opblaasbaarkasteel
11th Dec

Luchtkastelen

Naar aanleiding van het pas uitgekomen rapport van Guusje ter Horst en haar makkers, brak maandagochtend (onder begeleiding van Job Kramer, jaar 3) verhit een discussie uit in de toch al flink voorverwarmde Kingkongzaal.

Als we even kort door de bocht gaan komt het erop neer dat subsidieaanvragers meer en meer worden ingeperkt door beleidsmakers. Met andere woorden: Theatermakers krijgen minder ruimte om risico te nemen. Iets wat de afgelopen decennia eigenlijk al speelt. Het volledige rapport (en een samenvatting daarvan) vind je hier. De vraag blijft: Wat is er nodig  om meer publiek naar het theater te trekken.

“Nou,” zei Laurens (jaar 1), “Ik heb bijvoorbeeld nog nooit een goeie trailer voor theater gezien.” Hier werd wat verontwaardigd, en lichtelijk geagiteerd (Wessel, jaar 3/4)  op gereageerd door wat ouderejaars, Laurens bekende met schaamrood op de kaken dat hij er dan ook nog niet zoveel gezien had. Toch is het waar dat de promotie van theaterstukken vaak vaag is. Bovendien bestaat de flyer vaak al voor de voorstelling vlees op de botten heeft. Een soort skeletflyer. Dat mensen een cactus op een flyer zetten, puur om te prikkelen.

Wat is maatschappelijk? Is dat schappelijk tegenover het budget van de kunstenaar, tegenover je medemens, tegenover de maatstaf (dat wat doorgaans gebeurt) of juist ertegenin. Wat is maatschappelijk theater? Is maatschappelijk niet dikwijls een ander woord voor educatief, voor scholing, voor moralisering, voor iemand je visie inspuiten oftewel dictatoriale zinsoplegging? Zijn we met theater niet altijd maatschappelijk bezig? We spugen alleen op dat woord maatschappelijk, en stampen het liever een holletje in waar we onze peuk nors op uitdrukken. Ziezo. Laten we dan een ander woord verzinnen. Wij zijn hier toch gekomen omdat we het ambacht zo mooi vinden en niet omdat we zo graag zelf iets de wereld in willen brengen. Gaat dat niet hand in hand?

De schrijfopleiding zit dus een beetje met z’n kop tussen z’n knieën te kniezen en peutert wat aan de kauwgom onder de zaalstoelen. Gelukkig is daar altijd nog Wessel die zegt dat je prima met een luchtkasteel aan het rapport kan voldoen om vervolgens een écht konijnenhol in te duiken. Met andere woorden: De maatschappelijke sticker kan altijd achteraf nog op je werk geplakt worden. Mathijs bakt er nog wat lucht bij en voegt het toe. Ook hij, de studieleider weet dat dit de praktijk is.

En nu aan je weekend

Julia en Anne

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *