oude_haven_zomerfestival_terras1
19th Mei
19th Mei

Gespot in de Oude Haven

Het is een zonnige en zweetreetwarme dag op een zondag in april. Het is tyfus druk op de terrassen aan de Oude Haven. In de loop van de middag stroomt het vol met mensen die vanuit de stad komen, want de marathon is aan het lopen in Rotterdam.

Ik zit aan een tafel bij mijn stamkroeg op het terras waar de laatste zonnestralen schijnen voordat de grote bol verdwijnt achter een mooi staaltje hooggebouw. Op het terras naast mij zit een meisje aan een tafel waaraan zojuist overduidelijk gegeten en gedronken – al dan niet geplunderd is. Lege glazen, lege borden met etensresten waaraan de servetten met lippenstift nog kleven. Op het einde van de tafel ligt een banaan in de zon rot te bakken die tegelijkertijd symbool staat voor de eenzaamheid die het meisje aan tafel uitstraalt.

Ze kijkt tamelijk leeg voor zich uit, maar als ik goed kijk, zijn haar ogen nat. Op de achtergrond staat een groep mensen uit Liverpool – ja, dat ken je horen – te juichen en te klappen vanjewelste, omdat sommige van hun vrienden net zijn wedergekeerd van die helse marathontocht.

Roze T-shirts met meercijferige nummers erop geplakt staan in een kluitje bij elkaar. Medailles om de halzen, glazen vol bier proostend. En zij zit daar. Alleen. Omringd door lege flesjes Sourcy Blauw. Schokkende schouders, tranen over haar wangen.

Waarvan? Heeft haar vriendje zojuist de marathon gelopen en in een euforisch, kraakhelder moment besloten het uit te maken terwijl ze helemaal uit Liverpool is gekomen voor hem, om hem te steunen en aan te moedigen, omdat hij ook nog eens door het trainen heen van obesitas honderdveertig kilo naar tachtig kilo is gegaan en zij eigenlijk nog steeds tachtig kilo is op drieëntwintigjarige leeftijd en eigenlijk niet weet wat ze met haar leven aan moet, omdat ze zich vanbinnen verschrikkelijk lelijk voelt en daarom nu huilend op het terras zit in de zon en haar leven overdenkt?

Ik hoop het niet. Ik hoop dat ze zich even onwel is gaan voelen door de felle zon op haar gelaat. Ik hoop dat ze stiekem heel erge heimwee heeft naar huis, omdat haar broertje, die ernstig ziek is, vandaag, op deze euforische dag van haar vriendje, jarig is en ze zich schuldig voelt dat ze daar niet bij kan zijn. Ik hoop dat ze even een momentje voor zichzelf nodig heeft en daarom maar aan de enige lege tafel op het terras is gaan zitten vol met teringzooi van de vorige lallende gasten.

Ik hoop dat dit niet mijn eigen projectie is.

Nu ik opkijk, van mijn tafeltje bezaaid met peuken en pullen bier, is ze weg. Ik zie haar niet meer, bedenkend dat ze weer tussen de juichende vrienden en succesvolle marathonlopers staat en met een biertje mee kan genieten van hun pure geluksgevoel dat voelbaar is in heel Rotterdam.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *