Ontbolstering

Sebbe Poll

Latest posts by Sebbe Poll (see all)

 Als de boom de bolster laat gaan,                                                
als een moeder huilend haar kind
dat op eigen benen moet staan,
waarbij ze geen woorden vindt

Ontstaat een moment te kort om te duiden,
zoals vlak voordat eenieder opkijkt
als de kerkklokken luiden
op een tijdstip dat afwijkt

omdat elke seconde verder in de tijd
leidt tot oneindig meer gemis
dus zoekt ze uitstel van afscheid
alsof de tijd van elastiek is

en alle taken worden neergelegd
en vingers op lippen, de oren gericht
op klepel en bel: er wordt niets gezegd
in afwachting van het heilig bericht.

De bolster stort lijnrecht ter aarde
alsof de boom aan de wieg van Newton stond
en in het oor van de vrouw die hem zojuist baarde
fluisterde: ‘zwaartekracht verbindt hemel en grond,’

zo gedecideerd vangt zijn vlucht aan
en zoals voor krabben in de branding
en voor astronauten op de maan
opent zich een wereld met de landing.

Hij geeft zijn kastanjes nu het leven,
Zijn zonen moeten het nu zelf doen.
De bolster zal van verdriet huilen en beven
van de gedachte dat het is zoals toen

de boom de bolster liet gaan
als een moeder huilend haar kind
dat op eigen benen moet staan…
Tot hij haar tranen in de aarde vindt

en zijn zonen wijst
laat dit water in deze grond
de voeding zijn waar je op reist
tot je hoger reikt dan ik ooit stond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *