het leven herkennen mensen zich nog in onze probleempjes moeten we het misschien niet over probleempjes hebben maar het POSITIEF HOUDEN?!

Ja. Dus daar zijn we weer, dat is het antwoord op alles.
We houden het positief.

Zeg me na: we hebben er zin in. We kijken ernaar uit (wat het ook is). We zullen er zijn (voor onszelf wel te verstaan, want voor anderen hebben we geen tijd). We zullen ons zijn. In evenwicht of niet. We zullen met ons afspreken, voor onszelf te zorgen. We zullen neplachen, we zullen pilatessen en yogaën tot we kotsen, omdat we dóór moeten. Huilend en spieren verrekkend. En al zal niemand de balans vinden die we zoeken, maar we zijn tenminste bezig.

Vandaag nog zei ik het tegen iemand: ik heb eindelijk balans gevonden.
Als ik het zelf maar geloof.

Zonder disbalans geen tandarts. Zonder disbalans geen mensen die roepen: ‘au! Ik heb net twintig kilo chocola gegeten en wil de gaatjes die direct m’n tanden in zijn gevallen NU vullen!’ Zonder disbalans geen stratenmaker. Zonder disbalans geen mensen die roepen: ‘au! Ik ben in een kuil gevallen, tandarts – eh, stratenmaker, en wil dat je onmiddellijk die straat gaat repareren!’ En, zonder disbalans geen… Kunst.

‘Kunst komt altijd voort uit ontevredenheid, uit disbalans, uit woede zelfs. Je wil toch iets veranderen aan de maatschappij of die tenminste spiegelen en belachelijk maken? Anders kun je net zo goed niet schrijven’, zei iemand op tv. Wie dat was vind ik niet belangrijk genoeg, we moeten immers dóór.

Adem in, adem uit. De andere kant van mijn balansstem baant zich vanuit de onderbuik steeds hoger een weg naar boven, de typvingers uit. Maar daar is geen plek voor in deze blog! Ik moet NIET escaleren, alleen de BLIJE kant op. Ik zit hier iets te verkopen, immers.
Ik verkoop weer. Ik zet er een foto bij.

Schermafbeelding 2017-03-26 om 16.12.11

Deze foto noem ik ‘wat is blij zijn?’. Kijk maar goed. Oranje haar achter een wafel en een toef slagroom versus jouw zwarte haar voor een skatebaan en een kapotte fiets. Ga dan ook niet voor een kapotte fiets zitten. Je moet jezelf wel goed verkopen, Falun, zodat andere quarterlifers dieper die quarterlifersput in gaan, omdat zij niet altijd blij zijn.
Eh- wat zeg ik?
Soms zit geluk in de kleine dingen. Jij hebt nu ook oranje haar. Is het toch nog goedgekomen.

Ga maar na.

You’re welcome.

Was getekend,
De Lach

NB: Het wordt steeds moeilijker voor Janneke om positief te blijven. Tot nu toe ging het goed, zoals alles meestal goed gaat. Maar zal het haar lukken tot het einde van het jaar uit een neerwaartse spiraal te blijven?

Zie hier de eerdere blogs, waar positiviteit triomfeerde:
http://deschrijfopleiding.nl/category/columns/zeiktjannekelacht/

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *