durgsgebruiker
29th Dec

Ik Ben Een Drugsgebruiker

‘Oh wat tof, je gebruikt illegale drugs!’ hoor ik van de meeste mensen waarschijnlijk niet als ik vertel dat ik wel eens drugs gebruik. Ik hou dan ook meestal mijn mond erover. Ik ben bang om te veranderen in een drugsgebruiker. Technisch gezien ben ik het, maar het woord ‘drugsgebruiker’ roept bij menig mens plaatjes op waarin ik liever niet gezien word. Men is niet altijd in staat technisch te kijken, zeker niet als het om drugs gaat. Wie drugs gebruikt is flink naar de klote, zegt het stigma. Niet ‘naar de klote’ zoals in ‘een lekker avondje naar de klote gaan’, maar écht naar de klote. Als je drugs gebruikt zal het wel niet goed met je gaan.

Ik begrijp dat beeld heel goed. Er zijn absoluut drugsgebruikers die harder naar de klote gaan dan ze lekker vinden. De meeste illegale drugs brengen flinke gezondheidsrisico’s met zich mee. Xtc bijvoorbeeld kan oververhitting veroorzaken. Om dat te compenseren kan een gebruiker water drinken, maar te veel water levert een watervergiftiging op. Voor de ongelukkige feestganger kan een avondje uit eindigen bij de eerste hulp, of erger nog, een mortuarium. Dat is niet alleen verschrikkelijk voor de drugsgebruiker zelf. Alle nabestaanden lijden mee.

Natuurlijk loopt niet elk feestje zo af voor iemand die wel eens een pilletje slikt. Veel drugsgebruikers zullen zoiets nooit mee maken, gelukkig. Maar naast de acute gevaren zijn er ook gevaren die wat langer op zich laten wachten. Op de lange termijn kan overmatig xtc gebruik chronische depressie veroorzaken. Te veel amfetamine of cocaïne over een lange tijd kan de gebruiker voor de rest van z’n leven psychotisch maken. Met lsd kan dat al gebeuren door één verkeerde trip.

Veel van de schadelijke effecten van drugs treden niet op bij één keer proberen, tenzij de gebruiker zijn hele lichaam volpropt. Bij veel incidenten is er sprake van te veel, maar het is ook niet makkelijk om precies genoeg drugs te gebruiken voor het gewenste effect. Probeer maar eens precies 30 milligram bloem op je keukentafel te leggen in een lijntje. Dat gaat je moeilijk lukken. Probeer dat maar eens als je al twee lijnen van ongeveer 30 milligram cocaïne op hebt, met, ach ja, een beetje extra, het zal wel kloppen toch? Ons lichaam heeft geen ingebouwde milligrammenweegschaal, en elk lichaam kan een andere hoeveelheid aan. Daarnaast is het poedertje of pilletje dat een gebruiker tot zich neemt ook niet altijd hetzelfde. Als iets sterker is dan verwacht, neemt een gebruiker makkelijk te veel. Als iets minder sterk is dan verwacht, treedt het gewenste effect misschien niet op, en neemt een gebruiker meer, en nog wat meer voor de zekerheid, totdat het ook te veel is.

Naast te veel, kan er ook sprake zijn van te vaak. Met mazzel komt een gebruiker bij een overdosis met de schrik vrij. Er kan schade aangericht zijn, maar als dit de eerste en de laatste keer was, hoeft de gebruiker zich niet altijd zorgen te maken. Voor veel gebruikers blijft het echter niet bij een eerste en laatste keer. Drugs kunnen zeer verslavend zijn. Heroïne en ghb kunnen zo’n heftige lichamelijke verslaving veroorzaken, dat een verslaafde dood kan gaan als hij of zij stopt het middel te gebruiken.

Behalve fysieke verslaving treedt ook mentale verslaving op. Een gebruiker voelt zich misschien niet top zonder lijntje cocaïne of amfetamine. Een gebruiker denkt het nodig te hebben om zich goed te voelen. Mentale verslaving kan zich ook uiten zonder dat een gebruiker zich per se slecht voelt zonder drugs. Als een gebruiker meestal in een bepaalde setting gebruikt, bijvoorbeeld tijdens het uitgaan op de vrijdagavond, wordt de drugs geassocieerd met die setting. Het gaat erbij horen. Een avondje uit is dan geen avondje uit zonder biertje of lijntje.

Niet elke verslaving is ernstig, maar velen zullen iemand kennen met een ernstige verslaving, of in ieder geval iemand met een negatief verleden met drugs. Dat is verschrikkelijk om mee te maken, ook voor de omgeving van de gebruiker. Als je een familielid zijn of haar leven ziet verkloten met drugs, is het logisch om aan je kinderen te vertellen dat drugs slecht zijn. Als je zelf een zware verslaving hebt overwonnen, is het logisch om drugs als vijand te zien. Een wereld zonder drugs lijkt dan een betere wereld.

Maar een wereld zonder drugs is op dit moment geen realistische wereld. Als ik boodschappen doe ter voorbereiding op het weekend lijkt de keuze onbegrensd. Wijn uit Chili, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Afrika. Bier met kruiden, bier van lokale brouwerijen, zo speciaal als ik wil, of gewoon pils. Wodka, whiskey, rum, of wat ik dan ook zou willen drinken om mijn vrijdagavond niet nuchter door te brengen. Als Nederlander ben ik gezegend met nog meer keuze: White Widow, Moonflower, Amnesia Haze, of Super Polm, Tbisla, Hiya, wat ik dan ook wil roken om mijn vrijdagavond naar hogere sferen te tillen. Dan is er nog de smartshop, nog zo’n Nederlandse zegening. Ik kan trippen op magic truffles, herbal ecstasy en andere ‘smart drugs’.

Toch vindt ik deze keuze zeer beperkt. Ik mis in deze rijtjes (niet-plantaardige) ecstasy, amfetamine, cocaïne, lsd, 2cb, ghb, ketamine, dmt, en nog zeker 50 andere stoffen die op dit moment verboden zijn in Nederland. Het lijkt me geen goed idee om de middelen van het laatste rijtje tegenover de chips aan te treffen in de supermarkt, maar deze middelen horen niet allemaal verboden te zijn. Voor wie zijn supermarkt bezoek nog nooit heeft afgewisseld met een bezoekje aan een dealer, zou het een hoop vragen oproepen. ‘Wat zijn al die drugs!?’

Gereduceerd tot de vraag ‘Wat zijn drugs?’ heeft dat het volgende antwoord: Een drug is een stof die fysiologische invloed uitoefent op het menselijk lichaam. Dat zijn een hoop stoffen. Caffeïne is ook zo’n stof. Koffiedrinken is technisch gezien drugs gebruiken. Maar een kopje koffie kun je overal kopen. Een spuitje heroïne niet. Is dat een bewijs dat koffie goed is, en heroïne slecht?

Absoluut niet. Illegaliteit is nooit een argument op zich. Dat iets verboden is bij wet is meestal een gevolg van de negatieve effecten op de mens dat iets heeft. Slachtoffer zijn van diefstal is geen prettige ervaring. Het is fijn om te weten dat je beschermd wordt tegen mensen die je bezittingen af willen nemen. Neergestoken worden is ook geen prettige ervaring. Het is fijn om te weten dat niet iedereen je zomaar dood maakt als hij of zij daar zin in heeft, omdat diegene daarvoor gestraft kan worden. Dat hebben we afgesproken. Iemand dood maken levert een hoop ellende op, dat mag niet, doe je dat wel, dan krijg je een hoop ellende over je heen. Wetten zijn afspraken bedoeld om het samenleven een zo prettig mogelijke ervaring te maken voor iedereen. Het wetboek is net zo heilig als de bijbel, de Tenach en de koran. Het is een verzameling van ideeën over hoe we het beste kunnen samenleven, opgeschreven om over een lange tijd mee te gaan. Maar dat het er staat, betekent niet dat het waar of goed is. Net als diefstal en moord kan het gebruik van bepaalde stoffen in meer of mindere maten negatieve gevolgen hebben voor de samenleving, dat kan een rede zijn om de stof te verbieden, maar een stof is niet schadelijk omdat deze verboden is.

Zijn alle verboden middelen dan verboden omdat ze schadelijk zijn? Het klinkt logisch dat stoffen die schadelijk zijn voor de volksgezondheid verboden worden, maar dit is niet per se de hoofdreden. De populaire psychoactieve stof MDMA, vooral bekend in de vorm van een pil als Ecstasy of xtc, werd verboden in 1988. Dit had weinig te maken met volksgezondheid. Er lagen geen intensive care afdelingen vol met pillenslikkers. Er heerste geen xtc-verslavingsepidemie.

Een andere reden om een middel te verbieden, kan zijn dat de productie en handel ervan problemen opleveren. Wie aan drugs denkt, denkt aan dealers, wie aan dealers denkt, denkt aan criminaliteit. Ook dit was bij xtc niet het geval. Omdat het middel nog niet illegaal was, kon er geen criminele zwarte markt zijn. Echter, Nederland was niet het enige land waar gefeest werd met een pilletje. In de Verenigde Staten slikte men ook wel eens wat, maar hier was het sinds 1985 wél verboden. Veel van hun verboden xtc kwam uit Nederland, waar de productie niet bemoeilijkt werd en waar de kwaliteit erg zuiver was. De overheid van de Verenigde Staten werd, in tegenstelling tot de gebruikers, niet zo blij van Nederlandse pillen, dus oefende ze druk uit op de Nederlandse overheid. Onder die druk heeft Nederland het middel opgenomen in de Opiumwet. Mdma werd een verboden stof. Sindsdien is er wel sprake van een zwarte markt, oncontroleerbare productie, en criminaliteit rondom de handel.

Nog een bekende psychoactieve stof met een vreemd verhaal omtrent het verbod is lsd. Deze drug was toen het nog legaal was niet zo populair als xtc. Gebruik van lsd brengt je in tegenstelling tot xtc niet met groot gemak in een euforische roes. Een ervaring met lsd is een sterk psychedelische ervaring. Zintuigen vallen samen, gedachtepatronen vervormen, en alles wordt sterk beïnvloed door je omgeving en je persoonlijkheid. Je maakt als het ware een reis door je omgeving en je eigen psyche, vandaar dat het gebruiken ervan ‘trippen’ wordt genoemd. Fanatieke trippers vond je in de jaren 60′ voornamelijk onder de hippies. In Nederland waren de Provo’s, radicale vrije denkers, zeer begaan met lsd. Provo’s joegen de overheid de stuipen op het lijf met hun creatieve ordeverstorende acties. Eén van hun meest verwarrende acties ooit, was een flyer die ze uitdeelde waarop de aankondiging stond dat de paarden van de Gouden Koets lsd gevoerd zouden krijgen. Sterker nog, ze kondigden aan dat de psychoactieve stof via de waterleiding alle Amsterdammers aan het trippen zou brengen. Deze provocerende politieke grap werd door de minister van volksgezondheid iets te serieus genomen. Met een versnelde procedure zorgde hij ervoor dat de stof lsd op de lijst van verboden middelen kwam te staan. Dit lijkt meer te maken te hebben met hippie-haat dan met het waarborgen van de volksgezondheid.

Psychedelica, drugs zoals lsd die de gebruiker laten trippen, hebben een vreemde positie in de hedendaagse maatschappij. Mescaline, 2cb, en Paddo’s zijn samen met lsd en nog vele andere verboden tripmiddelen zeer bijzondere stoffen. Het trippen lijkt mensen op ideeën te brengen die nogal in gaan tegen het gedachtegoed van de gevestigde orde. Verbintenis met de natuur, het doorbreken van hokjesdenken en het twijfelen aan de richting van de menselijke ontwikkeling zijn veel voorkomende gevoelens en gedachtes bij trippers. Het gaat al snel op een complottheorie lijken als je dit aanwijst als reden tot verbod, maar het is niet ondenkbaar dat een overheid die zich richt op consumentisme niet blij is met dit soort gevoelens. Psychedelica zijn in staat om mensen anders te laten denken. Of je dit als een positieve of negatieve eigenschap beschouwt hangt af van je ideeën over de maatschappij.

Ik denk dat psychedelica positief bij kunnen dragen aan de menselijke ontwikkeling. Drugsgebruik is ouder dan onze beschaving. De Grieken lustte wel een wijntje of tien om de god Dionysius te eren. In India werd en wordt cannabis gebruikt bij religieuze rituelen. In China werd de geneeskrachtige werking van cannabis al eerder onderschreven. Verschillende stammen in verschillende tijden gebruiken verschillende psychedelica met verschillende doeleinden. De oorspronkelijke bewoners van Noord-Amerika gebruikten peyote. De Azteken gebruikten paddenstoelen. In het Amazonegebied trippen verschillende volken al lange tijd op ayahuasca. Dit eeuwenoude gebruik van tripmiddelen werd en wordt vaak ingezet om dichter bij de goden te komen, of als inwijdingsritueel. In ieder geval was en is het gebruik van psychedelica binnen verschillende culturen een belangrijk onderdeel van de samenleving. Wat dat betreft lopen we met onze moderne westerse cultuur erg achter.

De illegaliteit van veel stoffen heeft het onderzoeken ervan bemoeilijkt. Je moet je best doen om wetenschappelijk licht te laten schijnen op een stof als lsd of xtc. De meeste onderzoeken zijn gericht op het uitpluizen van de schadelijke gevolgen. Vaak wordt hiermee het credo ‘drugs zijn slecht’ onderschreven. Toch biedt de moderne wetenschap zo nu en dan een tegengeluid. mdma blijkt een zeer potent middel te zijn bij therapie. Het stelt een gebruiker in staat zich meer open te stellen over zijn persoonlijke gedachtes en gevoelens, en het geeft een boost aan het empathisch vermogen. lsd heeft de mogelijkheid Posttraumatische Stressstoornis te behandelen. Tot nu toe zijn therapeutische behandelingen met dit middel de meest succesvolle behandelingen tegen PTSS. Sommige drugs blijken potentieel meer vriend dan vijand te zijn voor de volksgezondheid.

Maar ook zonder PTSS kan drugs bijdragen aan je geestelijke gezondheid. Ik durf te beweren dat ik zonder drugs niet was geweest wie ik nu ben. Verschillende drugs hebben verschillende positieve bijdragen geleverd aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Door de scheve positie van drugs in de maatschappij is het moeilijk daar eerlijk voor uit te komen. Er heersen veel negatieve vooroordelen over drugsgebruik, en daarmee ook over drugsgebruikers. Er zijn genoeg mensen die denken dat het heel erg slecht met je gaat als je drugs gebruikt. Iemand die een xtc-pil slikt, riskeert zijn leven voor een leuke avond. Iemand die lsd gebruikt vraagt erom in een psychose te belanden. Eet je paddo’s, dan denk je dat je kan vliegen en spring je van het dak van Nemo. Drugsgebruik zou een uiting van zelfdestructieve neigingen zijn. De constructieve kant lijkt voor veel mensen onzichtbaar. Ik denk dat veel drugsgebruikers bang zijn om de constructieve kant te laten zien vanwege het stigma. Naast positieve of negatieve ervaringen komen ook de feiten regelmatig in de schaduw terecht. Als we niet kunnen praten over drugsgebruik, kunnen we ook niet praten over veilig drugsgebruik. Nederland is een koploper als het gaat om beschikbare informatie over het veilig gebruiken van verboden middelen, maar er heerst nog steeds een flink taboe.

Om drugsgebruik veiliger te maken, en om drugsgebruik een positieve plek te geven in onze samenleving, moeten we dit taboe doorbreken. De enige manier waarop we dat kunnen realiseren is er eerlijk over praten. Voordat ik alle drugsgebruikers oproep om eerlijk te zijn over hun gebruik, begin ik bij mezelf.

Illegale dingen zijn interessant, maar naast het spannende van ‘iets doen wat niet mag’ kwam mijn interesse in verboden middelen vooral voort uit mijn omgeving. Ik ging graag feesten, mede feestgangers, waaronder mijn vrienden, gebruikten wel eens drugs. Ik zag mensen lekker gaan en ik wilde dat ook een keer ervaren. Het voornamelijk positieve beeld dat ik uit mijn omgeving meekreeg week ontzettend af van het louter negatieve beeld dat ik meekreeg van de oudere generatie en de media. Dankzij het internet kon ik opzoeken hoe slecht drugs daadwerkelijk zijn, voor zover bekend, en trok ik mijn eigen conclusie: drugs zijn zo slecht nog niet. Voordat ik mijn eerste pilletje slikte had ik een grote lijst van do’s en dont’s, was ik me bewust van de risico’s, en ik had ik het gevoel dat ik wist hoe ik veilig moest gebruiken. Ik had een top nacht, en ik kwam veilig thuis. Sindsdien draaide mijn beeld nog verder van de algemene opvatting af. Het algemene beeld kwam op dat moment dus niet overeen met zowel de informatie die ik op internet kon vinden, als met mijn persoonlijke ervaring.

Eigenlijk was ik vanaf dat moment een drugsgebruiker. Het is ook niet bij één keer gebleven. Dat heeft niets met verslaving te maken; ik had niet direct zin om het nog eens te doen. Dat kwam later pas. De reden dat ik vaker drugs ben gaan gebruiken is simpelweg dat ik een ontzettend positieve ervaring had. Ik ging lekker op xtc. Dat doe ik nog steeds wel eens, dat is in de tussentijd niet veranderd. Mijn interesse in drugs wel. In ben meer verschillende middelen gaan uitproberen, en ik ben me er meer in gaan verdiepen. Ik weet beter wat verschillende drugs met me doen, wat je kunt combineren en wat je beter niet gelijktijdig in je lichaam kunt hebben. Daarnaast heb ik een gevoel voor drugs ontwikkeld. Drugs nemen gaat immers om ervaringen, en als je die ervaringen vaker hebt gehad kun je ze beter herkennen en inschatten. Door de feiten en door mijn gevoel weet ik beter hoe ik iets moet nemen.

Dat betekent niet meteen dat ik een milligrammenweegschaal meeneem als ik naar een feestje ga en daar drugs gebruik. Daarnaast heb ik nog nooit drugs laten testen, wat hier in Nederland met een beetje moeite wel kan. Ik neem dus wel risico’s. Technisch gezien ga ik ervan uit dat ik goed genoeg kan inschatten hoeveel ik van een substantie wil nemen, en dat die substantie daadwerkelijk is wat ik gekocht heb. Ik vertrouw mezelf en de verschillende mensen van wie ik het koop. Nu is dat vertrouwen in mijn positie wel enigszins gegrond. De Nederlandse drugsmarkt is relatief zeer betrouwbaar, ik heb ervaring, en ik verdiep me in de beschikbare informatie. Dat laatste geldt echter lang niet voor iedereen. Niet iedereen heeft zin om lange artikelen te lezen, en niet iedereen doet een googlesessie voor een tripsessie. Er zijn genoeg forums en websites met info, maar het is nog geen algemene kennis. Daarnaast kun je nooit precies weten waar je middelen vandaan komen als je ze alleen illegaal kunt verkrijgen. Al vertrouw je een dealer nog zo goed. Legalisering en regulatie zouden dit probleem kunnen verhelpen.

Maar drugs zijn illegaal, dus ik neem de bijkomstige risico’s op dit moment voor lief. Ik vind het de risico’s die ik bewust of onbewust neem waard. Niet alleen omdat ik het lekker vind om lekker te gaan. Ik heb een hoop geleerd van drugs. Dat klinkt vreemd. Hoe kan een destructief genotsmiddel een positieve bijdrage leveren aan persoonlijke ontwikkeling? Ik ben niet in therapie geweest voor PTSS met lsd. Ik heb geen paddo’s geprobeerd om met een terminale ziekte om te gaan. Maar ook buiten de medische wereld kunnen drugs je helpen, en je hoeft geen klinisch probleem te hebben om hulp te kunnen gebruiken.

Van xtc, of mdma, heb ik geleerd socialer, opener en eerlijker te zijn. De abnormale hoeveelheid serotonine in mijn brein stelde me in staat voor mij toentertijd abnormale dingen te doen: mensen zomaar aanspreken, over persoonlijke problemen praten, zonder twijfels of angst. Dat is een ervaring die ik nooit zal vergeten. Terwijl ik met mijn hoofd in een roze wolk zat ervoer ik een ongekend vertrouwen in de mensen om me heen, en in mezelf. Ik kon sociaal zijn met een ongebruikelijk groot gemak. Er was geen rationeel eureka-moment, maar het was een intense ervaring, en die ervaring kan ik niet kwijt raken. Dit heeft sociale interactie in het nuchtere leven permanent gemakkelijker voor me gemaakt. Ook na de daadwerkelijke mdma-high ben ik, na de comedown en de kater, een gelukkiger mens geworden mede dankzij de drug.

Nog veel leerzamer vind ik psychedelica, de eerder genoemde categorie van middelen die je een psychedelische trip laten ervaren. Ik heb ervaring met legale magic truffles, en de illegale drugs 2cb en lsd. De ene is een paddenstoel, de ander een pil, en de laatste een vloeistof op een zegeltje. Alle drie lieten ze me trippen. Wat de exacte lessen zijn die ik geleerd heb van trippen is moeilijk om uit te leggen. Daarvoor zou ik eerst een trip uit moeten leggen, en dat is maar zeer beperkt mogelijk. Ik omschrijf de ervaring van een trip het liefst als het ervaren van iets onbeschrijfelijk. Zelfs met de hedendaagse technologie is het niet mogelijk om de visuele ervaring te simuleren, laat staan de rest van de tripervaring.

Door hersenscans weten we nu dat lsd (en andere psychedelica) bepaalde gebieden in het brein actief maakt, en in verbinding brengt met hersengebieden waarmee dat niet gebruikelijk is. Het zorgt letterlijk voor nieuwe (of ongebruikelijke) verbindingen in je brein. Daarnaast worden de gebieden die de boel als het ware regelen en organiseren minder actief, en de gebieden die geassocieerd worden met spirituele ervaringen worden actiever. Je zintuiglijke waarneming, je gedachtes en je herinneringen beïnvloeden elkaar. Dit levert elke keer weer een andere ervaring op, afhankelijk van de plek waar je het doet, de mensen met wie je bent, de muziek die je luistert, en eigenlijk alles wat je brein prikkelt. Elk brein is anders, elk moment is anders, en elke trip is voor iedereen anders.

Het bood mij een vreemde manier van kijken naar en denken over de wereld om me heen. Dat lijkt alsof je niet meer jezelf bent, maar het heeft me juist geholpen om dichter bij mezelf te komen. Ik ben me bewuster geworden van mijn positieve kanten, en ik ben mijn negatieve kanten erdoor gaan accepteren. Nog veel meer dan MDMA hebben zowel truffels als 2cb en lsd, elk met hun relatief kleine verschillen, mij op de lange termijn geholpen om gelukkiger te worden.

Maar dat is mijn ervaring. Al zou ik die ervaring graag met iedereen delen, al gun ik iedereen de ervaring van psychedelische drugs, ik raad het zeker niet iedereen aan. Trippen is intens, en niet altijd even leuk. Het verstoren van je belevingswereld kan ook een negatieve kant op gaan. Een confrontatie met jezelf, als je dat ervaart, kan pijnlijk zijn, en naast de positieve gevoelens kunnen ook negatieve gevoelens versterkt worden tijdens een trip. Als dat idee alleen al je beangstigd, kun je het beter niet doen, totdat je er niet meer over twijfelt. Je moet emotioneel gezien sterk zijn. De proefpersonen met PTSS of met depressies die met psychedelica behandeld zijn tripte een veilige omgeving met een goede begeleiding. Ik wil niet beweren dat een medisch verantwoorde tripsetting de beste is, maar de intensiteit van psychedelische drugs dienen gerespecteerd te worden. Ook een slechte trip kan leerzaam zijn, maar een goede is natuurlijk stukken leuker.

Ik dank mijn positieve en leerzame ervaringen met drugs aan mijn omgeving, de beschikbare kennis online, mijn bewuste gebruik met het oog op risicobeperking, en natuurlijk ook stiekem aan de dealer. Ondanks de illegaliteit. Ik denk dat illegaliteit het gebruik van drugs weinig vermindert, en vooral moeilijker maakt. Vooral van psychedelica kunnen we veel leren, mits geschikte personen het op correcte wijze gebruiken. Drugs uit de schaduw trekken, bespreekbaar maken en reguleren kan de positieve kant toegankelijker maken en de kans op negatieve gevolgen ontzettend verkleinen.

Nu moet ik het doen met een zwarte markt en negatieve vooroordelen over wat ik eerlijk gezegd graag doe. Het zo goed mogelijk informeren en eerlijk zijn lijken nu mijn enige mogelijke opties om deze situatie te verbeteren. Laat dit een stap zijn in de richting van een goed gesprek over drugs. Een gesprek waarin gebruikers hun verhaal eerlijk vertellen, en niet-gebruikers luisteren open staan om hun beeld bij te stellen. Als dat niet lukt: slik een keer een pilletje, eet truffels of neem een zegeltje, dan verandert je beeld misschien wel net als dat van mij.

 

Dit essay verscheen in de reeks Essays 2016-2017, eindteksten Beschouwend schrijven van de tweedejaars studenten van de Schrijfopleiding.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *