In een doosje

Hannah Suurmond

-
Hannah (1995) groeide op tussen Rijn en dijk in de uiterwaarden van Wageningen. Begon op haar elfde met het schrijven van dagboeken en gedichten. Nu combineert ze de studie Humanistiek en de Schrijfopleiding om haar stem als schrijver verder te ontwikkelen.

Latest posts by Hannah Suurmond (see all)

Sinds een aantal weken zoomen klasgenoten en leraren mijn kamer in en uit. Zie ik stukjes van hun leefomgeving die ze normaal voor zichzelf houden. Een hoekje slaapkamer, het uitzicht vanaf een balkon, stukjes douchegordijn. Kinderen van leraren steken hun hoofd binnen het kader van mijn laptop.

Het is gek om mijn klasgenoten niet fysiek naast me te hebben. Moeilijk voor aanrakerige theaterstudenten om elkaar niet even een aai over de rug te kunnen geven. Jammer dat alle stiekeme grapjes verloren gaan onder de mute-knop en dat ik nooit zal weten of mijn oogcontact beantwoord wordt. Het voordeel is dat ik ze nu ongegeneerd kan aanstaren, de lieverds. En dat er eindelijk weer gerookt kan worden tijdens de les.

In ieder geval.

De omstandigheden waarin ik leef vallen op het moment onder het kopje ‘onvoorzien’.

En laat ik daar nou net op voorbereid zijn.

Want ik ben een verzamelaar. Ik zou mezelf een life horder noemen als ik dat niet een heel lelijke woordcombinatie zou vinden. Een archivaris, dat is beter. Ik ben een archivaris.

Het begon met het schrijven van dagboeken. Daarin hou ik mijn eigen gedachten bij, maar archiveer ik ook allerlei dingen die andere mensen zeggen. Daarnaast maak ik foto’s, zoals iedereen graag doet: van momenten die ik niet wil vergeten. Maar het gaat bij mij nog iets verder, in de zin dat ik het liefst alles wat voor mij van waarde is gecategoriseerd en vastgelegd zou hebben. Het hoeft geen Encyclopédie à la Diderot en d’Alembert te zijn. Niet alles wat in de wereld bestaat moet ik definiëren en beschrijven. Maar wel alles wat in mij een plek heeft.

Waarom precies, is een trage vraag die ik al een tijdje met me mee lok.

Misschien vind ik het niet genoeg dat het er al is, in mij. Wil ik het ook allemaal tastbaar om me heen terug kunnen vinden. Omdat ik ze niet vertrouw, herinneringen. Die flinterdunne gordijntjes die in mijn hoofd hangen. Omdat ik weet dat ze steeds van kleur kunnen veranderen door het licht dat er op valt en ze ook weleens zo doorzichtig kunnen worden dat ik ze helemaal niet meer kan zien. Dat ik ze dan kwijt ben, daar ben ik bang voor. Want misschien dat ik dan mezelf kwijt ben.
Of zo.

Dat ik verdwaal tussen de gordijntjes als ik straks 70 ben.

Vandaar dat ik mijn klasgenoten bewaard heb. Voor dit soort momenten, waarop ze niet meer vanzelfsprekend in mijn buurt zijn. Nu kan ik ze terugvinden in het doosje waar ik ze in heb gestopt.

Want ik hou het graag overzichtelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *