Meester

Latest posts by Daniël Klunder (see all)

Het getik van nagels op toetsenborden vult de kantoorruimte. Erik zit onder tl-buizen naar zijn computerscherm te staren. Zijn spreadsheet is leeg, hij probeert te focussen maar zijn gedachten dwalen af. Op de afdeling hangt een ijzige stilte. Het dwingende getik verandert in een hypnotiserende cadans. Het licht prikt in zijn ogen en langzaam laat Erik zijn oogleden zakken. Hij begint weg te dromen, tot een trilling in zijn broekzak hem weer tot de orde roept. Een nieuw bericht van “Meester” licht zijn telefoonscherm op. 

Erik kijkt vlug om zich heen, het eeuwige getik van de toetsen dendert door. Niemand haalt het in zijn hoofd om van zijn computer op te kijken. Erik kucht even, niemand reageert, hij houdt zijn adem in en opent het bericht van Meester.

Opdracht: zet je telefoon ergens neer zodat ik je hele lijf en gezicht kan zien, film jezelf terwijl je je uitkleedt en eindig het filmpje op je knieën met je mond open.

Erik drukt het bericht snel weg en kijkt weer om zich heen. Hij stopt zijn telefoon in zijn broekzak en staart zuchtend naar de klok. Opnieuw een trilling. Nieuw bericht van Meester:

Nu.

Erik krijgt het benauwd, rode vlekken worden zichtbaar in zijn nek. ‘Ik ben op kantoor, Meester, mag ik u vanavond de video sturen?’ stuurt hij terug.

Het blijft even stil. Erik houdt zijn adem in, dan licht zijn scherm op. Het toestel is wild aan het trillen en maakt een hoop kabaal. Erik wordt door zijn meester gebeld. Zijn vinger begint te trillen. Opnemen, of wegdrukken… Hij kijkt om zich heen, naar zijn collega’s, de telefoon trilt woest door, opnemen of wegdrukken. Niemand lijkt zich te storen aan de intense herrie die Erik veroorzaakt, hij slikt even, opnemen. 

Erik hakkelt een zacht hallo. ‘Wat hallo?!’ wordt er vanaf de andere kant in zijn telefoon geblaft.
‘Hallo Meester,’ stamelt Erik zachtjes. Hij kijkt weer om zich heen. Een collega twee bureaus verderop zit ook aan de telefoon. Ze kijkt verveeld voor zich uit terwijl ze met haar pen cirkeltjes tekent op het notitieblok voor haar. 
‘Luider!’ beveelt Meester door de telefoon.
Erik zucht even. ‘Hallo Meester,’ zegt hij duidelijk verstaanbaar. Meteen heeft hij spijt en hij kijkt door de ruimte om te zien of iemand hem gehoord heeft.
‘Beter,’ klinkt het kortaf. ‘Je hebt mij niet gehoorzaamd en daarom zal ik je nu straffen. Heb je dat begrepen?’
‘Ja Meester,’ antwoordt Erik, toch iets zachter dan daarvoor.
‘In je onderste bureaula ligt een houten liniaal, klopt dat?”’
Erik opent zijn bureaula en ziet een dikke, houten liniaal van dertig centimeter liggen. ‘Ja Meester,’ antwoordt hij.
‘Neem de liniaal in je rechterhand, open je linkerhand en geef jezelf vijf harde tikken. Ik wil ze kunnen horen. Bij elke tik zeg je “Dank u wel Meester.”’
Het zweet breekt Erik uit, de liniaal kijkt hem uitdagend aan, Erik pakt hem op en legt hem voor zich op het bureau neer.
‘Nu, slaaf.’
Erik neemt de liniaal in zijn rechterhand en opent zijn linker, die begint hevig te trillen. Hij geeft een voorzichtig tikje en fluistert ‘Dank u, Meester’ in de telefoon.
‘Ik hoor niks,’ spreekt Meester dreigend. ‘Als je het zelf niet goed kan, kom ik nu naar je toe en doe ik het voor je.’ Die angst is genoeg motivatie voor Erik om het nog een keer te proberen, en nu echt. Hij haalt diep adem, strekt zijn linkerhand uit en geeft een harde klap met de liniaal. ‘Dank u, Meester,’ zegt hij, dit keer wel verstaanbaar.
‘Braaf,’ antwoordt Meester. ‘Dat was één.’
Een tinteling trekt door Eriks hand, hij slaat nog een keer. ‘Dank u, Meester.’ Kleine rode puntjes sieren zijn linkerhand.
‘Dat was twee,’ spreekt zijn Meester goedkeurend. Erik is volledig gefocust op zijn hand en zijn Meester. Net op het moment dat hij nog een keer wil slaan, schrikt hij op uit zijn trance. Een vinger tikt hem op zijn schouder en van schrik laat Erik de liniaal uit zijn handen vallen. Bloed stroomt naar zijn hoofd en hij voelt de aderen over zijn slapen pulseren. 

Erik staat oog in oog met zijn baas, een lange man met twinkelende blauwe ogen en stevig donker haar. Hij draagt een blauwe stropdas die matcht bij zijn ogen, en een wit overhemd waarvan de mouwen zijn opgestroopt, waardoor zijn gespierde onderarmen ontbloot liggen. Hij gaat met zijn blik van boven naar beneden en weer terug naar Eriks ogen. ‘Heb jij die spreadsheets al klaarliggen?’ Erik opent zijn mond om iets te zeggen, maar zijn hoofd is zo aan het bonken van de zenuwen dat het even duurt voor er daadwerkelijk iets uit komt. Hij kijkt naar zijn computerscherm en het lege Excel document. ‘Nog niet, baas – ik bedoel, meneer. Nee nog niet af, sorry.’
Zijn baas kijkt hem even indringend aan en bekijkt Erik nog een keer van boven naar beneden. Zijn oog valt op de houten liniaal die op de grond ligt. Eriks ogen flitsen naar de liniaal en als reflex trekt hij zijn linkerhand, met de rode puntjes, snel uit het zicht.
‘Zorg dat ze over een uur klaar liggen,’ reageert zijn baas en hij loopt weer weg. Erik slaakt een kleine zucht van opluchting. Zijn hoofd krijgt langzaam weer zijn normale kleur, hij kijkt de ruimte rond om te zien of iemand heeft mee staan luisteren. 

De collega’s zitten nog altijd geketend aan hun beeldschermen. Erik grist de liniaal van de vloer en pakt zijn telefoon er weer bij.
‘Volgens mij waren wij nog niet klaar,’ klinkt het aan de andere kant van de lijn. Erik haalt even adem, de adrenaline is nog niet bedaard, schichtig kijkt hij om zich heen en in een rap tempo slaat hij drie keer, hard, met de liniaal op zijn linkerhand. Zijn hand kleurt vuurrood. Blij dat hij de opdracht heeft voltooid, werpt hij een laatste blik in de ruimte om zeker te zijn dat niemand raar opkijkt. Voldaan legt Erik de liniaal neer en leunt achterover terwijl hij trots naar zijn rode hand kijkt.
‘Dank u wel, Meester,’ zegt hij nogmaals, nu met meer zelfvertrouwen.
‘Goed zo, slaaf, je hebt je straf voldaan. Nu is het tijd voor de daadwerkelijke opdracht.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *