IMG-20150428-WA0000
28th Apr

Het wilde schrijven, met Eva en Yentl

WELKOM op de open dag van HKU Theater!

Het woord is aan Eva:

Ja, dat ben ik.

Ik weet niet zo goed of ik nu een heel verhaal over de opleiding zal gaan vertellen of dat ik de mensen hier een beetje ga observeren.

Ik denk dat ik voor dat tweede ga.

Ik heb nooit een open dag bezocht.

Dat is niet heel motiverend.

Ik deed dat, omdat mijn vader zo’n vader is die dan voor mij gaat praten.

Dan leek het alsof hij liever weer naar school wilde dan ik.

Aan al die vaders wil ik zeggen:

Ga ergens bier drinken en laat je kind lekker zelf uitzoeken of ze het hier vet vinden of niet.

Nee, ouders, blijf maar gezellig. Jullie geven ook wel jeu aan een dag als deze.

Het is weer erg druk aan de tafel van acting.

Ik heb teveel koffie op, jongens. Ik stuiter nog eens uit deze troon. Het is wel een machtige plek hier, moet ik zeggen. Ik kan nu alles over iedereen zeggen.

Maar echt alles.

In het eerste jaar heb ik geleerd hoe je ollekebollekes moet schrijven.

Ik kan dat nog steeds niet.

Dat geeft misschien een beetje geruststelling aan de mensen die geen gevoel voor ritme hebben, poëtisch gezien.

Hoe zet je puntjes op de e op een macbook?

Goed.

Ik ben dus Eva Toorop en ik zit in het tweede jaar van Writing for performance. Ik spel performance eigenlijk constant verkeerd.

Perfecte spelling is dus ook geen vereiste op onze opleiding.

Writing for performence.

Perfermance.

Pretfarmacie.

Pretfarmfabriek.

Oftewel:

de schrijfopleiding.

Vroeger kon ik verbaal me niet goed uit de voeten maken. Dus ben ik maar gaan schrijven. Zoals ik dat nu doe.

Ik stotterde.

Ik was niet zo sociaal.

Wanneer ik schrijf ben ik de taal machtiger dan wanneer ik praat.

Als je wil weten wat ik doe, kan je beter naar de tafel gaan, waar het het gezelligste is.

Nogmaals, Eva Toorop, 21 jaar en ik doe de schrijfopleiding, nu jaar twee.

En dan moet je een beetje wild gaan schrijven op je vrije zaterdag, waarop je normaal bier staat te tappen voor mannen met baarden die hun vriendin meesleuren.

Schrijven is toch veel leuker dan praten.

Je kan mensen laten praten, zonder zelf compleet op je bek te gaan.

Tenzij je onder een gigantische beamer zit.

Zoals ik nu.

Ik wilde vroeger graag oma en rijk worden.

Oma word ik waarschijnlijk wel ooit.

De kans dat ik rijk word, is een stuk kleiner.

Eva, dit is geen goede promotiepraat voor het vak.

Oké.

Opnieuw.

Niet over nieuw, dat bestaat niet.

Ik kan dan misschien niet spellen, maar foutieve contaminaties ken ik uit mijn hoofd.

Er flitst een kubus van TL-licht voor mijn neus aan. Ik weet niet zo goed wat dat hier doet, maar het ziet er wel vet uit.

Ik moet stoppen met het gebruik van het woord vet.

vet.

vet.

vetgedrukt.

Dat dekt de lading toch niet?

Zoals Jurrie Kwant zou zeggen: ‘ Daar kan ik geen chocolade van maken’

Die man geeft overigens aan de overkant een les scenario- of dramaschrijven, dat moet je maar even navragen.

Was ik maar economie gaan studeren.

Of wiskunde.

Daar was ik ook wel goed in, maar volgens mij kan je daar nog minder mee in het leven. Of beledig ik nu een heleboel mensen?

Ik schrijf, ik mag dat.

Ik merk dat ik een beetje uit de bocht vlieg, maar er moeten wel mensen om lachen, dus misschien moet ik ook maar zo door gaan.

Mijn buurjongens studeren allemaal economie, maar die liggen allemaal op de bank een beetje bier te drinken en tv te kijken.

Ik zwoeg me dagelijks een ongeluk om wat letters op papier te laten verschijnen.

De afstandsbediening van de beamer heeft een 3D-knop. Wat de hell moet je met een 3D-knop? Komen de letters dan ineens superhard op je af?

Mijn film speelt nu bij theatre design.

Ik zou even kijken.

Er zit wel een foutje in, maar ach, ik ben ook geen volleerd cameravrouw.

Zal ik die 3D-knop indrukken?

Lekker die letters in je face?

Ik vind het wel gezellig hier.

Beetje typen, beetje mensen kijken.

Dat is eigenlijk wel wat ik de hele dag doe.

Dit geeft een verdacht goed voorbeeld van mijn leven.

Hier in Utrecht zijn.

Schrijven.

Water uit kartonnen bekertjes drinken.

Als ik al die jongen mensen met hun ouders zie, krijg ik flashbacks naar mijn middelbare schooltijd.

Ik wil dat niet.

Ik heb het wel naar mijn zin gehad, daar niet van.

Maar, als ik toen wist, wat ik nu weet –

Ik weet niet hoe ik deze zin moet eindigen.

Ik durf nu wel te zeggen dat ik een schrijfster ben.

Je hoort weleens mensen zeggen dat je pas schrijver kan zijn, wanneer je minstens drie sterfbedden hebt mee gemaakt.

Allemaal leugens.

In het eerste jaar wilde ik heel graag schrijver zijn.

Met kaarslicht, heel veel roken, rode wijn en dure aantekeningboekjes. Moleskines.

Ik zeg je eerlijk, dat helpt allemaal niet.

Volgens mij is de aandacht naar de beamer die boven mij hangt compleet aan het verslappen.

Als je geen geluid mag maken, hoe trek je dan de aandacht.

HALLO

IK, DE SCHRIJVER, BEN ER OOK NOG!

GOEDEMIDDAG!

JE WORDT NIET ALLEEN VAN ACTEREN BLIJ!

IS OOK LEUK, MAAR EEN TAART BAKKEN IS OOK LEUK!

No offense.

Ik zal lief blijven.

Uiteindelijk heeft iedere opleiding die in dit gebouw zit elkaar een keer, of meerdere malen nodig.

Wanneer je schrijft, zit je vaak in je eigen hoofd.

Iemand zei een keer dat ik moest gaan yoga-en, ‘dat maakt zo lekker je hoofd leeg’.

Ik zei toen: ‘Het is een keuze om uren in een niet ergonomische stoel te zitten en met een kromme rug een beetje te typen. Daar word ik blij van.’

Als je niet kan kiezen, maak dan gewoon een rondje langs elke tafel.

Of volg een les aan de overkant.

Vooral de les van Inge.

Die zou ik zelf ook wel willen volgen.

Inge is cool.

Een beetje eng en soms een beetje intimiderend, maar altijd cool.

Gisteren zei ik in een feedback ronde dat ik een tekst sexy vond.

Omdat er woorden in stonden zoals

geil sletje

zonder dat het ordinair werd.

Ik vond dat wel knap.

Als ik dat soort woorden typ, komt direct mijn Roffa zuid gangsta shit naar boven.

Kijk, daar ga ik al.

Kaulo.

Wat een rust.

O ja, de opleiding heet dus Writing for performance, maar dat betekent niet dat je in het Engels gaat schrijven.

Als je daar veel waarde aan hecht…

Ik zeg niet dat je dan beter thuis kan blijven, maar probeer het eens in het Nederlands.

Prachtige taal.

Heerlijk.

Kan je heel veel kanten mee op.

Ik zei net kaulo.

Dat kan dus gewoon.

Dichterlijke vrijheid, onder dat mom mag ALLES.

Dat is niet waar, maar dat praat ik mezelf altijd aan.

Kan er hier niet een gezellig muziekje aan ofzo?

Goed punt, vond ik ook al van mezelf.

Ik vraag bij deze het nieuwe album van Kendrick Lamar aan.

Of Kanye.

Kanye is al-tijd goed.

Kanye is altijd een goed idee.

Of gewoon iets normaals sfeervol.

Ik heb een lijstje op spotify, dat heet lekkor werkon.

Daar werk ik echt lekker op.

Zoek op spotify gewoon Eva Toorop, dat ben ik namelijk, iemand met een uitmuntende muzieksmaak.

Mijn lijst jarentachtigwarenprachtig is ook een ultieme aanrader.

Waar was ik ook alweer?

NEDERLANDSE TAAL!

Ik kan niet goed dichten, ik hoor de ritmes niet. Ook al werd het me honderd keer met uiterst veel geduld uitgelegd, ik kan dat niet.

Maar, ik ben er doorheen gekomen. Ik bedoel, kijk me nu zitten.

Als een koning op een stoel, zonder ritmegevoel.

Dat rijmt dan weer wel

Zet maar Ponzo van Janne Schra aan, Yentl.

Ik meen het. Heel sfeervol, beetje folkachtig.

Genoeg gekletst.

Terug naar de taal.

De Nederlandse taal.

Want ik doe dan wel Writing for performance, maar alles moet hier dus in het Nederlands.

Er gaat sfeervolle liftmuziek aan.

Ik voel me nooit op m’n gemak in een lift.

Mijn moeder wordt vaak naar in een lift. Daar speel ik vaak op in door op en neer te gaan springen in een lift. Mijn moeder wordt wel vaker naar.

Wanneer ik iets schrijf wat op haar is gebaseerd, bijvoorbeeld.

‘Maar mama, ik heb er theater van gemaakt,’  zeg ik dan.

‘ , dat is niet echt jij. Het is wel een beetje jij, maar als ik jou zou willen laten zien in een documentaire. Niet dat je niet interessant genoeg bent, mama, maar je moet me echt geloven, dat wanneer ik een roodharige heks opvoer, dat jij dat niet bent. Een beetje wel, maar niet echt, want je bent wel m’n moeder.’

Reality tv wordt ook gescript.

Of gescripd?

Ik zie een gat in de markt.

Ik pleit voor een keuzevak reality tv.

Mijn favoriete film is een film zonder script, stom he?

Zit ik mezelf een beetje schrijver te noemen, ga ik een film zonder scenario bejubelen. Die film heet trouwens Drinking buddies, mocht het je interesseren.

Dat is wel iets wat je moet bedenken, dat je echte leven niet interessant is.

Maak overal fictie van.

Dan kan je overal mee wegkomen, denk ik.

Wajo, ik wil ook paaseieren, jongens!

Ik weet dat je als schrijver vaak op de achtergrond verdwijnt, maar ik wil ook paaseieren. YES!

Twee gele, een paarse, twee blauwe en een groene.

Ik lust geen witte chocolade.

Is dat discriminatie?

Blanke vla.

Neger zoenen.

Wit bier.

En dan gaat het ineens toch over alcohol en dan wil ik het toch even over de vooroordelen van de schrijver hebben.

Die had ik ook en ik wil er heel graag aan voldoen.

Maar als je daar aan gaat voldoen, word je alcoholist en ga je je scheel betalen aan chique kaarsen en notitieboekjes.

Het enige wat ik nodig heb tijdens het schrijven is muziek en een zak Japanse mix. Dat mag van Sonja.

Ja, en sigaretten, wanneer ik tegen een deadline aanhink.

Die gewoonte heb ik trouwens wel in het eerste jaar ontwikkeld, sorry daarvoor. In september was ik gestopt, maar toen kregen we ineens projecten die hectisch zijn, maar wel het allerleukste ooit, maar dan wil ik toch weer roken.

Schrijven is overigens geen therapie.

Yentl hier:

Nee, eerder een soort afreageren. Dat mag je natuurlijk niet hardop zeggen. Beetje gênant of zo. Schrijven als therapie. Nee, eerder een kwestie van eieren kwijt kunnen. Paaseieren. Bijvoorbeeld. Die bij de schrijftafel overigens bijna op zijn. Hint. Eva vond gisteren een tekst sexy. Praten over tekst is al helemaal geen therapie. Meer haten.

Nu mag ik weer.

Eva hier:

Over dat schrijven geen therapie is.

Ik heb net een foto gepost op instagram #opendaghku . Die had als onderschrift:

Lekker live schrijven.

Mijn broer reageert daarop met:

Dat is op je live geschreven.

Iedereen moet even hard lachen om deze grap.

Ik ga maar even een paar keer omhoog naar de beamer kijken, in de hoop dat jullie dat ook gaan doen.

Dan heb ik misschien minder het idee dat ik voor jan met de korte achternaam dit doe.

Hier volgen een paar ongenuanceerde voor- en nadelen van de schrijfopleiding.

Voordeel: je mag schrijven.

Nadeel: je gaat het haten, zo nu en dan.

Voordeel: schrijvers zijn de leukste mensen om mee te zijn.

Nadeel: je klas is zo klein geworden, waardoor iedereen tegelijk ongesteld wordt.

Dat laatste heb ik verzonnen, maar het zou zomaar kunnen. Dat kan ik gelukkig ook niet ruiken.

Voordeel: je hoeft zelf niet op het podium te staan, daar heb je acteurs voor.

Nadeel: soms moet je wel het podium op, maar met je eigen tekst, dus als het dan een boute tekst is, is het volledig je eigen schuld.

Er moet een oudere man lachen om wat ik hier aan het typen ben:

Ook u bent welkom! Geen leeftijdslimiet! Vers van de middelbare school of vers van zes mislukte studies: het maakt niet uit, mag allemaal!

Voordeel: een diverse klas. De leeftijden lopen van 18 tot ongeveer 28.

Nadeel: De generatiekloof. Er zijn klasgenoten die geloven dat Enzo Knol een nieuw superfood is.

Ja, ik heb volgens mij een beetje de aandacht. Er kijken mensen. Ik voel me ineens acteur.

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Voordeel: slechts 1 tentamen in je hele schoolleven.

Nadeel: je kan niet meer goed leren en dingen onthouden, waardoor je zes keer zakt voor je theorie.

Voordeel: je vocabulaire wordt een stuk groter.

Nadeel: er is altijd 1 klasgenoot die ik niet kan volgen, omdat hij heel vaak moeilijke woorden gebruikt en als ik dan vraag wat het betekent, zegt hij heel verontwaardigd iets van: ‘ Goh, ken je dat niet?’ NEE IK LEER HET WOORDENBOEK NIET UIT MIJN HOOFD, GAST.

Inge zou trouwens, proza-technisch, de kriebels krijgen van dit gewauwel. Als je wil weten hoe het wel moet, ga dan vooral een les van haar volgen aan de overkant.

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Voordeel: steeds bewuster worden van spelling.

Nadeel: nog steeds niet weten of het ‘je wil’  of ‘ je wilt’  is. Als het aan mij lag, zeg ik voortaan ook gewoon ‘ je wou’ . En ‘ hunnie’ . En ‘ legge’. En als het aan mij lag, zeg ik gewoon kan, kon en kennen hoe mij dat uitkomt. Ik blijf een Rotterdammer.

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Ik weet er niet meer.

Ik schiet alleen maar in voordelen.

Waar is de muziek gebleven?

Geef me Kanye!

Dan ga ik hard!

Ik weet van heel veel mensen die hier zijn niet of ze nou van hier, van de school zijn, of dat ze op bezoek zijn.

Een bezoeker is vaak te herkennen aan ouders.

Ouders die soms meer vragen lijken te hebben dan de toekomstige student zelf.

‘Maar, wat word je (dat is zonder t, mevrouw, want het is … je? Net als in loop je?) dan later als je deze opleiding hebt afgerond?’

Ik weet het niet.

Misschien werk ik over tien jaar nog steeds in een bierbrouwerij en schrijf ik zo af en toe een stuk waar ik heel gelukkig van word.

Ik denk dat dat ook in eerste instantie het belangrijkste is.

Als je gelukkig wordt van rechten studeren, dan moet je dat natuurlijk gaan doen.

Ik word gelukkig van schrijven. Soms niet, maar uiteindelijk wel.

Deze week was ik niet zo gelukkig.

Ik heb familie geïnterviewd (dit woord staat op mijn eigen computer op autocorrect)die ik vijf, misschien zes jaar niet heb gesproken. Dat was wel terror. Ik begon deze week ook weer met roken.

Dan snap je wel hoe laat het was.

Ik heb geleefd met zweethanden deze week.

De acting-tafel staat weer lekker vol.

Niet lullig doen, Toorop.

Waar is de muziek?

Ik ga wel muziek met woorden maken.

Dat klinkt weer lekker pretentieus.

Ik ben pretentieloos, laten we wel wezen.

Deze week was ik dus niet zo gelukkig.

Maar laat ik jullie niet lastigvallen met dagboek-achtige escapades.

Deze week was ik heel erg gelukkig.

Aan deze zin voel je al dat ik subtekst gebruik. Als je niet weet wat subtekst is, ga dan een dramaschrijfles aan de overkant volgen.

Ik ga hier niet alles uitleggen.

Bij acting hoor ik zeggen: je houdt weinig tijd voor je vrienden en familie over. Alleen in het weekend.

Wat een ongezelligheid.

Als ik geen tijd had voor mijn vrienden of familie, dan had ik nergens meer om over te schrijven.

Oké, het is nu drukker, dus ik moet zinnige dingen gaan zeggen.

Ja, ja, dat meisje met die band om haar hoofd is nu live aan het typen.

Geschiedenis aan het schrijven.

Er worden hier mijlpalen gezet.

Ongeloveloos.

Je mag me ook wel gewoon dingen vragen, want ik ben inmiddels heel erg geleerd in typen en praten tegelijk. Soms neem ik wel een woord over wat ik op het moment zelf zeg. Dat is best dom.

Daar gaat het ook allemaal om in het leven, ja toch niet dan.

Een beetje domme dingen doen.

Ongeloveloos, daar wil ik wel patent op.

Is mijn woord.

Hoeveel meter papier zou ik in mijn leven hier op school geschreven hebben?

Dat vraag ik me soms af.

Vooral ook omdat we geen laptop in de les mogen gebruiken.

Hoeveel voetbalvelden hebben wij volgeschreven?

Hoeveel oerwouden hebben wij omgekapt?

DUIZENDEN!

Maar desalniettemin: geen laptop.

Ik ben Eva Toorop, 21 jaar en ik zit op de opleiding Writing for performance, voor de mensen die net binnenkomen, of na een uur pas doorhebben dat er een beamer boven mijn harses hangt.

Je mag me alles vragen, want ik kan multi-tasken als de beste.

Nou ja, alles. Alles wat met de opleiding te maken heeft. We zijn hier immers wel op een open dag.

Wat als ik nou een opleiding tot sportcommentator zou doen en niet de schrijfopleiding?

‘ Er is hier een handjevol mensen, er komen nieuwe mensen binnen, gaan ze naar de schrijftafel, ja, ja, ja? OEEE NEE, HET WORDT TOCH WEER ACTING!’

Goeleke begroet me net heel vriendelijk, maar ze heeft me nog een onwijs kniftig mailtje gestuurd over kostuums die ik nog moet terugbrengen.

Ook dat is subtekst, Goeleke.

Kniftig is ook een woord waar ik patent op wil.

Omdat de manier waarop je hoofd gaat staan, wanneer je het uitspreekt, precies je gemoedstoestand weergeeft.

Nog een kwartier.

De tijd gaat altijd zo hard achter een laptop. Behalve wanneer er mogelijkheid tot FaceBook is. Gelukkig is die er nu niet, want dan zouden jullie alle gênante comments van mijn moeder zien.

Diezelfde moeder die denkt dat ik haar soms letterlijk opvoer in een stuk.

Ja, ja, er is iemand bij de schrijftafel!

Een gezellige meid met een vader die afstand houdt en ik zie hem denken: ‘ Zolang mijn kleine meid maar gelukkig is, zolang mijn kleine meid maar gelukkig is.’

Maar ook deze kleine meid wordt nu achtergelaten door haar vader bij Jelmer en Yentl. Klinkt echt als een goed jaren tachtig duo. Jelmer en Yentl. Jeltl.

Yentl hier:

We maken ook muziek, kom vooral naar onze optredens! Met zelfgeschreven teksten, uiteraard. Ik heb een beetje dyslexie, vergeef me. Dat is extreem praktisch wanneer je een schrijfopleiding volgt. Maar niet echt. Maar het kan!
Laat je leven niet leiden door je beperkingen, je weet zelf!

Ik moet vooral even oppassen niet te veel uitroeptekens te gebruiken vandaag.
Ik gebruik uitroeptekens wanneer ik enthousiast ben. Daar zijn uitroeptekens voor.
Waar de ; voor is blijft onduidelijk.
Een beetje een onzijdig leesteken.

Voor twijfelaars.

Doe ik een punt, doe ik een komma, wacht nee, ik doe het allebei.

Lekker gek.
Feest.
Niet kiezen.

Op opendagen moet je juist wel kiezen.
Of naja, niet nu per se.

Maar de bedoeling is dat je kiest, toch?

Krijg je al last van keuzestress?

Als je je trouwens wil beklagen over dat hele leenstelseltereur. Dat kan. Jet Bussemaker is strakjes op de Mariaplaats. Bij het conservatorium.
Pak je spandoek!

Of stel vragen.
Je mag ook vragen stellen.
Maar ik zou persoonlijk een spandoek pakken.
Om 14:30 dacht ik.

Op de Mariaplaats.

Madame Bussemaker, voor al uw zorgen en vragen.
Kom dat zien.
Of ga hier naar een voorstelling.

Superleuk.
Beetje werkveld oriëntatie.

Ik heb een hekel aan een appel toetsenbord.
Doe gewoon chill, zoals windows.

Met je eeuwige ‘nee, hier kun je geen puntjes op plaatsen.’
Gezeik.
Trouwens als je denkt, ‘ leuk dat schrijven, wil ik ook wel kunnen.’ er zijn strakjes workshops.
Van niemand minder dan de roemruchte Jurrie Kwant. De man die overal chocola van maakt.
Het is eigenlijk net Sjaakie en de chocolade fabriek, die HKU.
Nu weet ik het even niet meer.

Dat is ook Oké.

Dat heb ik hier geleerd.

Dat dat oké is.

En dat je het dan ook best door een personage kan laten zeggen. Verwerk dat! Zegt Nirav dan.
Nirav is een topper.

Ook al is zijn naam een beetje vreemd…
Maar zijn lessen zijn super leuk hoor.
Je leert helemaal eenakterschrijvenalles.
Gaaf. Ja.
De acteurs vinden dat ook.
Hoor ik zo in mijn oorhoek.
Dat is geen ding, maar voer het in.
Alsjeblieft.
Dat was mijn bijdrage aan de Nederlandse taal.
Nu hoef ik niks meer toch?
Mag ik nu mijn diploma?
Nee?

Oké…

Maar als je denkt, ‘goh, schrijven.’
WORKSHOPS. STRAKS.
Of vraag het Jelmer, ook wel bekend van Jelmer en Yentl het folkpopduo.
Met zelfgeschreven teksten.

Of Eva.
Eva zit daar, die met de mooie krullen.

Van de krullenfee gekregen.
Super chill.
Had ik ook wel gewild.
Krullen.
Leuk.
O kijk er is volk.

SCHRIJFOPLEIDING.
Ga naar het tafeltje van de SCHRIJFOPLEIDING.
Ook wel Writing for Performance genoemd.
In het Engels.
Want dat is hip in Nederland.

Past helemaal in ons quasi internationale VOC imago.
Je weet.
Of naja…
Het is meer voor de internationale bondjes. Met scholen in het buitenland. Voor uitwisselingen enzo.

Die Nederlandse G is kei lastig hoor.

Niet onderschatten.

Mijn Duitse familie zegt altijd dat Nederlands een combinatie is van Engels, Duits en een keelontsteking.
GGGGGGGGG

Mijn moeder had toen ze naar Nederland kwam de eerste maanden ook last van haar keel.

De Engelse G is wat dat betreft veel prettiger om uit te spreken. Die slik je zo’n beetje half in. Dat klinkt soms ook wat verbeten. Alsof je echt iets op je lever hebt. Dan schraap ik zelf toch liever.

Gggg.
Maar daarom dus dat Writing for Performance.

We schrijven niet per se in het Engels. Niet dat we dat niet kunnen, of willen, maar ja, we moeten toch een beetje de Nederlandse cultuur hooghouden.
Persoonlijk vind ik het jammer dat tegenwoordig zo veel in het Engels is.
Nederlands is best een leuke taal.

We hebben zo veel spreekwoorden. Over water, sloten, boten en handel.

Dan voel je toch een beetje die geschiedenis, snap je?
Van al dat water.

En dijken.

Als je denkt ‘Goh, dijken, leuk!’,  dan moet je naar Delft. Daar leer je dingen over dijken bouwen.
Dit is toch meer voor theater. Dus als je denkt ‘Goh, theater, leuk!’, dan zit je hier goed.

GEFELICITEERD.

Koop een taart en vier het.

Wanneer gaat de muziek weer aan.

Eva?

Eeeeevaaaaaaa

Eeeeeeeva

Eeeeeeeeeeeeeeva

Yo EEF

Doe iets aan die muziek!

EEEEEEEEEEF

EEEEEEEVA

Muziek?

Ja?

Het is zo stil om mij heen…

Zo achter de laptop.

Wilde jij niet iets met Kanye?

Nee?

Oke.

Mensen voorlichten is ook belangrijk.

Ik begrijp het wel.

Wooooh Eva gaat as we speak achter de muziek aan.

Toch nog Engels.

Het wordt zo langzamerhand een ding hè.

Het acteurstafeltje staat weer lekker vol. Maar weet je, stiekem schrijven wij de woorden die zij spreken. Dus wij hebben de macht.
Stiekem.

Wil je ook macht?

SCHRIJFOPLEIDING!

Macht is sexy.

Als je het maar weet.

Daar zijn allerlei onderzoeken naar geweest. En vanuit biologisch perspectief is macht sexy.

Dus.

Schrijfopleiding= macht=leuk=money=bitches=feest.

Het begint een beetje vol te lopen hier.

Dat is mooi.

Het is een prachtig vak hoor, dat theater. Als je denkt, ‘Verdien ik daar dan geld mee?’, dan kan ik je geruststellen. Je kan erdoor blijven leven. En dat is toch het allerbelangrijkste, niet waar?

Dat je dan leeft en denkt, ‘Joh, ik heb ook nog eens een leuk vak.’
Dan slaap je goed hoor.

’s Nachts, als je studiekeuzes gaan knagen.

En je denkt ‘ Was ik maar gaan schrijven.’

Daarom zijn Eva en Jelmer er. Om jou daarvoor te behoeden. Voor dat knagen in de nacht.
En de eerstejaars, aan de overkant, in O15

Kun je ook bezoeken. Ze zijn lief hoor, ze bijten soms, maar niet echt hard. Dus ga ook even bij hun op bezoek. Ik heb gehoord dat er daar ook leuke muziek wordt gedraaid. En de schrijfworkshops. Bij Eva en Jelmer kun je daar informatie over krijgen.

Super zinvol. Zeker als je toelating wil doen, dan heb je echt een streepje voor als je al even in een schrijfworkshop hebt gezeten. Bij Inge of Jurrie.

Die overigens ook bij je toelating zullen zijn. Dus geef ze een paasei!

Dan heb je ook een streepje voor.
Officieel.

Schrijfworkshops aan de O kant. Wat voor de overkant staat. Janskerkhof 4!

Gewoon overlopen.
Het is nog geen honderd meter.

En je ziet wat van de stad.

Ook leuk, Utrecht is mooi, en HKU-theater heeft een toplocatie. Lekker in het centrum.

Er is altijd bier.

Niet dat schrijvers echt zo veel drinken.

Dat is een cliché hoor.

Echt.

Je hoeft geen whisky kenner te zijn om aangenomen te worden.

En ook niet te roken.

Ook cliché.

En we zitten al helemaal niet op zolderkamertjes, een beetje bleek te worden.

Ik ben dan toevallig bleek, maar dat is meer omdat ik een halve ginger ben.
Wat alleen mensen die ginger zijn mogen zeggen trouwens.

Maar we schrijven veel in samenwerking, lekker op de vloer, samen schrijven. Super gezellig.

En dan bier.

Nee, wacht. Dat was een cliché.
sorry…

Maar het is iedereen die van taal houdt aan te raden, om een keer samen met andere theaterstudenten teksten te maken.

Dus: geen zolderkamertjes!

Dat is een beeld uit de romantiek.

Daar zijn we overheen.

Dat is al 200 jaar geleden.

Het werd tijd dat we daar overheen kwamen.

Verdomde romantiek.

Heeft iedereen het een beetje naar zijn zin?

Normaal gesproken vinden hier, in deze zaal voorstellingen plaats. Er heeft hier ooit zelfs een kameel gestaan, gewoon voor een voorstelling.

Dat was voor een tekst van Simon Weeda, die afgestudeerd is aan de schrijfopleiding en nu voor het RO-theater werkt.

Die deed dus zijn afstudeerscriptie over het effect van tekst wanneer er levende dieren op toneel stonden.

Toen kwamen hier kippen en ganzen (die overal poepten) en uiteindelijk een KAMEEL.
Zijn bulten pasten bijna niet onder de deuren door.
Dat was nog spannend.

Je zal maar je bult stoten.

Grote beesten die kamelen.

De scriptie van Simon is overigens in te zien in de theaterbibliotheek aan de Lange Vie. Eén van de weinige theaterbibliotheken in Nederland, met een prachtige collectie toneelteksten.

Kortom, deze zaal heeft geschiedenis.

Vroeger was hier ook een schoolplein, met spelende kinders. Nu zijn dat spelende acteurs. Maar je ziet dat nog een beetje, aan de wanden en ramen etc.

Een korte geschiedenisles.

Geen dank.

Weet iemand waardoor die kubus steeds licht geeft?

Afgezien van stroom?

Het lijkt mij namelijk tamelijk random.

Is er ergens een schakelaar?

Hangt dat af van de tijd die verstrijkt?

Vertel het mij en win 1 paasei!

Misschien dat Wouter het weet. Wouter weet jij dat? Dat met de kubus en wanneer die aangaat?

Dit document wordt steeds langer, hoeveel meter zou het nu zijn?

Het stipje-aanwijsding aan de zijkant wordt in ieder geval steeds kleiner.

Wouter zegt dat de kubus ergens op reageert, waarop is vooralsnog onduidelijk. Misschien iets met bezoekers.

Snel! Bezoek de grote Zaal en help mij ontdekken waarop de kubus reageert.

Of ga naar de overkant, voor een leuke schrijfworkshop.
Bij Inge of Jurrie. Jurrie is heel lief, hij heeft wat van een oude rocker. Je zou bijna denken dat hij een motorfiets heeft, maar volgens mij heeft hij dat niet. Wel een leren jas.

IK ZIE EDDY! Hoi Eddy. Hij is de grote baas van de werkplaats. En kan van alles bouwen. Hij had zijn voet gebroken, maar kan inmiddels weer lopen. Eddy was aan het dansen in de werkplaats en toen brak zijn voet.  Iedereen heeft hem gemist. Het was een ding. Je had erbij moeten zijn.

Maar dat kan!

Want je kan nog toelating doen. Bijvoorbeeld voor de schrijfopleiding!

Dan mag je ook wild-schrijven in je tweede jaar.
Zoals ik nu.

Wild-schrijven gebeurt ook op stations.
Dan mag je hatelijk commentaar op voorbijgangers geven. Over hun kleding, en houding en wat je je zoal voorstelt bij hun leven. Soms komt er ruzie van.
Maar meestal niet hoor.
Ik zit hier nu met name voor de PR.

Het trekt toch best de aandacht, zo’n beamerscherm.

Maar, mocht je behoefde hebben aan bewegend beeld, in de linkerhoek van de zaal staat een TV. Met daarop de films die de tweedejaars schrijvers met de tweedejaars vormgevers samen hebben gemaakt. Dikke pret voor de hele familie. En voor alle leeftijden. Behalve de film met de ananassen. Die is een beetje 14+, met kots en zo. En een feest waar dat anaconda lied wordt gedraaid. Van die vrouw met de billen. En de clip die echt nergens op slaat.

Laats zag ik die clip.
Het slaat nergens op.

Plotsklaps een sportschool in de jungle.

En dan een kookeiland.

Rot toch op!

Niemand gelooft dat.

Om nog maar te zwijgen over de spanningsboog.

Dat was vooral een beetje de afwisseling tussen borsten, billen en suggestieve dansjes. De shots waren ook niet mooi.

Maar kijk vooral even naar onze films.

Die hebben een spanningsboog.

Want dat moest.

Van Jurrie.

Die dramaschrijven en scenario geeft.

Ook vandaag.

In workshops.

Had ik al gezegd dat er workshops waren?

WORKSHOPS

Feest voor het hele gezin.

Ook ouders mogen meedoen.

Superleuk.

Zo leer je nog eens wat.

En als je denkt, ‘ Mwah, ik wil liever gewoon TV-kijken’ dat kan!

In de linkerhoek van de zaal.

Rechts vanaf mij.

Films zonder anaconda’s.

Met ananassen.

En vliegtuigen.

En wasmachines.

Veel levenloze objecten.

DE KUBUS WAS AAN!

Hoe kwam dat nou?

O Tony weet het.
Memo to self, straks Tony vragen over kubus.

De acteurs nemen langzaam maar zeker de zaal over…

Grote groepen mensen drommen zich om de tafel.

Dit houdt de zaal niet in balans jongens.

Dit is niet Feng Shui.

Er moeten ook in de andere hoeken mensen zijn.

En ergens een Boeddha.

En een plant.

Dat is goed voor de energie.

Van de ruimte.

Daar moet ook over na gedacht worden.

Die kunst van de HKU tasjes zijn eigenlijk best kek.

Je herkent elkaar er ook lekker aan.

Het is nog net geen key-cord.

Die krijg je als je hier studeert.

Wil je hier studeren?

Vraag even aan Jelmer en Eva naar de schrijfopleiding.

Onder de writing for performance-banner. Naast de Acting-banner.

PR.

Schaamteloos.

Maar dat mag.

Want het is een open-dag.

Je mag ook met mij praten.

Ik kan best praten en typen tegelijk.

Blindtypen.

Ook zoiets.

Leer je ook, dankzij de schrijfopleiding.

Je leert veel hoor.

Want theater is toch met name de kunst van het verhalen vertellen.

En wij schrijven die.

Heb ik al gezegd dat dat macht is?

Dingen die je zoal leert op de schrijfopleiding:

– Dramaschrijven: Plot, personages, protagonisme, spanningsbogen en nog veel meer woorden met een P erin.

– scenarioschrijven: Bijna hetzelfde, maar dan met meer beeld, minder dialoog en veel regieaanwijzingen.

-Prozaschrijven: Boeken en zo. Maar je leert dan ook erg veel over hoe je informatie geeft in een prozatekst.

En de lijst gaat door.

Want we krijgen ook nog: Poëzie, hertalen, lezen, theatergeschiedenis, jeugdtheaterschrijven etc. etc. etc.

Het loopt hier nu wat leeg hè?

Misschien moet ik dat maar afkloppen, voordat het nog leger loopt.
Afgeklopt.

Gelukkig hebben we muziek.

Ik moet even een rondje lopen.

Dat heb ik nodig voor mijn schrijfproces.

Benen strekken.

Eva hier:

Daar ben ik weer.

Benen strekken, zei Yentl.

Dat hoort bij mijn schrijfproces.

Net zoals dat de vaatwasser in- of uitruimen, roken, rondjes lopen en whatsappen bij mijn schrijfproces hoort.

Schrijfproces is eigenlijk ook een raar ding, want zoals ik het benader, zit je constant in een schrijfproces. Wanneer ik in de trein zit, wanneer ik aan het strijken ben: alles is een schrijfproces. Superlachen.

Alles is een schrijfproces.

Je hele kaulo leven is een schrijfproces.

Ik ben een schrijfproces.

De stiltes tussen liedjes door zijn altijd uiterst pijnlijk.

Vul die stiltes maar weer op.

Of roep heel hard:

Zo hee, wat een stilte!

Maar, nu scheurt Jimi weer door de speakers en als Jimi scheurt, is het altijd goed. Lekker lijstje dit trouwens. Zelf gemaakt.

Bij sommige gesprekken vraag ik me serieus af of er wordt geflirt of dat er nieuwe leerlingen worden gestimuleerd. Ik zal snel doortypen, want straks leest iemand dit, wat natuurlijk narigheid alom met zich meebrengt.

Vrijheid in de Nederlandse taal.

Nederlands is heerlijk.

Klinkt dat heel erg PVV?

Ik ben vergeten te stemmen.

De rij was te lang en ik wilde D66 stemmen, maar ik hoorde dat dat niet uiterst verstandig is. De waterschappen. De modderfokking waterschappen. Wat waterschap betreft, wil toch niemand dat de hele toko blank komt te staan?

Hoe laat is het eigenlijk?

De tijd vliegt, wanneer je schrijft.

De tijd is alweer bijna voorbij.

Je ogen gaan naar acting, maar ik weet wat je wil. Je wil urenlang oreren over drama en spanningsbogen. Je wil bij de meest down-to-earth mensen horen van heel Janskerkhof. Want dat zijn wij en dat zeg ik zonder uit de hoogte te doen. Ik zit nu dagelijks op school tot het donker wordt, want soms staat er ook gewoon een prakkie op tafel, wat ik op moet eten.

En soms moet ik ook gewoon naar de wc.

Het toilet?

Wat zeggen jullie?

God o god, wat kan je ook veel kanten op met de Nederlandse taal.

Ik zou wel –

Nee, Eva, geen speciaal biertje, bevestig de mythes van het schrijverschap nou niet.

Yentl hier:

Dat is ook zo’n ding…

Mythes van het schrijverschap.

Dat je bijvoorbeeld altijd origineel moet zijn.

Rot toch op.

Weet je hoe stressvol het is om altijd origineel te zijn?

Dat kun je een mens toch niet aandoen?

Originaliteit.

Nee joh.

Lekker jatten.

Zoals wat Eva net zei, over hoe zij zich afvroeg hoe veel voetbalvelden de schrijfopleiding al volgeschreven had,

dat ga ik gewoon jatten hoor.

Gewoon lekker claimen.

Taal is toch abstract.

Abstract genoeg om te jatten.

Daarom ga ik nu lekker ook kniftig zeggen.

Kniftig.

Lekker woord.

Lekker.

Of kaulo.

Ik zeg nooit kaulo.

Mag ook gewoon.

Kan gewoon.

Kaulo leuke tekst Eva.

Net.

Echt hoor.

Lekker kniftig ook.
Met je voetbalvelden.

Wil je ook lekker woorden van andere mensen, of uit het woordenboek jatten?

Ga dan naar de Schrijfopleiding. Writing for Performance, HKU.

Waar de mythes van het schrijverschap lekker onderuit getrapt worden.

Zoals dat schrijverschap een roeping moet zijn.

Roepingen zijn ook stressvol.

Ik wil echt geen roeping hebben hoor.

Ik weet niet hoe dat bij jou zit.

Maar je kan ook gewoon zeggen, ik schrijf, dat doe ik. Lekker in het nu.

Zonder roeping.

Ik bedoel, weet jij veel, misschien begin je als schrijver en besluit je dan in je eigen teksten te gaan spelen. Ben je plotsklaps acteur. Sta je op het FRINGE. Shocktoestand.

Of iemand vraagt je iets te regisseren. Kan zomaar gebeuren. Weet jij veel.

Een andere schrijversmythe is dat je als schrijver heel veel moet lijden.

Hou op met me.

Lijden is gedoe.

Dat een kutjeugd een schrijvers goudmijn is.

Ga toch weg.

Bart Moeyaert had een kei leuke jeugd. Super goede schrijver. Allemaal fijne jeugdherinneringen met zijn 6 broers.

Zijn ouders hadden 7 zonen.

Je zal het maar moeten baren.

En opvoeden.

Zo veel zonen.

Maar zijn jeugd was leuk.

Toch schrijver geworden.

Voor proza, poëzie EN theater.

Bart Moeyaert heeft een hele mooie bewerking op King Lear, van Shakespeare geschreven. Ook niet echt origineel.

Dus heb je een leuke jeugd gehad, en ben je niet bijzonder, of origineel en heb je vooralsnog betrekkelijk weinig geleden? HET KAN GEWOON.

Writing for Performance studeren.

Het valt niet onder de toelatingseisen.

We gaan niet vragen naar de krochten van je ziel.

Fijne muziek Eva. Mooi lijstje heb je gemaakt. Knap hoor.

Misschien gaan er straks wel mensen dansen, zou zomaar kunnen. Als de muziek fijn is, waarom niet? Toch?

Dat moet soms ook bij de schrijfopleiding, dat je eerst even helemaal uit je bol gaat. Lekker danst. En dan schrijven. Schrijven zonder planning heet dat vak. Heel fijn.

Dan moet je ook lange wandelingen maken, en dan schrijven.

En een dag stage lopen bij iemand met een speciaal beroep.

Ik liep toen stage bij een medium. Dat was best eng, want op gegeven moment werd zij bezeten door een geest. Toen ging zij met een hele rare, lage stem praten, en schokte haar hele lijf.

Doodeng.

Word geen medium! Laat je lijf niet bezetten door geesten! Word schrijver! Voor theater en film, bijvoorbeeld. Dan geef je mensen ook een beetje de geest. Eigenlijk.

Oe er staan mensen bij de schrijfopleiding tafel!

Er is een gesprek. Aan hun ruggen te zien lachen ze. Het is ook leuk, met Jelmer en Eva kletsen over studiekeuzes. Ze blijven zelfs even hangen. Jullie mogen ook een kruk pakken he! Er lekker bij gaan zitten, paaseitje eten.

Je moet ook eigenlijk heel veel vragen, straks ga je naar huis en heb je niet alles gevraagd wat je wilde vragen.

Dat is dan jammer.

Want dit is de laatste open dag van het schooljaar.

Oe, meisje met een skateboard.

Misschien doet ze straks wel een trucje. Dat kan hier best, het is immers de grote zaal. De vloer kan het hebben, zolang je maar niet tegen de TL-kubus aan knalt.
Dan is hij stuk, en hij is juist zo zorgvuldig gemaakt.
Knap staaltje techniek.

Ondertussen is de vloer een beetje vies geworden, maar Tony heeft alles onder controle.

Er zijn trouwens nog workshops strakjes. Feest voor de hele familie.

Echt.

Ik meen het.

Er mag overigens gedanst worden dames en heren!

Bij de kubus.

In de kubus.

Om de kubus.

Gewoon doen.

Misschien gaat hij dan aan.

KIJK!

Dat kan gewoon.

Dans hem aan, dans hem aan!

Maar niet kapot maken hoor.

Met je acrobatiek.

Goeie films zeg, trouwens.

Daar in het hoekje.

Ziet er goed uit.

Mooie jongen die Job Kramer.

In die film met de roodharige boy.

Die overigens ook toelating tot de schrijfopleiding heeft gedaan FYI.

Leuke fiets ook.

Kijk hem gaan. Hij fiets hard, hij fietst lekker.

De muziek bij die film is ook goed.

Mooi contrast en zo. Dat is ook belangrijk bij theaterschrijven, het opzoeken van contrasten.

Als je daar meer over wil weten kun je wel even bij het tafeltje van Eva en Jelmer langs. Die weten daar alles van. Onder de vlag van Writing for Performance.

Sowieso zijn wij de meest chille opleiding aan de HKU. Schrijvers zijn gewoon best relaxed weet je. Beetje biertjes drinken, beetje schrijven. O, nee, een cliché. Het sluipt er zomaar in. Nee, maar echt, Writing for Performance is een prettige opleiding, met lekker nuchter volk. Nuchter als in niet dronken. Want dat was een cliché en die moeten we niet bevestigen.

Nirav die bij ons lesgeeft heeft daar een boek over geschreven. Over die mythes over het schrijverschap. ‘Het Naakte schrijven’, heet dat. Ik hoor je al denken, ‘ Waarom altijd naakt?’ . Maar het is niet echt naakt hoor, en je hoeft ook niet in je blootje bij de toelating.
We zijn verdorie Maastricht niet. O SNAP.

BAM WILDSCHRIJFSELFIE. Die gaat Eva sowieso op haar instagram zetten. Je kunt Eva volgen op instagram.

De schrijfopleiding heeft geen instagram. Zouden we wel moeten hebben.

Ik denk dat schrijven in hashtags de toekomst is. Stiekem. #toekomstvantheater#OMG#waargaathetheenmetdewereld#fuckdekunsten#durftevragen#schrijfopleiding#HKU

Misschien moet ik eens met Goeleke gaan praten. Goeleke is onze vertrouwenspersoon. Geloof ik. Ik heb het niet zo op vertrouwen. Dus ik weet het niet meer zeker. Ik denk ook dat Goeleke het eigenlijk niet zo heeft op hashtags. Dus daar ga je dan al. Kun je dat ei ook al nergens kwijt.

Mijn paaseieren zijn op trouwens… maar misschien is dat ook maar beter. Al die chocola. Dat is ook eigenlijk niet representatief. Alleen voor Jurrie misschien. Niet dat Jurrie een ei is. Jurrie maakt altijd overal wel- of geen chocola van. Dat is een ding. Inside joke. Wil je hem snappen?

Doe toelating!

In het tweede weekend van april. Dan gaan we het ook over paringsdansen hebben. Ook een ding.

Ik moet naar de WC. Later yo.

Eva hier:

Yo yo yo

Hoor dit is, ja dit is, die leipe mocro flavour.

Het is Eva weer aan het toetsenbord en Prince staat aan op de achtergrond, dus ik ben uiterst tevreden. Iedereen is volgens mij nu workshopjes aan het volgen. Dus ik zal even mijn week analyseren, hoe oninteressant dat dan ook kan zijn. Ik had een heftige week.

Dat is eigenlijk wat ik erover kwijt wil, want anders wordt het weer zo van: o, schrijven gaat altijd over je eigen leven en dat is ergens ook waar, maar je moet er fictie van maken om er afstand van te nemen.

Fictie.

Lijkt op science fiction.

Fantasy meisjes.

Daarvan zijn er een aantal langsgekomen vandaag.

Je kan de geïnteresseerden in de schrijfopleiding grofweg verdelen in een paar groepen.

  1. De fantasy meisjes
  2. ‘ Ik wil gewoon begrepen worden’
  3. ‘ Maar kan je dat dan ook combineren met acting?’
  4. ‘ Maar, ik ben nu Faust van Goethe aan het lezen, en ja, dat is ook wel iets wat ik zelf maak.’
  5. Had ik al fantasy meisjes gezegd?

Dat was het wel ongeveer.

  1. O ja. De oprecht geïnteresseerden.
  2. Mensen die denken dat wij bij acting horen.

Dat was het wel echt, denk ik.

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Voordelen: een MacBook is geen vereiste.

Nadeel: je windows 98 pc’tje crasht zoveel, waardoor je om de week in huilen uitbarst.

Voordeel: je kan muziek aanzetten in O15. En erop dansen.

Nadeel: er zit een slot met een code op O15. Die vergeet ik heel vaak. Dan kan ik dus niet dansen op jazzy hiphop beats.

**** (hier typte Eva het supergeheime wachtwoord, dat voor het geval dat is gecensureerd.)

Iets met Oscar Wilde, die heeft iets met het slot te maken.

Snel doortypen, want niemand mag dit lezen.

Oscar Wilde:

We liggen allemaal in de goot, maar samen kijken we naar de sterren.

Of naar een bewolkte maansverduistering. Zonsverduistering. Het was in ieder geval niet te zien.

Voordeel van Yentl van Stokkum, u kent haar wel, dat meisje dat deze studie na haar studie aan de BKV doet, wat een streber, nooit tevreden met een zes. Dus, nu neemt zij het weer even over, want ze moet weer wat melden:

Yentl hier:

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Voordeel: Je sollicitatiebrieven zullen nooit meer hetzelfde zijn.

Nadeel:   Je rooster is dusdanig chaotisch dat werk inplannen taai wordt.

Tenzij je bier brouwt. In je kelder. In het geheim. Zoals Eva. Die daar blind van wordt. Net als alcoholstokende Russen.

Het streben valt trouwens wel mee hoor. Echt.
Echt.

Sorry.

Maar een tweede opleiding is super duur. Heeft trouwens iemand een ei naar Jet Bussemaker bij het conservatorium gegooid? Een echt ei. Ongekookt AUB. Namens mij.
Met d’r kut-tweedestudieregeltjes. Stom mens.

Wacht, ik verval in haat.

Dat mag maar is niet echt positief.

En daarbij hebben we net vastgesteld dat schrijven geen therapie is.

HIER VOLGEN NOG MEER ONGENUANCEERDE VOOR- EN NADELEN VAN DE SCHRIJFOPLEIDING

Voordeel: Al onze docenten zijn erg leuk, gezellig en betalen soms een biertje voor je in de kroeg. Laura gaf ons laatst zelfs bittergarnituur. Die ze overigens weer terug naar de keuken stuurde omdat de bitterballen aangebrand waren. Toen kregen we nog meer bittergarnituur.

Nadeel: Moet ik nog even over na denken. Geef me tijd. Misschien dat ik dat na twee jaar wel weet.

De schrijfopleiding heeft trouwens ook een BLOG, daarop zijn wij te volgen.

www.deschrijfopleiding.nl

Geef ons volgers. We hebben ook een facebook pagina. Als je de schrijfopleiding opzoekt op feestboek dan zie je een man met een kat en een kop vol mooie krullen. Dat is onze pagina. Dan kun je ook de hoogte- en dieptepunten van de week meekrijgen, de ollekebollekevrijdag en nog veel meer interessante teksten.

De onderkant van deze tafel is trouwens funest voor mijn panty. Zonde.
Doe je een keer een panty aan, is de onderkant van de tafel niet geschuurd.

Sorry.

Spelfouten.

Maar het verbetert echt. Heus waar.
Door de schrijfopleiding.

Maar goed, wij zijn klaar met wildschrijven. Mocht je nog vragen hebben over de schrijfopleiding: Jelmer zit onder de Writing for Performance-torrie.

http://31.media.tumblr.com/tumblr_lilrb6qNpi1qdlkgg.gif

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *