schermafbeelding-2016-12-13-om-00-06-50
12th Dec

Luuk zeikt, Janneke lacht

Beste Luuk,

Er waren ergernissen. Jongen toch. Niet niks. Deze – in zijn eigen, lyrische woorden – knappe jonge blonde schrijver klaagde over, hoe kan het ook anders…

Lelijke mensen. Vrouwen van eind veertig, begin vijftig in de sportschool. Nou Luuk, ik kom net uit de sportschool (jazeker, living the happy life als übermensch, smileyface) en voor de mannen daar kan je ook behoorlijk bang zijn. Waarom de vrouwen? Zie het zo: vergeleken bij dat vleesch, is jouw vleesch zo optimistisch, strak en jong! Hé, en ik klaag toch ook niet dat ik vanavond weer bang was dat ik een zekere – eind veertig, begin vijftigjarige – docent nogmaals tegen zou komen in de sauna van MIJN sportschool? Juist. Laten we dapper zijn en het oude vleesch tegemoet lopen met woorden als ‘hallo’ en ‘jij hier? O dat bedoel ik niet vervelend hoor, ik vind het heel knap dat je oud bent en nog steeds tijd vindt om naar de sportschool te gaan’.

Ook vind jij het kenkerstom dat niemand je feuilleton leest. Maar een snelle check leert ons dat het bereik van je vorige bericht 660 mensen telt! 660 koppen voor computers! Dat is toch zeker niet niets?! Die nemen allemaal je waanzinnig knap geschreven teksten tot zich. En ik, de blijheid zelve, lees ze ook. Altijd. Daar zijn ze weer; complimentjes! Een regen ervan! Zoveel virtuele aandacht: wordt het alweer wat lichter in je hoofd? Of ben je soms ineens bang dat we ‘de kunsten’ alleen maken voor de incrowd die toch wel naar theater gaat en die eigenlijk al super genuanceerd en leuk en grappig is (ik niet hoor, want ik zie alles luchtig)? Of, of, of Luuk, gaat het je om de likes? Van de 660 bereikte mensen hebben inderdaad ‘maar’ 6 mensen het feuilleton geliked. Maar daar moeten we vanaf, Luukmans! Erkenning willen van een dom duimpje omhoog. Dat is niks.

Een groter, overheersender ding: je irriteert je aan je irritatie. We zouden dat allemaal kunnen gaan begrijpen met ons hoofd. Maar nee! HO! Daar stoppen we onszelf en parkeren het even. We moeten met onze handen in de aarde, met onze voeten in de grond. Bij De Wereld Draait Door hoorde ik dat tieners en twintigers van nu het contact met de seizoenen verliezen en zo steeds vaker opgesloten zitten in hun hoofd. Daar gaan we uit, iets actiefs doen. Nordic walkend of sportscholend. Naar het bos of op reis. Want zo zijn we ook wel weer. Dat kunnen wij gewoon: de rijke en blutte, verveelde en uitgeputte, slanke en latte drinkende, prachtig maar zeikende jongelingen. We gaan iets doen. Te beginnen met diep in- en uitademen op je fiets. Ruik die vervuilde lucht, voel die handvatten in die handen, een bewust momentje voor jezelf, uit je hoofd. Jij zegt: ‘als een oneindige rij domino’s ben ik dan alleen nog maar aan het vallen, negatief aan ’t spiraleren. En alles wordt met de seconde kutter en kutter.’ Ik zeg: als in een oneindige bak frietjes zijn we alleen nog maar aan het eten wat we kunnen, negatief aan het digesteren. Maar dat slaat dan weer nergens op. Daarin ben jij een veel slimmere jongen. Je bent een boos op jezelf omdat je bovenmenselijk wil zijn en dat ook niet wil willen. Stop met die patatjes! Ga in hongerstaking, zodat je alleen nog maar aan eten kan denken! Natuurlijk ben jij een slanke jongeman, dus je kunt er ook voor kiezen juist te gaan eten om te vergeten.

Of ik help je nog even een beetje erkenning te krijgen (sometimes een beetje self value is all we need): ik laat deze zin gewoon nog even circuleren, het is genoeg: ‘als een oneindige rij domino’s ben ik dan alleen nog maar aan het vallen, negatief aan het spiraleren.’ Dat zei jij. Dat is kunst. Ondanks dat die zin me doet denken aan het spiraaltje van mijn vroegere 50-jarige oppas Rita, is het toch prachtig gezegd. Je bent aan het spiraleren. Twintigers spiraleren. De wereld spiraleert.

Sometimes there’s so much beauty in ellende.

En daarom ben je schrijver geworden.

Dag jonge blonde God (deze verwijzing snappen alleen mensen die Luuk’s laatste blog hebben gelezen. Suspense! Reclame!), tot in de les.
Houd moed zoals wij allen moed moeten houden.

Was getekend,
De lach

schermafbeelding-2016-12-10-om-17-37-12

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *