Schermafbeelding 2017-01-28 om 15.41.32
30th Jan

Laurens zeikt, Janneke lacht

Beste Laurens,

Met je mondhoeken lichtelijk gebogen in een n-vorm en ogen die een beetje donker (of is het schuchter, of afwachtend, het-zal-mij-benieuwend of give-me-a-break-ik-kijk-gewonend) de wereld inkijken, val je op in menig klaslokaal. Maar in het dagelijks leven vallen andere dingen jou weer op.
Je hebt gemopperd, het zal niet de eerste keer zijn geweest, over mensen die alleen maar luidop (wat is Vlaams is toch eigenlijk prachtig) kunnen lachen. ‘Mensen die hun genot uitsluitend weten te uiten met genadeloos gebulder. Mensen voor wie een ingetogen glimlach te min is.’ Waarom vind je dat dan zo vervelend? vroeg ik. ‘Zijn dit mensen die willen opscheppen over hoe grappig ze dingen kunnen vinden???’ antwoordde jij. ‘Zijn emoties alleen maar legitiem als iedereen in een straal van honderd meter er kennis van heeft mogen nemen??? Mijn ingetogen glimlach volstaat niet langer, dat is nog het ergste van al. Wanneer in mijn vrolijkste buien een mondhoek glansrijk omhoog beweegt, acht men mij nog steeds chagrijnig. Met de bulderlach als norm verdwijnt elke minder uitbundige uiting van genot in het niet.’ Ik kreeg nog net de groeten en daar moest ik het mee doen. Mijn mondhoeken gingen bijna even naar beneden!

Maar niet voor lang…

Want Laurens, onderschat de enorme kracht van de bulderlach niet. Denk je dat al die lachende lijven lopen te geloven dat ze dingen grappig vinden, vrolijk worden van hondenfilmpjes en kinderen die voor het eerst van de fiets vallen? Nee joh! Het is een truc: het is Stappenplan Naar Geluksstofjes, ook wel bekend als SNG. Je hoeft niet direct naar lachtherapie of lachyoga (een Hasya yogasessie), je kan je die moeite besparen en het in het dagelijks leven proppen! Klein beginnen. Dus dat deed ik, toen ik jouw gezeik in mijn gezicht geslingerd kreeg: ik voelde de moed een milliseconde in mijn schoenen zakken, maar NEE, ik liet het NIET toe. Ik plooide mijn mond in een glimlach en ervoer het effect. Heerlijk. De zon begon te schijnen, alles werd goor – nee geel – nee goed. Super Hard Lachen is gezond, hoezee! Als ik de site Moe van Vermoeidheid mag geloven, en dat doe ik in alle blijheid direct (superblije mensen zijn mensen die alles lekker naïef geloven, dat is voor iedereen makkelijk), laat de lachende mens stress verdwijnen, omdat alle lichaamsdelen zich ontspannen. Lachen verbetert je immuunsysteem. Nu heb ik daar nog even niks van gemerkt – ik pak de laatste maanden ieder virus op als een magneet – maar het gelukshormoon morfine dat vrijkomt tijdens mijn lachen in deze zieke dagen werkt dan weer pijnstillend, zodat ik huppelend van kopje honing naar bakje kots zweef. Ten slotte is het ook nog goed voor je longen en maakt het je aantrekkelijk.

Neem de bulderlacher dus niet zo serieus, dat doet hij zelf ook heus niet: hij is niet vrolijker en heeft geen patent op ‘echte emotie omdat hij dingen super grappig kan vinden’, neen, hij is bezig met een stappenplan boven op het leven te komen. Zie het eens zo: jij hebt die kleine, echte glimlach al, de basis van de echte emotie, dat streepje heb je op die bulldozers voor. Breid het nu uit naar een gelukzalige bulderlach en wees welkom in de wereld van de gratis geluksstofjes!

Want was het niet zo: hoe grootser en meeslepender het leven, hoe beter? Hoe bulderender de lach, hoe beter?! Hoe aangezetter, hoe groter het effect in je lijf: hoe gelukzaliger de persoon. Geluk zit in de kleine dingen die uitvergroot kunnen worden.

Het is eigenlijk zoals deze vrouw zegt; ‘when you’re not having a great day, you’re not having even a very good day, even if you’re not having a very good life, it doesn’t matter: you can still laugh.’

Groeten,
ik ga even gedachteloos voor me uit zitten grijnzen, want hoe heerlijk is het niet te denken maar te dóen in deze tijden van overmatige hersenactiviteit.

Was getekend,
De Lach

( ‘Nu al effect! Ongelofelijk! Koop deze mondhoekklemmen en voel je in een hups herboren!’ – er zit ook gewoon veel reclamemogelijkheid in de grote lach promoten – niemand wil aan het einde van zijn leven zeggen: ‘ik heb af en toe mijn mondhoeken even omhoog gedaan’, nee, je wil dood zijn gegaan van een allesverzengende, hysterische lach waardoor je alles even vergat en vredig en gedachteloos de kist in bent gelacht – eh, gelegd.)

Reacties (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *