Kopjes geven

Latest posts by blogschrijfopleiding (see all)

IMG_20140308_113905818

Poezel in de huiskamer van meneer Verhoef. Poezel zit ergens hoog verstopt in een kast. De braadpan is weg, Oedie is weg. Ook de deuren zijn nu dichtgetimmerd.

Poezel
​​Oedie! Oedie! Oedie, roept hij. Hij roept je Oedie! Meneer Verhoef roept om ​​jou. Lekker makkelijk, dan hoef ik niet te roepen! Hij wil jou terug, net als ik. ​​Hij is bezorgd, net als ik. Hij is huiverig, net als ik. Wij zijn huiverig, meneer ​​Verhoef en ik. Zonder jou, Oedie mijn broertje, ben ik niet meer veilig. Nee ​​hoor, ik blijf huiveren en verstoppen totdat jij er weer bent. Laat die meneer ​​Verhoef maar huiverend roepen. Ik blijf.

​​Stilte

​​Nee, ik blijf niet verstoppen. Beter nog, ik ga zelf op zoek. Meneer Verhoef en ​​ik hebben dezelfde huivering en dezelfde verlangens, misschien kunnen we ​​samenwerken. Is dat een goed plan Oedie? Ik denk dat het een goed plan is, ​​maar hoe kan ik dit nu ooit zeker weten zo zonder jouw akkoord. O, Oedie, ik ​​moet blijven wachten. Hier, op jou.

​​Stilte

​​Hij mompelt en bromt en moppert die meneer Verhoef. Hij is niet meer ​​​huiverig, hij is nijdig. Hij loopt wat heen en weer en slaat zijn vuist tegen de ​​muur. Ja, hij is echt nijdig. En nu kijkt hij omhoog, dan naar rechts en ziet ​​hij… mij. Poezel! Poezel! Poezel, roept hij. Ja, hij is echt nijdig. Dan ga ik de ​​kast dus niet uit. Ik ga niet meer op zoek naar jou. Mijn plannen deugen niet, ​​toch Oedie? Dus ik blijf verstoppen. Niet naar beneden. Ik blijf hier zitten. ​​Voorlopig.

​​Ik hoor…de kast, die kast met de- En nu hoor ik…. geritsel en gekraak, en dat ​​door elkaar heen.. Is dat-? Nee, ik moet hier blijven wachten. Ik heb- De la met ​​de- Een bonk van de- En ja, nu het geluid dat je hoort als- Nee, mijn plannen ​​deugen niet. Ik moet juist in de kast blijven. Maar dat geritsel. Dit moet haast ​​wel- Kan niet anders- BROKJES. Dit is het geluid van meneer Verhoef die ​​brokjes in het bakje doet! Ik moet wachten tot Oedie terug is, dan kunnen we ​​de brokjes delen. Maar nee, ik heb honger! Ik krijg eten. Lekker eten! Dit eten ​​is voor mij, er staat maar een bakje.

Poezel is zo opgewonden dat zij uit de kast springt.

Terwijl ze eet: Normaal eet jij altijd sneller dan ik, en ben je ook eerder klaar met ​​​eten. En als jij klaar bent met eten, eet jij van mijn brokjes. Daarom ben je ​​dikker dan ik. Vandaag eet ik meer. Misschien heb ik vandaag gelijk Oedie. ​​En is meneer Verhoef best oké, hij geeft ons eten als we honger hebben. Wie ​​geeft jou nu eten als je honger hebt? Niemand! Ik eet, ik eet, ik eet. Jij niet, ​​niet, niet. In het wild. Laat me niet lachen. Ik hoef niet eens snel te eten, ik kan ​​langzaam eten. Heel langzaam eten, er is niemand die al mijn brokjes opeet als ​​ik niet snel genoeg eet. Langzaam eten, langzaam eten, langzaam eten, dan ​​verteer je beter. Dan blijf je lekker dun, gezond én je hebt pas later weer ​​​honger. En… (stopt met eten) je hebt het door als je wordt geaaid Oedie. Ik ​​word geaaid, gekriebeld achter mijn oren. Dit mag niet, ik wil niet geaaid ​​worden. Ik krijg massage achter mijn oren, ik moet er een beetje van spinnen, ​​ik kan het niet helpen. Ik wil niet spinnen, ik mag niet spinnen. Maar dit is fijn, ​​beter nog dan eten. Mijn honger is verdwenen. Doe mij dit, ga door! Zo bedoel ​​ik het niet Oedie. Kriebel en aai mij alsjeblieft! Zo bedoel ik het niet Oedie. ​​Masseer mijn oren alsjeblieft! Zo bedoel ik het niet Oedie. Ik moet terug in de ​​kast, ik ben er weer ingeluisd. Oedie heeft gelijk, mijn plannen deugen niet. Ik ​​had naar Oedie moeten luisteren. Maar wat meneer Verhoef nu doet, dit is ​​lekker! Waarom heeft hij dit nooit eerder gedaan? Sorry Oedie, het spijt me. ​​Maar ik wil nog heel eventjes… Ik beweeg mijn kop nog dichter bij zijn hand, ​​want dit mag niet stoppen. Oe, ja, ja, ja. Nooit meer stoppen alsjeblieft. Sorry ​​Oedie. Ah, ah, ah! Oedie! Dit moet je voelen, Oedie! Dit is – ah ja! – geweldig. ​​Sorry. Dankjewel meneer –oe- Verhoef, hoe –oe- kan ik je bedanken? Blijf ​​doorgaan terwijl ik -oe- dit zeg, niet -oe- stoppen! Sorry. Oe, oe, oe! Ik heb ​​twee oren meneer Verhoef, en jij twee handen. Sorry. Tegelijk, tegelijk! OE! ​​Jaa –oe- tege-oe-lijk! Oe. Oe. Oedie! Oedie, dit is – oe- Oedie lekker.

Ineens staat Oedie in de huiskamer, samen met de muis. Poezel schrikt en staat op. De muis probeert zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn, af en toe durft hij het aan zich te bewegen naar een gat in de muur, maar wordt elke keer teruggefloten door Oedie.

Poezel
​​Daar ben je, zo- zo- onverwacht.

Oedie​​
Je ziet er niet hongerig uit.

Poezel
​​Niet hongerig uit? Ik heb wel honger.
​​Nee, ik heb geen honger. Ik heb er wel hongerig uit gezien, en toen had ik ook ​​honger. Maar meneer Verhoef heeft mijn bakje gevuld.

Oedie​​
En jij hebt het bakje weer geleegd, in je eentje.

Poezel
​​Het was mijn bakje.

Oedel
​​Hoe zie ík eruit? MUIS JIJ BLIJFT HIER.

Oedel trekt de muis terug

Poezel​​
Je ziet er hongerig uit.

Oedie
​​Ik ben ook hongerig. Ik heb de muis om te delen, voor jou en mij. Omdat ik ​​dacht dat wij deden aan delen.

Poezel
​​We zijn blij dat je weer terug bent.

Oedie
​​We?

Poezel
​​Ja, meneer Verhoef en ik. Meneer Verhoef kriebelt mij tegenwoordig met twee ​​handen achter mijn oren. Wie is die muis?

​​De muis voelt zich betrapt en beweegt zich snel terug naar de poezen.

One Comment

Laat een reactie achter op daisymassy Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *