mika-ruusunen-368862
9th Dec

Vanuit het raam – Sint

Hanna woont in Haarlem aan het Spaarne in een drukbezette straat. Ze ziet een stoplicht, een brug, een fietspad, een autoweg, water met bootjes en mensen die voorbij wandelen. Ze zit uren voor het raam naar buiten te turen en ziet de leukste, vreemdste en herkenbaarste dingen gebeuren. Dit wilde ze niet langer alleen voor zichzelf houden.

Al vroeg komt de sint naar ons land om zich voor te bereiden voor de pakjesavond.
Op negentien november zat ik uit het raam van mijn woning te wachten tot de pakjesboot de hoek om kwam varen. Ik was niet alleen, naast mijn vriend en mijn ouders die met mij op de wacht stonden, waren er honderden kinderen, ouders, opa en oma’s, ooms en tantes en sinterklaas fans verzameld aan het water. De ene was verkleed als piet en hier en daar een kindje verkleed als de man zelf. Vanuit de mensen massa steeg een spanning op, die ook ik ervaarde.

Zachtjes hoorde we ‘Sinterklaas kapoentje’ vanaf het water naar ons toe komen. Daar was hij dan. De boot was groter dan we hadden verwacht, zoals ieder jaar, en Sint stond voorop te zwaaien. Toen hij vlak voor mijn raam voorbij kwam wist ik zeker dat hij mij even aan keek. Ik veinsde een brede lach.

Gek genoeg ben ik altijd een beetje verdrietig als ik de Sint weer zie. De teleurstelling dat hij niet bestond was groot voor mij. Van de pakjesavond is de magie verdwenen, maar toch doen we het met z’n alle. We willen er zo graag nog in geloven, en dat ontroert me. We vinden het een belangrijk feest. Waarom, is mij onduidelijk. Het gaat ons onderhand niet meer om het vieren van de bisschop van Myra. Hij verrichtte goede daden, zoals het redden van hij zijn dorp van de hongersnood en zakjes goud door het raam naar binnen werpen van een arm gezin. Nu blijft alleen de leugen over van de man die door de schoorsteen cadeautjes naar binnen gooit. Maar als deze leugen verklapt is, wat blijft er dan nog over?

Maar toch, toen mijn vriend op vijf december de Sinterklaas muziek opzetten gebeurde er iets onverklaarbaars in me. We zijn gaan houden van die man, van het feest, en ook van zijn pieten.

Ik denk aan een vriendin die op Instagram een foto post waar ze een shirt aan heeft me erop ‘Zwarte piet is racisme.’ En aan een collega die in de pauze zegt: ‘Ik ben echt geen racist maar als ze zo moeilijk hierover gaan doen, stuur ze dan lekker terug naar hun eigen land.’ In de pakjes boot die langs mijn huis kwam stonden zwarte pieten, terwijl de kinderen aan wal verkleed waren als roetveeg piet.

Hij is weer vertrokken naar Spanje. De portemonnee kan weer rustig bijgevuld worden en de cadeautjes beginnen al weer te wennen. Een paar vergeten schoenen die hoopvol bij de radiator staan te wachten worden opgeruimd, de magie is weer weg.

Reacties (0)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *