‘Is er nog hoop? Ja, een hoop ellende.’

Melissa Knollenburg

.
Melissa Knollenburg (1994) combineert dans en taal in haar werk. Haar achtergrond als danseres en dramaturg zorgt binnen de opleiding voor een zoektocht naar nieuwe tekstvormen waarin het lichaam meer ruimte krijgt. Voor Deschrijfopleiding.nl houdt ze zich vooral bezig met het interviewen van kunstenaars en collega's. In seizoen 19/20 doet ze verslag van haar stage bij Het Nationale Theater (‘Leedvermaak Trilogie’). Als toneelschrijver laat Melissa zich graag inspireren door Wim Vandekeybus, Radna Fabias, Heiner Müller en Pina Bausch.

Latest posts by Melissa Knollenburg (see all)

Berneja Voskamp, onze favoriete Rotterdammert, studeert volgend jaar af aan de schrijfopleiding. We interviewden haar over haar schrijfproces. 

Kun je schetsen hoe het schrijfproces verliep van de klinkervoorstelling* die je samen met medestudent August de Leeuw hebt gemaakt? 
Dat August en ik zouden gaan samenwerken, was een heel spontaan besluit. Volledig ontstaan uit wederzijds enthousiasme, wij vinden elkaar wel tof. We waren er beiden al snel over uit dat we graag met de input van de acteurs aan de slag wilden gaan. Zo hebben we eerst met de acteurs samen veel gepraat over fascinerende onderwerpen en thema’s. Met die informatie zijn we de eerste repetities in gegaan en hebben we veel geïmproviseerd. Daar rolden op z’n beurt weer van ons beiden apart teksten uit, die gek genoeg beide bruikbaar bleken te zijn. Zo vulden we elkaar eigenlijk steeds aan met teksten. Dan zei August weer: ‘Ja, maar daar heeft ’t nog even dit of dat nodig.’ Of ik zei weer: ‘Er mist hier dat.’ En dan schreven we dat. Beetje gepuzzeld, en toen lag het er eigenlijk wel. Het ging erg soepel en ook gelijkwaardig. 

Welke rol speelde die samenwerking in het uiteindelijke werk? 
Ik vind dat een lastige vraag. Ik denk dat iedereens input, ook die van de acteurs, een rol heeft gespeeld. Je zag het terug in het spel van de acteurs, dat dicht bij hunzelf lag. Onze teksten waren op onze beurt ook enigszins teksten die dicht bij onszelf lagen. We hebben heel erg gekeken naar wat er al was. En dat waren Patsy, Louis, Max, August en Berneja. Daar hebben we het meeste materiaal op geïnspireerd. 

“Ik praat ook tegen mezelf tijdens het schrijven, daar moeten andere mensen vaak niks van hebben. In de kroeg maakt dat toch niet uit, daar doet iedereen dat.

Hoe ziet jouw favoriete schrijfplek er uit? 
Een kroeg in Rotterdam waar fijne muziek wordt gedraaid. Een plek waar ik gewoon bediend word, maar niet te veel aandacht krijg. Er moet in ieder geval genoeg om mij heen gebeuren. Op een plek zoals in de bibliotheek met volledige stilte voel ik teveel oordelende ogen bij elk kraakje wat ik maak en elke zucht die ik slaak. En ik praat ook tegen mezelf tijdens het schrijven, daar moeten andere mensen vaak niks van hebben. In de kroeg maakt dat toch niet uit, daar doet iedereen dat. Zeker overdag.

Wat is het beste advies dat je ooit hebt gekregen?
‘Ik denk dat jij iets met theater moet gaan doen.’ Dat was mijn tante. 

Wat is je favoriete zin?
Van Levi Weemoedt: ‘Is er nog hoop? Ja, een hoop ellende.’

Is er een toneelstuk of scenario dat je absoluut nog een keer wilt schrijven?
Mijn afstudeerstuk. Erg flauw maar niet minder waar. Eén grote bende vol met zelfnuanceringen en tactloze opmerkingen lijkt me fantastisch. Vooral vol met personages die het niet weten, of heel goed denken te weten dat ze het allemaal wel weten. Pubers, onder andere.

Welk personage dat je hebt geschreven in de afgelopen jaren is nog belangrijk voor je? 
Ha! Een personage dat me dierbaar blijft en waar ik vaak nog aan moet denken als aan een oude trouwe vriend, is het personage Midget, uit een stuk dat ik schreef voor het vak ‘Well Made Play’ van Don Duyns. Ik heb een soort vervolg geschreven op ‘… en ze leven nog lang en gelukkig’ van Sneeuwwitje. Hoe zou dat huwelijk er over tien jaar uit zien? 
Heel kut dus. 
Daarin werd niet Sneeuwwitje mijn hoofdpersonage maar Midget: de zevende van de dwergen, maar omdat hij volgens de andere zes dwergen te groot is om dwerg te zijn, noemen ze hem Midget. En je raadt het al: daar wordt hij het hele stuk mee gepest, en hij raakt ook nog eens verliefd op Sneeuwwitje – die zijn beste vriendin is. 
Pogingen om zijn doelen te bereiken, mislukken continu. Hij houdt ondanks alle ellende wel steeds zijn hoofd boven water. Ik denk dat iedereen wel een Midget in zich heeft. 

* “Klinkers van het theater” is een maakproject waarin studenten Acting en Writing for Performance gezamenlijk aan voorstellingen werken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *