Slaaploos

Nina van Tongeren

Nina is geboren en getogen in Dordrecht, tussen de romantische kleine huisjes en de tokkies. Die combinatie zorgt er later voor dat ze zich in haar schrijven graag op de grens tussen het schone en het lelijke begeeft. In Dordrecht is ze ook werkzaam bij Het Weeshuistheater, waarvoor ze optreedt als schrijver en allround regelnicht. Naast toneelteksten schrijft ze vooral poëzie maar ze is ook zoekende in beschouwende teksten en scenario's. In haar teksten zoekt ze naar kwetsbaarheid en probeert ze altijd eerlijk te zijn, ook als dat niet makkelijk is

Latest posts by Nina van Tongeren (see all)

Nu mijn bed ook mijn werkplek geworden is, zijn de lakens aan het eind van iedere dag bezaaid met pennen, papieren, films, snoeren waarvan ik nooit zeker weet in welk apparaat ze geplugd dienen te worden en diverse dichtbundels van Vasalis (want als je niet meer naar de oude kustlijn toe mag, kun je er tenminste over lezen).

Op het bed liggen ook een stel brieven en zo’n duizend woorden: liefdesverklaringen en klaagzangen, papieren kussen voor de mensen die ik nu liever in mijn kamer gehad had dan hun adressen op enveloppen (ja, deze tekst gaat alwéér over dat ik mijn klas mis, maar dat is nu even heel erg waar, en dat wat waar is moet worden opgeschreven).
Ik merk dat ik het lastig vind dat heel mijn leven zich nu op dit bed lijkt af te spelen. Gewoonlijk vlieg ik alle kanten op, vliegen anderen zo nu en dan een stukje met me mee, en beschik ik op ieder moment over de vrijheid om van koers te veranderen en overal te gaan en staan waar ik wil zijn. Nu ben ik helemaal hier en voelt mijn bed als een vlot, drijvend op het midden van de oceaan: als ik wil mag ik best flessenpost versturen en met geluk krijg ik ook terug. Maar dat betekent niet dat er snel land in zicht gaat komen; dat de leegte minder vreemd gaat voelen.

Intussen verschijnen gelukkig een paar keer per week de lieve hoofdjes van de andere schipbreukelingen op mijn computerscherm. We volgen onze lessen, ieder vanaf een eigen vlot, en praten met elkaar, netjes om beurten omdat Zoom onze chaotische klassen-energie niet aankan. Het voelt gek, maar we zijn samen en dat is heerlijk. Na een paar uur hangen we op, kijk ik om me heen en weet ik echter weer waar ik níet ben. Ik ben weer terug in mijn kamer, op dit bed waar een kantoorboekhandel op lijkt te zijn uitgestort. Ik klem één van de dichtbundels aan mijn borst en duw mijn neus tegen de bladzijdes in de hoop even te ruiken hoe het op school ruikt: naar oude boeken en goedkope koffie. Vasalis jeukt achter mijn traanbuizen en haar stem dreunt in mijn hoofd: ‘ik-wil-naar-huis!’
Ik wil naar school. Ik wil het zo graag dat het even heel mijn bestaan in beslag neemt.

Toen ik klein was, een jaar of acht, leed ik aan een hardnekkige en onverklaarbare slapeloosheid. Na alles geprobeerd te hebben (liters warme melk, schaapjes tellen, urenlang de-slome-slak-slaapt-in-de-slappe-sla herhalen) ben ik op een nacht uit bed gestapt om alle boeken uit mijn boekenkast te trekken. Ik verplaatste de boeken naar mijn bed en rangschikte ze als een zware, inktblauwe deken om mij heen, in een poging om deze eenzame, stille en voor mij eindeloze nacht een stukje draagbaarder te maken. Voor het eerst in tijden sliep ik heerlijk. Omringd door Pippi Langkous en de gebroeders Leeuwenhart, gewaarborgd door goede feeën en dappere helden, wist ik dat ik niet alleen meer was, en dus kon ik eindelijk mijn ogen sluiten.

Als het moeilijk wordt vannacht, vervang ik mijn hoofdkussen door Klaus Mann en Milan Kundera. Als dat niet helpt doe ik een noodroep en haal ik Judith Herzberg en Roald Dahl er ook nog bij. Als zelfs Matilda nog geen wonderen doet (je weet het niet, zelfs dat kan gebeuren), sluit ik Vasalis nogmaals in mijn armen, de brieven aan mijn lieven als boekenleggers tussen haar bladzijdes, en parafraseer ik haar voor de laatste keer vandaag: zonder de onvolmaaktheid kan men niet leven.

Morgen stuur ik mijn schipbreukelingen flessenpost.

En niemand hoeft alleen te slapen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *