silvia-brazzoduro-431498
8th Feb

Vanuit het raam – De gemeentewerkers

Hanna woont in Haarlem aan het Spaarne in een drukbezette straat. Ze ziet een stoplicht, een brug, een fietspad, een autoweg, water met bootjes en mensen die voorbij wandelen. Ze zit uren voor het raam naar buiten te turen en ziet de leukste, vreemdste en herkenbaarste dingen gebeuren. Dit wilde ze niet langer alleen voor zichzelf houden.

De binnenstad van Haarlem is prachtig. Het is mooi verzorgd en dat lijkt moeiteloos te gaan. Nu ik vanuit mijn raam kijk, zie ik dat het helemaal niet moeiteloos verzorgd is. Zo was ik laatste erg vroeg op en zat ik met een kopje koffie door mijn slaperige ogen naar buiten te kijken, dit was wat ik zag.

Het is druk op de weg. Er rijden vele auto’s die onderweg zijn naar hun dagelijkse verplichtingen in de vroege morgen. Zo ook de gemeentewerkers. Een grote lift truck komt aanrijden en stopt midden op de weg. De auto’s achter hem stoppen ongeduldig. Er stapt een mannetje uit en loopt naar de achterkant van de truck. De auto’s achter hem krijgen door dat dit niet slechts een noodrem is, maar van langere duur. De hele boel komt vast te staan. De man uit de lift truck klimt in de lift. Hij zwaait naar zijn collega in de truck en langzaam gaat de lift omhoog. Ik kijk naar waar de lift heen zou kunnen gaan, de lantaarnpaal?

De auto’s achter de lift truck raken steeds ongeduldiger. Een van de auto’s probeert via de zijkant langs de lift truck te komen. Als de lift stilstaat is de man op ooghoogte met de lantaarnpaal. Hij pakt een doekje uit zijn zak en begin hem te poetsen, hij neemt hier alle tijd voor. De auto achter de lift truck is er helemaal klaar mee en rijdt over de stoep om er zo voorbij te komen. Ik zie hoe de volgende auto zijn opties berekend. De man in de lift pakt nu een schroevendraaier en draait de kap van de lantaarn open. Een duif komt aan vliegen en wil op de lamp gaan zitten maar ziet dat hij bezet is en vliegt weer weg.

De man draait de lamp uit de lantaarnpaal en pakt een nieuwe uit zijn zak. Hij draait de lamp erin en haalt er nog een keer een doekje overheen. Hij doet de lantaarn kap weer dicht en draait het vast. Dan kijkt hij om zich heen, ik neem aan om van het uitzicht te genieten, je ziet de stad niet vaak vanaf zo’n hoek. Dan zwaait hij naar de bestuurder en langzaam komt de lift weer naar beneden. De ongeduldige auto’s wachten niet meer achter de truck maar rijden onderhand allemaal over de stoep heen. Ze zijn nu eenmaal op weg naar belangrijke verplichtingen.

Als de lift beneden is aangekomen, zwaait de man weer naar de bestuurder en de auto begint te rijden. De auto’s stoppen met het rijden over de stoep en rijden achter de lift truck aan. Dan stopt de lift truck weer. Volgende lantaarnpaal.

Ik sta met een brede glimlach naar dit tafereel te kijken. Hoe vaak zouden die lampen vervangen worden? Een keer per jaar? Het lijkt mij een belangrijk moment.
De rust die de gemeentewerkers nemen vind ik altijd bewonderingswaardig. Laatst kwam er een gemeenteauto aanrijden over het fietspad.

Hij stopt voor mijn huis en stapte uit. Achter hem aan komt een grotere truck met een laadbak en een oranje aanhanger waarvan ik nog niet direct kan bepalen wat het is. Ook uit de truck stapt een man. De twee mannen lopen naar een boom toe en kijken omhoog. Dit doen ze een tijdje. Af en toe zeggen ze iets tegen elkaar. Dan loopt een van de twee naar de boom toe en schopt ertegenaan. De andere is naar de truck gelopen en haalt er een rood draadje uit met een gewichtje aan het einde. Opnieuw gaan ze naast elkaar staan en kijken omhoog. De ene begin met het rode draadje met gewichtje rondjes te draaien, terwijl hij omhoog kijkt. De andere steekt zijn hand op naar de ene waaruit ik begrijp dat hij even moet wachten.

Hij loopt naar de truck en haalt een bord tevoorschijn. Hij sjokt langs de weg met het bord. Zo’n 10 meter verder, zet hij het bord neer langs de weg. Op het bord staat een mannetje met een schep die hij in een hoop aarde wil gaan steken. Langzaam sjokt hij terug. De andere is onderhand begonnen, hij draait met het rode draadje met het gewichtje eraan rondjes. Vervolgens zwiept hij het draadje de boom in. Het ziet ernaar uit dat het is mislukt, want hij probeert het draadje terug te trekken uit de boom, wat moeizaam gaat. Hij staat aan het draadje te trekken, probeert het vanuit verschillende hoeken en op verschillende manieren. Het lukt slecht. Zijn collega kijkt toe. Als het draadje eindelijk op de grond is gevallen, probeert hij het opnieuw, dit keer lukt het en zit het draad om een stevige tak gewikkeld. Aan het rode draadje bindt hij een dikkere draad die hij zo de boom in trekt.

Ik word hier ongelofelijk enthousiast van! Wat gaan ze doen? Waarom doen ze zo rustig aan en het ziet er gewoon absurd uit. Mijn vriend is op de Playstation een spelletje aan het spelen en hmt terug op mijn enthousiasme. De gemeentewerker checkt of het touw stevig zit door er hard aan te trekken. Dan maakt hij het touw vast aan een tuigje, waarvan ik nu pas zie dat hij het draagt, en zet zijn benen tegen de boom aan. Het doet met denken aan abseilen. Zo loopt hij horizontaal hangend de boom in. ‘Nou, ik wist echt niet dat ze dat zo deden! Gaat hij de boom snoeien?! Dit is zo goed bedacht!’ roep ik blij!

Mijn vriend kijkt op vanuit zijn spelletje en kijkt naar buiten: ‘Wist je dat niet?’ zegt hij. Ik kijk naar de man in de boom die nu op ooghoogte van mij is. Hij ziet me, ik lach naar hem. Hij leunt achterover en gaat comfortabel liggen tussen de takken. Zo neemt hij ongeveer drie poses aan. Dit alles duurt ongeveer een kwartier. Vindt hij het oprecht lekker liggen of is hij mij aan het verleiden of moet hij wachten? Mijn vraag wordt snel beantwoord als hij via het touw een zaag aangereikt krijgt en takken van de boom begint af te zagen. De andere gaat naar de volgende boom en begint weer met zijn rode draadje te zwaaien. Als de man in de boom klaar is, neemt hij weer een paar comfortabele poses aan en lacht nog een keer naar mij. Ik realiseer me dat ik al een hele tijd voor het raam naar de twee mannen sta te kijken en dat ze me zien. Is dat gek?

Ik ga aan de tafel zitten, vanaf hier kan ik het nog zien, maar zien ze mij minder goed. De mannen gaan drie bomen af en doen dit met alle tijd van de wereld. Dan nemen ze een halfuur pauze. Vervolgens stoppen ze de afgezaagde takken in de oranje aanhanger, waarvan ik doorkrijg dat dat een versnipperaar is, die het zaagsel in de laadbak spuit. Echt mannen werk. ‘Wat een heerlijke baan hebben ze! Super gevarieerd ook. Het lijkt me heerlijk om zo’n tak in die versnipperaar te duwen.’ roep ik.
‘Ja schat’ zegt mijn vriend en kijkt niet meer op.
Als alle takken zijn versnipperd, wordt het bord even langzaam weggehaald als dat het er neergezet werd. De mannen nemen nog een half uur pauze en rijden weg. De bomen zien er prachtig uit, en ik ben weer getuige geweest van zo’n speciaal moment in het jaar. Ik hoop dat ze volgend jaar weer komen.

Reacties (1)
  • Zo’n moment met een gouden randje , dat je deelt met anderen.
    Zo’n moment wat je bijna kunt voelen.
    In gedachten zie ik het voor mij.
    De omgeving is mij wel bekend.
    Het was een heel mooi en tevens leerzaam moment.

    Dank daarvoor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *