Deze Kingkong: Huidhonger

Latest posts by blogschrijfopleiding (see all)

“Als je het niet meer weet, hak dan iemands arm of been af.”

Hanneke Hendrix (1980) is schrijver en hoorspelmaker. Ze is (op een scriptie, en daarom diploma na) afgestudeerd aan de Schrijfopleiding van de HKU. Ze maakte bij De Hoorspelfabriek hoorspelen voor NTR en BNN. Ze heeft twee romans op haar naam staan (De verjaardagen en De dyslectische-hartenclub). Ze publiceerde in Das Magazin, NRC Next, DW B en De Correspondent, en schreef voor De Wintertuin, Lowlands Festival, Into The Great Wide Open en Festival De Parade. Hendrix woont en werkt in Nijmegen en schrijft daar aan haar derde roman. Daarnaast geeft ze les in dramaschrijven aan de schrijfopleiding van Artez.

Op maandag 11 oktober zit de kleine theaterzaal tjokvol kersverse jaargangen. Schrijvers onder elkaar dus, met Hanneke Hendrix (het meisje dat op dinsdag bier schenkt) als spreekster, hart onder de riem steekster maar vooral als schrijvende kroegpoes. Yentl (van Stokkum, jaar 3) voelt haar aan de tand en wij er rukken soms aan.

Hoe verloopt je schrijfproces?

Het liefst schrijf ik in de kroeg. Wij hadden in de Blaauwe Hand (kroeg in Nijmegen) een vaste gast. Dat was een slimme docent Nederlands, ik mocht hem wel. Hij had een droevig gezicht in de vorm van een gesmolten emmer en zat meestal alleen aan de bar: een vrij eenzaam man. ‘De gesmolten emmer’ komt vaker terug in mijn verhalen. In de kroeg gebeurt het, leeft het, raast het. Maar eerlijk is eerlijk: voor het échte schrijven is een nette huiskamer een vereiste. Ik ken geen schrijver die zegt: “Nou dan zet ik lekker een pot thee, en dan ga ik eens lekker schrijven.” Schrijven is zeventig procent lijden. “Dat weten jullie ook.” zegt ze.

Hanneke is vooral benieuwd naar ons als aanstormende diepgaande, en diepzinkende schrijvers. “Want zeg nou eerlijk: wie van jullie was er populair op de middelbare school?” vraagt ze aan de zaal. Niemand steekt zijn hand op. Op school was alles wel leuk, maar er moest toch meer zijn dan een beetje lullen op het schoolplein. In die dagelijkse vanzelfsprekendheid vond zij niet haar voldoening die ze in letters op papier wel vond. Het is een manier van betekenis geven. “In ben blij dat ik schrijver ben. Als er iets kuts gebeurt kan ik er altijd nog een boek over schrijven.”

Brandwonden, infecties en ontploffingen

Een fascinatie voor ziektes en huidaandoeningen heeft niet een aanwijsbare oorsprong maar uit zich geregeld in haar romans en ook in de les. Daarnaast houdt ze ervan om dingen te laten ontploffen. “Want dat vind ik leuk. De redacteur had er zijn bedenkingen bij. Soms mag je iets laten ontploffen zonder een direct plotsturende functie.”

Hanneke houdt een blog bij voor zichzelf. Gewoon voor zichzelf, en een beetje voor de wereld. “Ik zou ook voor mijn blog schrijven als niemand het zou lezen.” De middelbareschoolpraat verschilt niet veel van de kroeg-, kantoor- en andergepraat. Waar men op het werk over praat, komt beter tot zijn recht als het geschreven staat. Dat daar dan spellingfouten in zitten neemt ze voor lief. De noodzaak om te delen is hoger. Daarnaast moet je niet schromen om je te laten zien als schrijver. Esther Gerritsen zei ooit tegen haar: “Neem zoveel mogelijk schrijfklussen aan op de opleiding, van vrienden en van mensen van de acteursopleiding en als dat goed gaat en mensen weten je te vinden, dan kun je op een gegeven moment opdrachten gaan kiezen en als je op die manier aan de slag kunt dan komt er een punt dat je er geld voor kunt gaan vragen.”

Meer van Hannekes werk kan je vinden op: http://www.hetmeisjedatopdinsdaghetbierschenkt.nl/

DSC_0582

En nu aan je weekend.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *