® David Anémian

Intimiteit

Julia ter Veld

-
Julia ter Veld (1994) schrijft scenario's, poëzie en theater. In 2018 speelde ze mee in 'Wijksafari Overvecht' en liep dramaturgiestage bij de voorstelling FASSBINDER van het Noord Nederlands Toneel (met internationale cast). Daar vertaalde ze voor het eerst een hele Nederlandse tekst naar een vreemde taal. Datzelfde jaar (2018) mede-vertegenwoordigde ze Nederlands toneelschrijfland tijdens 'Interplay Europe' waarvoor ze haar eigen tekst naar het Engels vertaalde.

Sindsdien zijn we Julia even kwijt want ze studeert nu aan een Franse toneelschrijfschool in Lyon (Ensatt). Op de schrijfopleiding.nl blogt ze over het ontwikkelen van een drietalige tong, hoe het is om van een vreemd land een thuisland te maken en hoe de verschillende culturen terug te lezen zijn in de taal die mensen blaffen, zingen of spreken, en last but not least: hoe haar schrijfproces verandert.

Latest posts by Julia ter Veld (see all)

Het eerste verschil dat me opvalt tussen Ensatt en de HKU is de waarde die gehecht wordt aan het samenzijn. Ensatt investeert veel in het houden van “soirées” en reizen. Het bier is vaak gratis en wordt meestal geschonken in halve liters. In een half jaar verblijf ben ik twee keer mee geweest op weekend waar de avonden opnieuw lang en gefinancierd zijn. De organisatie daarvan ligt overigens volledig in handen van een studententeam. Op kamp zijn er geen begeleidende docenten mee. De schoolleiding betaalt wel voor het bier en het eten. Ik ben de enige die zich verwondert over deze gastvrijheid gepaard met vertrouwen. Iedereen lijkt dat hier normaal te vinden.

Een jaar geleden deze tijd rondde ik mijn scriptie af die gaat over de onder druk staande intimiteit in de culturele sector (of specifieker: de filmwereld). Daar begon mijn overtuiging dat in het kunstonderwijs intimiteit (Nouschka ten Brakel noemt dat in haar boek ‘scenes uit mijn eigen draaiboek’ setgedrag) zou moeten worden onderwezen. En niet via een vak verdeeld over 8 sequenties, maar overal tussendoor.

Hoe dichter we bij het einde van de opleiding kwamen hoe meer ik inzag dat veel van mijn medestudenten, maar in de eerste plaats ikzelf heel veel stappen te zetten hebben in het ontspannen met collega’s. In die scriptie pleit ik voor het ademhalen zodra het moeilijk wordt, dansen als je vastzit. De toon die ik aansloeg had iets weg van een liefhebbend familielid. Iets dat ik ook als student blijkbaar nodig heb om aan nieuws maken toe te komen, een omgeving die met je blijft praten als je domme dingen zegt. Gewoon simpelweg omdat je ze elke dag, de hele dag, ziet.

Als we les hebben, dan duurt dat de hele dag met dezelfde docent(en). Twee uur in de ochtend (van 10 tot 12), dan twee uur pauze en dan van 14 tot hoe lang de concentratie rekt. Die twee uur pauze zorgen ervoor dat je veel oningevulde tijd met je studiegenoten en soms ook met (gast)docenten doormaakt. Ensatt is gelegen in een rustig deel van Lyon waar (op een bakker na) niets in de buurt is. Dat zijn andere pauzes dan de pauzes van 30 minuten op de HKU waar je snel een boterham naar binnen werkt of naar de plus racet. Daarnaast leert de ervaring ook dat het rooster continu verandert. Studenten kunnen dus niet makkelijk een baantje (of een kind) ernaast nemen. Dat de realiteit dat nu eenmaal wel opdringt is dus iets dat moeilijk is, maar niet ongewoon. In mijn departement zat zowel in jaar 2 als in jaar 3 een alleenstaande moeder. Omdat de klassen klein zijn houden docenten en studenten daar rekening mee. Tijdens acteerlessen speelde het kind van mijn klasgenoot het hele stuk lang de hond die lag te slapen. De klassen zijn zo klein dat ieders echte leven een echte plek in de les heeft. Als je tekst besproken wordt dan duurt dat minstens een uur, soms zelfs twee. Soms heb je drie weken geen één persoonlijke bespreking vanwege verschuivingen in het rooster. Waar ik op de HKU gefrustreerd raakte als ik niet evenveel aan bod raakte als de anderen, merk ik dat ik hier meer meebeweeg met de chaos omdat ie mij niet meer dan menselijk overkomt.

Waar op tijd komen en je huiswerk maken voor mij voorwaarden waren op een goed verloop van je studie lijken die enigszins schoolse (militaire) richtlijnen op Ensatt alleen voor de vorm te bestaan. Ik ken het Franse woord voor studiepunt niet eens. Gevolg is dat je weinig meetpunten hebt in een jaar. Als je op de HKU een vak niet haalt is dat aanleiding tot een verandering, een goed gesprek, een vinger aan de pols. Op Ensatt moet je daar zelf (met je klasgenoten) achter komen. Tijdens de Lockdown raakte ik geblokkeerd omdat het contact met klasgenoten te ver was. Ik kon verdwijnen, er werd niet aan mij getrokken. Zoals dat ook in de rest van je artistieke loopbaan zal zijn, denk ik. Het goede aan deze non-structuur is dat als je in een goede bespreking zit, er geen klok is die zegt dat de volgende nog aan de beurt moet komen. Mijn productiviteit is in kwantiteit duidelijk lager geweest, in kwaliteit kan ik daar nu nog moeilijk over oordelen. Boven alles staat dat ik blij ben dat ik het verschil tussen de twee heb mogen ervaren waardoor ik nu beter snap waarom betrokken collega’s voor mij zo belangrijk zijn.

® David Anémian

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *