Verhuizen in tijden van Corona

Nina van Tongeren

Nina is geboren en getogen in Dordrecht, tussen de romantische kleine huisjes en de tokkies. Die combinatie zorgt er later voor dat ze zich in haar schrijven graag op de grens tussen het schone en het lelijke begeeft. In Dordrecht is ze ook werkzaam bij Het Weeshuistheater, waarvoor ze optreedt als schrijver en allround regelnicht. Naast toneelteksten schrijft ze vooral poëzie maar ze is ook zoekende in beschouwende teksten en scenario's. In haar teksten zoekt ze naar kwetsbaarheid en probeert ze altijd eerlijk te zijn, ook als dat niet makkelijk is

Latest posts by Nina van Tongeren (see all)

Het leven gaat door. En dus word ik vanochtend wakker met een kriebel in mijn buik, tussen de kartonnen dozen met boeken en andere spullen (vooral boeken, laten we wel wezen) die allemaal van Hilversum naar Utrecht verplaatst moeten worden, samen met nog een zooitje meubels en een paar dingen die je altijd vergeet maar die wel heel belangrijk zijn, zoals gordijnen, lampenpeertjes en kledinghangers. Ik ga vandaag verhuizen. En dus staat de hele corona-crisis voor mij heel eventjes op pauze.

Vandaag laat ik de NOS-liveblog even links liggen en heb ik geen flauw idee hoe de cijfers er voorstaan. Ik doe voor één keer geen schietgebedje voor alle hardwerkende mensen die de wereld nu draaiende houden en ik vergeet zelfs heel even dat ik nieuwe huisgenoten geen hand mag geven om me voor te stellen. Nee: vandaag draait voor mij om het vinden van de juiste schroef bij het juiste kastje en om een zo functioneel mogelijke indeling van een schamele hoeveelheid vierkante meters. Deze en de komende dagen maak ik me alleen druk om het gewicht op de nét scheefstaande boekenkast en om het bureau waarvan ik echt niet zeker weet of deze al goed staat, of nog een metertje naar rechts toe moet.

Buiten zijn er duizenden mensen ziek en ik zit hier verstopt in mijn praktische simpele-zorgen-bubbel, met een vers likje verf en lelijk afgewerkte plinten. Alles is relatief natuurlijk, maar ik ben bang dat ik nu even een vreselijk persoon geworden ben.

Anderzijds is het natuurlijk menselijk om het leven terug te willen brengen tot behapbare proportie en weet ik ook dat het juist belangrijk is om je te blijven focussen op het hier en nu (Go Boeddha!). Dat er rampspoed bestaat in de wereld, betekent bovendien niet dat alle andere dingen ophouden met bestaan. Zo vertelde mijn oma graag dat zij zich in oorlogstijd vooral druk maakte over het gebrek aan snoepgoed, in plaats van over het platgebombardeerde huis van haar gezin (ik moet toegeven: ze was vijf, maar ik denk dat er een universelere waarheid in zit).

Wij mensen zijn geen robots, die het laatste nieuws kunnen scannen op de aller-essentieelste waarheden en onze algoritmes daar vervolgens volledig op aan kunnen passen. Wij voelen, denken, zeuren en hongeren niet anders dan we normaal zouden doen, ook al zien we wel degelijk een andere wereld als we nu door het raam naar buiten kijken.

Ik geef het ongeveer een week voordat ik er weer volledig met m’n verhuishoofd bij ben. Daarna zeg ik iedere ochtend weer dat schietgebedje, maar mag ik me ook nog steeds ergeren aan flikkerende lampen en twijfelachtige doucheputjes; mag ik ook nog intens verlangen naar een knuffel en het vervelend vinden dat ik geen cappuccino met havermelk mag drinken in het café, ook al weet ik dat de wereld niet om mij draait en dat er veel ergere dingen bestaan.

Maar ik besta ook. En het leven gaat door.

Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *