Kennismaken met Yentl

Latest posts by blogschrijfopleiding (see all)

yentl

Yentl van Stokkum

Leeftijd : 23 jaar

Op de schrijfopleiding sinds: september 2013

Als wat: student

Nevenactiviteiten: Ik maak beeldende kunst (collages, tekeningen, filmpjes, dat soort dingen), geef sporadisch cursussen en workshops, werk in een bakkerij, werk achter de bar en als gangwacht op de HKU, ben sinds kort theaterrecensent bij 8weekly, doe graag dansjes, lees en verschans me veelal in cafés.

Waarom de schrijfopleiding?
Eigenlijk was deze opleiding een stille wens van mij, al sinds ik er in het tweede jaar van mijn vorige opleiding achter kwam dat hij bestond. Ik heb altijd al veel van lezen en schrijven gehouden en ook mijn beeldend werk gaat over het vertellen van verhalen en het bouwen van werelden. Ik houd ervan om dingen te verzinnen die tot leven kunnen komen.
Toen ik afstudeerde van mijn opleiding als beeldend docent, besloot ik eerst een jaar te sparen en te kijken of ik deze opleiding echt, echt wilde. Dat bleek zo te zijn, want de gedachte bleef maar in mijn hoofd rond zoemen. Dus deed ik toelating.

Favoriet gedicht
Oei, moeilijk. Ik heb meerdere favoriete gedichten. Ik denk het gedicht Broertje van Lieke Marsman, uit haar eerste bundel Wat ik mijzelf graag voorhoud.

Favoriet toneelstuk
Ook lastig, het zijn er drie. Het gaat tussen Mamma Medea van Tom Lanoye, Parasieten van Marius von Mayenburg en Nachtbloeiers van Iona Daniels.

Favoriete Nederlandse film
Borgman, van Alex van Warmerdam

Favoriete boek

Het parfum van Patrick Süskind

Op dit moment bezig met
Een stuk over een man die na zes jaar afwezigheid opeens bij zijn vrouw voor de deur staat. Zodra zij hem ziet vraagt ze aan hem of hij mee wil eten. Ik hoop dat het een stuk wordt over liefde, vergeving en nader tot elkaar komen.

Trots op:
Ik ben wel trots op een scène die ik schreef over twee astronauten op het punt van lancering.
Ook ben ik heel blij met het stuk dat ik uiteindelijk a.d.h.v. schrijven zonder planning heb geschreven, over sneeuwwitje in een glazen kas. Met name omdat de manier waarop ik tot dat stuk kwam zo anders en uitdagend was.

Broertje,

Er zijn verschillende manieren waarop
je iemand kunt ophalen van zwemles en
te laat is er één van. Maar je kunt tijdens
het wachten je haren vast laten drogen, je bedenken
hoe je die haren morgen bij de kapper laat knippen, of
eigenlijk niet wil laten knippen. Want misschien
komt er een dag waarop er geen haren meer zijn om
geknipt te worden en zul je met je kale hoofd
zitten wensen dat je nog eens niet naar de kapper
willen kon. Dan heb je koffietanden en
koffieadem en bovenal voortdurend zin
in koffie. Je zult niet langer een aparte doelgroep
zijn, maar bent gewoon: het gros. Wellicht

dat je vrienden zullen roepen dat ze een varken
aan het spit willen hangen, terwijl jij het liefst
het woordje tofoe op je hoofd zou laten tatoeëren.
Of zou je zelf toch liever ook een slagersmes hanteren?

In ieder geval zul je, als het beest zijn rondes draait
boven een vuur dat je voeten warm houdt, eindelijk begrijpen
hoe pijn werkt. Dat voor iedere keer dat pijn
het einde van je huid benadrukt, iemand anders’ lichaam
warmer aanvoelt. Dat pijn niet in het vlees zit
dat zichzelf niet meer wil zijn, maar wel in het vel
daaromheen, dat zegt: ik geef het op. Ik verkleur
en hang in losse repen rond mijn lijf.

Maar maak je vandaag nog maar
geen zorgen, broertje. Als je wacht,
gaat de tijd langzaam. Sta voor nu
nog maar even met een cafetariasnack
in je hand te kijken hoe het eind
van de straat het eind van de straat
zonder mensen blijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *