12th dec

Sex met je ex deel 2: Het afscheidsweekend

Ook tijdens de feestdagen is er nog meer dan genoeg date-leed, want met wie ga ik nu kerst vieren? In de rubriek Daniëls Date-leed schrijft Daniël Klunder over zijn ervaringen en teleurstellingen in de datingwereld. Voor het eerst in drie jaar tijd is hij single (en misschien nog niet helemaal ready to mingle)

Na weer een teleurstellende date besluit ik een appje naar mijn ex te sturen – volgens mij ontstaat hier een patroon – En jawel, zoals ik gehoopt had gaat hij vol in op mijn vraag of hij langs wil komen. Hij stelt voor om komend weekend bij me te blijven slapen. Ik ben een beetje verbaasd over zijn enthousiasme om voor het eerst sinds anderhalve maand weer met zijn armen om mij heen in slaap te vallen, maar ik zie het als een teken dat de liefde nog niet op is.

De hele week zit ik in mijn hoofd allerlei scenario’s te bedenken voor dat weekend. Wat zou er gaan gebeuren? – Natuurlijk wist ik best wat er zou gebeuren – maar ik kon niet helpen me af te vragen of dit een soort toenadering was, misschien was het nog niet over?

Na een hele week speeches en ruzies te hebben uitgespeeld in mijn hoofd, is het weekend aangebroken en staat hij opeens weer voor me neus in mijn kamer. Het is grappig hoe, als je iemand een tijd niet gezien hebt, ze opeens zoveel mooier/leuker/groter lijken wanneer ze weer voor je staan. Een beetje zoals mijn opa die nu nog steeds elke keer dat ik langskom zegt: “Wat ben je weer groot geworden!” (ik ben al 3 jaar geen centimeter meer gegroeid)

Nu staat hij dus voor me en al de speeches die ik voorbereid had zakken weg uit mijn brein. Ik weet niet wat ik moet zeggen dus geef ik hem maar een zoen. Mijn vingers kroelen door zijn haren en ik laat een klein traantje om het feit dat ik nooit meer iemand ga vinden met zulke fijne krullen.

Voordat ik zijn shirt uittrek moet ik zijn geur diep inademen. Een mengeling van wasmiddel en zweet, maar het is wel zijn zweet wat het zo lekker maakt. Het shirt gaat uit, dan de sokken, riem los, broek uit, dat gaat altijd een beetje moeilijk met al die homo’s en hun skinny jeans, we lachen een beetje om het gepiel met onze broeken. Als we allebei bevrijd zijn van onze kleren duikt hij op me. Ik voel met mijn handen de contouren van zijn lichaam. De vorm van zijn kaak, zijn schouders en armen, zijn borstspieren. Ik voel naar de bekende stoppels, de moedervlekjes en haartjes die me de wegwijzen naar zijn billen, ik duw hem steviger tegen me aan. Hij ademt in mijn oor, het kietelt een beetje en ik begin te giechelen. Hij zakt met zijn hoofd naar mijn nek, ik voel mijn huid trekken.

Aan het begin van onze relatie liepen we allebei regelmatig met zuigzoenen rond. We vonden dat sexy en zagen het als een teken dat we bij elkaar hoorde, alsof we de ander gemarkeerd hadden. Zelfs nu het officieel al uit is wil hij me nog steeds achterlaten met een vlek van zijn zoen, ergens vind ik dat toch romantisch.

Een uur later liggen we nat en kleverig uit te hijgend naast elkaar. Echte liefde is wanneer je niet meteen naar de douche rent om alle viezigheid weg te spoelen maar samen in die viezigheid blijft liggen.

Als we even later toch gedoucht hebben is het tijd voor eten. Volgens traditie bestellen we pizza. We praten en lachen, we wisselen date-leed uit en eigenlijk gaat het prima maar er klopt iets niet. Het is raar dat we het leuk hebben, we horen toch uit elkaar te zijn? Seks was fijn maar het was te liefdevol voor twee exen, het voelt raar. Het klopt niet dat ik zoveel liefde voel voor iemand die het uitgemaakt heeft. Ik kom terecht in een soort intern dilemma van emoties en gedachtes, ik ben boos en verdrietig maar ook blij en verliefd. Mijn brein kan al die emoties niet met elkaar rijmen en dus wisselt hij ze maar af. Dat resulteert erin dat ik het ene moment mijn ex een klap geef en hem daarna een passievolle tongzoen. Het wordt een rare en lange avond vol stemmingswisselingen, verwijten en seks. Hij zit daar maar en ondergaat mijn emotionele instabiliteit. Elke klap en elke zoen neemt hij op zich, misschien vindt hij dat hij het verdient. Ik heb met hem te doen, ik weet heus wel dat ik onredelijk ben maar ik kan er niet mee ophouden. Ik sla hem nog een keer.

Het is al laat. We liggen samen op bed terwijl we muziek luisteren. Ik rust met mijn hoofd op zijn borstkas terwijl hij door mijn haren streelt, het voelt fijn. Opeens vallen we allebei stil. Ik vraag: “Vind je het niet moeilijk om hier te zijn?” Ik hoor hem slikken en met een snik antwoord hij: “Ja.” Waarna we allebei beginnen te huilen. Zijn borst schudt hevig op en neer terwijl ik zijn shirt steviger vastgrijp. Ik maak natte vlekken op zijn shirt. Hij probeert me rustiger te maken maar het lukt niet. Hoe steviger ik hem vasthou hoe harder ik moet huilen en hoe harder de gedachte dat ik hem straks weer los moet laten. Ik kruip omhoog naar zijn gezicht. We kijken naar elkaars rode, opgezwollen, huilende ogen. Ik geef hem een kus op zijn wang en proef het zout van zijn tranen. Zo blijven we een tijdje in stilte zitten.

Wanneer we gaan slapen legt hij zijn arm om mij heen, ik duw zijn arm weer weg maar dan pak ik hem toch weer terug. Ik begraaf mezelf in het kuiltje van zijn lichaam en val in slaap. De volgende ochtend word ik wakker met een intens blij gevoel. Lekker tegen het warme lijf van mijn vriend aan, maar het gevoel verdwijnt en maakt plaats voor gemis, over een paar uur gaat hij weer weg en ik ben bang dat ik hem hierna niet meer zal zien.

De ochtend is wat ongemakkelijker. Ik maak ontbijt, pancakes omdat ik toch nog een beetje mijn best wil doen. Allebei zwijgen we over het feit dat we straks weer uit elkaar moeten. Het eten is op en hij besluit toch maar om naar huis te gaan. Hij vraagt nog of we dit nog een keer kunnen doen en hoewel ik het liefst zou hebben dat hij nooit meer weg gaat moet ik toch nee zeggen. Ik ben moe van mijn eindeloze ups en downs, de ups zijn de downs niet meer waard. Ik zie dat hij teleurgesteld is. Het is tijd voor afscheid.

Voordat hij weg moet duw ik hem nog even op bed en hou ik hem vast, iets te claimerig waarschijnlijk, maar hij laat het toe. Dan staat hij op, we kijken elkaar aan, hij begint te huilen. Voor de laatste keer omhels ik hem. Hij loopt met tranende ogen de gang uit en ik blijf alleen achter.

Ik zet mijn breakup afspeellijst aan en zing huilend mee met Sam Smith, Adele en Mariah Carey. Samen huilen we om onze geliefden waar we niet zonder lijken te kunnen.

 

 

Reacties (1)
  • Ik ben geraakt. Huil mee, wil niet dat dit eindigt, wil dat deze liefde zich voortzet.
    Hoe kun je nu afscheid nemen, terwijl je nog zoveel van elkaar houdt ?
    Het is een tweestrijd , tussen het hart en het hoofd, de ratio en de emo.
    De tijd heel alle wonden ?
    Of de leert de tijd je hiermee leven ?
    Het is een herkenbaar verhaal en dat zal altijd zo blijven , maar toch….
    Tranen van geluk en verdriet , zij vermengen zich in twee eenzame harten, die ieder hun weg zullen gaan, de weg van het verlangen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *